Sadly, Cairo

HAPPY 2012.

2011-12-31T19:07:00.001+02:00

Εύχομαι σε όλους υγεία, δύναμη και ευτυχισμένο το 2012!

Έκανα το καθιερωμένο ετήσιο update στο άρθρο "ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΩΡΑ." και μπορείς να πας στο λίνκ, να σκρολάρεις στο κάτω μέρος και να δείς ποιές θεωρώ τις σημαντικότερες κυκλοφορίες κομικς του 2011 στα ελληνικά.

Με Grant Morrison ξεκίνησα αυτό το μίνι σερί αναρτήσεων για το 2011, με τον ίδιο θα κλείσω το έτος (SPOILER warning: Όποιος δεν έχει διαβάσει το Invisibles να μην κοιτάξει την παρακάτω εικόνα).

Μου το θύμισε ο Raggedy Man που έγραψε: "Τουλάχιστον το 2012 θα είναι μικρότερο. Μόλις 357 μερούλες και μετά μπουμ".

Έχω κάποιες ιδέες για το πώς θα ήθελα αυτό το μπούμ να είναι...

5 ΣΕΙΡΕΣ MANGA & 5 ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ GRAPHIC NOVELS.

2011-12-30T14:02:00.004+02:00

Η σημερινή ανάρτηση δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο και ξεκάθαρο προσανατολισμό. Απλά νιώθω ότι παρότι μου αρέσουν και διαβάζω αρκετά δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία να γράψω για manga και ευρωπαϊκά κόμικς σε αυτό το blog. Οπότε είπα να γράψω κάποια λόγια για μερικά που αξίζει να ανακαλύψει κάποιος.

Στα manga επειδή είναι "δέσμευση" ποια σειρά θα ακολουθείς έχω διαλέξει 5 από τις αγαπημένες μου σειρές ever ενώ στα ευρωπαϊκά απέφυγα τα "κλασσικά" και περιορίστηκα στην σχετικά πρόσφατη παραγωγή και σε αυτοτελή graphic novels.

MANGA:

BAREFOOT GEN - Keiji Nakazawa

O Nakazawa γνωρίζει ότι οι προσωπικές του εμπειρίες από τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα συνθέτουν μια τόσο δυνατή ιστορία που δεν χρειάζεται να καταφύγει σε πολύπλοκα αφηγηματικά κόλπα. Είναι ένα manga που φαίνεται απλό αλλά καταφέρνει να είναι τόσο άμεσο και να χαράσσεται στη μνήμη του αναγνώστη. Αυτός είναι ο σκοπός του, να πεί την αλήθεια και η αλήθεια αυτή να μην ξεχαστεί. Αλλά δεν μένει μόνο στην καταστροφή καθώς το κύριο θέμα του είναι και πώς συνεχίζεται η ζωή μετά απο αυτή. Ο Spiegelman έχει παραδεχτεί την επιρροή του όταν δημιουργούσε το Maus. 4 τόμοι (τους υπόλοιπους τους έκανε εκ των υστέρων και δεν είναι αντίστοιχης ποιότητας).

BUDDHA - Osamu Tezuka

Ο "Θεός Των Manga" δε νομίζω ότι χρειάζεται πλεον εισαγωγή. Χάρη στις εκδοτικές προσπάθειες των τελευταίων χρόνων έχουμε τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε το έργο του μεγάλου αυτού δασκάλου των κόμικς (το εύρος βέβαια της δουλειάς του είναι ασύλληπτο και υπάρχουν ακόμη πολλά καλά κόμικς του που πρέπει να μεταφραστούν). Απο όσα έχουμε μέχρι τώρα στην διάθεσή μας στην αγγλική γλώσσα αγαπημένο μου είναι το Buddha. Η ιστορία του Siddharta Gautama δοσμένη με πάρα πολλές ελευθερίες και έντονη τη φωνή του δημιουργού. Χαρακτηριστικό έργο του Tezuka που συμπυκνώνει όλα όσα θαυμάζουμε για αυτόν. Μόλις το τελείωσα εκτίμησα την διδασκαλία του Βούδα και κοίταξα να την ψάξω παραπάνω, αλλά αποφάσισα να λατρεύω για Θεό τον Osamu. 8 τόμοι, αριστούργημα.

AKIRA - Katsuhiro Otomo

Το Akira είναι το πλέον διάσημο manga και δεν έχει ανάγκη απο διαφήμιση αλλά όταν έκανα αυτή τη λίστα με αγαπημένα manga δεν άντεξα να το αφήσω απ' έξω. Μετά το σύνολο του έργου του Tezuka, ίσως είναι το πιο επιδραστικό manga. Όταν εμφανίστηκε στα 80's με ένα πιο ευρωπαϊκό sci fi αέρα και πιο ρεαλιστικό σχεδιασμό έκανε τεράστια αίσθηση και η ποπ κουλτούρα"κλέβει" ιδέες από αυτό μέχρι σήμερα. Πειράματα της κυβέρνησης, έφηβοι με τηλεκινητικές δυνάμεις, ναρκωτικά, η σχέση δυο φίλων και το Νέο Τόκυο να καταστρέφεται (δυο τρείς φορές). Δυστυχώς ο Otomo δεν έκανε άλλο κομικ έκτοτε. 6 "χοντροί" τόμοι (αν θές να πάρεις μια ιδέα χωρίς να ξοδέψεις πολλά μπορείς να αγοράσεις το εξίσου καλό και με παρόμοια θεματολογία Domu του ίδιου δημιουργού).

VAGABOND - Takehiko Inoue

Λατρεμένη υπερεπική σειρά για τον θρύλο του σπαθιού Miyamoto Musashi. Δεν έχω λόγια για το πόσο υπέροχο είναι οπτικά αυτό το κόμικ και πόσο άψογοι είναι οι ρυθμοί storytelling που έχει. Ξεχωρίζει απο άλλα samurai manga για την προσεγμένη απεικόνιση της εποχής και τον ρεαλισμό του. Από τα πιο φιλόδοξα έργα που έχω συναντήσει, με τον Takehiko Innoue να δίνει ένταση, έμφαση και προσοχή σε κάθε λεπτό της ιστορίας του. Η "αργή" εξέλιξη της ιστορίας βέβαια μετατρέπεται σε κάποιο σημείο (κάπου μετά τους 20 πρώτους τόμους) απο το μεγάλο πλεονέκτημα στο μειονέκτημα του κόμικ αλλά μέχρι να φτάσεις εκεί έχεις να ζήσεις απίθανες στιγμές. 33 τόμοι είναι μέχρι στιγμής (και δεν δείχνει να πλησιάζει το τέλος) αλλά μπορείς να αρχίσεις με τους συνοπτικούς τόμους της VizBig που συμφέρουν οικονομικά.

20th CENTURY BOYS - Naoki Urasawa

Έχω αναφέρει πολλές φορές στο blog την αγάπη μου για τα κόμικς του Naoki Urasawa. Τον θεωρώ εξαιρετικά ταλαντούχο, master of suspense, ένα σύγχρονο Hitchcock. Με τα δαιδαλώδη σενάρια του και τις συνεχείς ανατροπές σου κρατάει πάντα αμείωτο το ενδιαφέρον σου. Επειδή έχω ήδη βάλλει το 20th CB δύο φορές καλύτερο κομικ της χρονιάς (1,2), αρχικά σκέφτηκα να γράψω εδώ για κάποιο άλλο κομικ του. Και το Pluto και το Monster είναι και τα δύο εξαιρετικά. Αλλά πως να το κάνουμε, το scope του 20th Century Boys το τοποθετεί ένα κλίκ παραπάνω. Όσα λιγότερα ξέρεις για την υπόθεση τόσο καλύτερα. Αρκεί να ξέρεις ότι είναι ένα κομικ που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις. Η αμερικάνικη έκδοση βρίσκεται στον τόμο 18, ολοκληρώνεται στους 24 (22 & 2 τόμοι 21 Century Boys).

Manga που θέλω να περισσότερο να ξαναδημοσιευτεί: Sanctuary των Sho Fumimura και Ryoichi Ikegami. Έχω διαβάσει τον πρώτο τόμο, ήταν υπέροχος και με καταπληκτικό premise. Έχω ακούσει ότι αξίζει και στην εξέλιξή του, δεν θέλω να το αδικήσω διαβάζοντας το απο scanlations.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ:

ETHEL & ERNEST - Raymond Briggs

Καθαρά βρετανική δημιουργία από έναν ιδιαίτερο και αγαπημένο μου καλλιτέχνη. O Raymond Briggs είναι κυρίως διάσημος στην Αγγλία για τα παιδικά βιβλία και τις εικονογραφήσεις του, αλλά τα ελάχιστα "ενήλικα" κόμικς που έχει κάνει είναι υπέροχα. Καλύτερο όλων αυτό το βιβλίο - love letter προς τους γονείς του. Με μεγάλη αγάπη και προσοχή ο Briggs καταγράφει τις προσωπικότητες των δύο αυτών ανθρώπων καθώς και την μεταξύ τους σχέση καθώς περνάνε τα χρόνια. Ταυτόχρονα σου περνάει πανέξυπνα μέσα απο λεπτομέρεις και την αίσθηση κάθε εποχής. Συναισθηματικά φορτισμένο και συγκινητικό. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

GET A LIFE - Philippe Dupuy and Charles Berberian

Ο Monsieur Jean είναι μια πολύ επιτυχημένη (εμπορικά και καλλιτεχνικά) σειρά albums στη Γαλλία. Δημιούργημα της αρμονικής συνεργασίας των Dupuy - Berberian (και οι δύο γράφουν μαζί το σενάριο αλλά μαζί κάνουν και τα σκίτσα), το κόμικ πραγματεύεται καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες του πρωταγωνιστή ο οποίος μεγαλώνει σε κανονικό χρόνο ανάμεσα σε κάθε έκδοση. To Get A Life μαζεύει τους πρώτους τρείς τόμους της σειράς. Κάποιες από τις επόμενες ιστορίες με τον Jean 30άρη πλέον οικογενειάρχη δημοσιεύτηκαν στην ανθολογία της Drawn & Quarterly αλλά δυστυχώς δεν μαζεύτηκαν ποτέ σε τόμο.

EPILEPTIC - David B.

Η L'Association ήταν η εταιρία που "έφερε" τις επιρροές από την άνθηση των εναλλακτικών αμερικάνικων κόμικς στην γαλλική σκηνή και δημιούργησε κάτι νέο και πρωτοπόρο. Το Epileptic στέκει ώς το σπουδαιότερο κόμικ της μέχρι σήμερα. Ένα αυτοβιογραφικό graphic novel που εστιάζει στον επιληπτικό αδερφό του συγγραφέα και στην προσπάθεια (και τελικά αδυναμία) όλης της οικογένειας να ανταπεξέλθει σε αυτή την αρρώστια. Βαρύ, ψυχοπλακωτικό και τα εφιαλτικά σχέδια του David B. δεν βοηθάνε την κατάσταση. To Persepolis γνώρισε την μεγάλη εμπορική επιτυχία απο την L'Association (και την άξιζε) αλλά είχε επηρρεαστεί πρώτα απο εδώ καθώς η Satrapi είχε μαθητεύσει πλάι στον David B.

PYONGYANG - Guy Delisle

Όλα τα ταξιδιωτικά κόμικς του Delisle (Shenzhen, Burma Chronicles) έχουν ενδιαφέρον αλλά το Pyongyang για την απομονωμένη Β. Κορέα ξεχωρίζει. Ο συγγραφέας είχε βρεθεί εκεί με σκοπό να εργαστεί στην παραγωγή κινουμένων σχεδίων και αποφάσισε να καταγράψει τις εμπειρίες του. Με πολύ απλό τρόπο και χωρίς τις συνήθεις προκαταλήψεις μεταφέρει τις εντυπώσεις του από τον τόπο και τους ανθρώπους που συνάντησε εκεί. "Τίμια" προσέγγιση, μπορεί να σου θυμίσει λίγο Joe Sacco αλλά στο πιο ανάλαφρο και ευκολοδιάβαστο. Τώρα και με θανάτο του Kim Jong-il είναι και επίκαιρο.

NOTES FOR A WAR STORY - Gipi

Όταν είχαν πέσει στα χέρια μου τα δύο graphic novels του Ιταλού cartoonist Gipi (αυτό και το Garage Band) ήταν μια αποκάλυψη. Συγκλονιστικό σχεδιαστικό στύλ, υπέροχη "σκηνοθεσία" και ρυθμοί. Και τα δύο είναι για νεανικές παρέες αγοριών και την δυναμική των μελών τους (στο ένα φτιάχνουν συγκρότημα, στο άλλο επιβιώνουν σε μια εμπόλεμη περιοχή). Ο Gipi χρησιμοποιεί πολλά στοιχεία από την εφηβεία του και τα κομικς διασχίζουν μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και το fiction. Οριακά προτιμώ το βραβευμένο και στην Angouleme "Notes for a war story" επειδή έχει πιο καλά δομημένο σενάριο. Δημιουργός που με έχει κερδίσει. More Gipi comics, please.

Ευρωπαϊκό που θέλω να περισσότερο να ξαναδημοσιευτεί: Κάποια όμορφη έκδοση που να μαζεύει μικρές ιστορίες του Moebius. Σαν την προσπάθεια που είχε ξεκινήσει η Epic στα 80s (πλέον όλα out of print). Έλεος, ο άνθρωπος είναι ζωντανός θρύλος στην Γαλλία και στα αγγλικά δεν μπορείς να βρείς σχεδόν τίποτα δικό του.

2011: THE YEAR ENDER.

2011-12-29T16:04:00.003+02:00

Πράγματα που αγάπησα μέσα στο έτος.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
MELANCHOLIA - Lars Von Trier

Ποτέ δεν ήμουν φαν του Von Trier. Και να με είχε κερδίσει γα λίγο κάποτε στα '90s, με τον καιρό και την επανάληψη με έχασε. Πιστός όμως στο υπέρτατο crush που έχω στην Kirsten Dunst (και στον όρκο μου να παρακολουθώ όλη τη φιλμογραφία της), πήγα να το δώ και ήρθα αντιμέτωπος με την πιο αυτοβιογραφική και την καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη. Είναι φανερό ότι στο φίλμ χώρεσε πολλούς προσωπικούς του δαίμονες που έχουν να κάνουν με την κατάθλιψη αλλά καθώς ο μετεωρίτης πλησίαζε στην ταινία διαπίστωσα ότι κατόρθωσε (μπορεί και εν αγνοία του) και κάτι πιο σημαντικό. Έφτιαξε την μοναδική ταινία του 2011 που μπόρεσα να νιώσω ώς επίκαιρη.

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

Και γιατί πρέπει να κάτσω εγώ να βρώ ποιός δίσκος του έτους ήταν λιγότερο χάλια από τους υπόλοιπους στην φετινή θλιβερή μουσική παραγωγή ώστε να τον ανακυρήξω πρώτο; Τέλος με τους ψυχαναγκασμούς. Τίποτα δεν μου άρεσε πραγματικά φέτος από τα καινούργια. Όλη τη χρονιά την πέρασα παρέα με ένα και μόνο δίσκο...

THE EMPYREAN - John Frusciante

Φέτος τον ανακάλυψα, και έπαθα πλάκα. Το λάθος είναι δικό μου γιατί παρόλο ότι κυκλοφόρησε χρονιά που είχα blog (2009), δεν τον είχα πάρει χαμπάρι όταν έκανα την τότε λίστα. Που να το φανταστώ πόσο διαφορετικός και καλύτερος θα ήταν σόλο από ότι με τους Red Hot Chilli Peppers (οι οποίοι δεν μου αρέσουν). Παλαιάς κοπής δίσκος, για να τον ακούς μόνος με κλειστά τα φώτα. Μια φιλόδοξη κατάθεση ψυχής. Τεράστιος καλλιτέχνης.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ KOMIK ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
HABIBI - Craig Thompson

Πέρασαν 8 χρόνια από το Blankets για να έχουμε στα χέρια μας την επόμενη δουλειά του Craig Thompson. Ένα graphic novel που δείχνει ότι κατατάσσει τον νεαρό κομίστα στην κατηγορία των καλλιτεχνών που κάποιοι θα τον ακολουθούν και θα αποθεώνουν ό,τι κάνει και άλλοι θα τον απορρίπτουν ώς υπερτιμημένο. Λίγο να ψάξεις τις κριτικές του Habibi θα διαπιστώσεις αυτή την πόλωση. Εγώ, αν και δεν έφτασε το Blankets, υποκλίνομαι μπροστά στο Habibi. Είναι απίθανη η προσπάθεια και η αφοσίωση που σου βγάζει η κάθε σελίδα. Παρά τον όγκο του κυλάει υπέροχα, η ιστορία σε συνεπαίρνει και κατάφερε μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα να με κάνει να συνδεθώ προσωπικά μαζί του και να σημαίνει κάτι για μένα. Πρόσφατα ανακοίνωσε τρείς νέες κυκλοφορίες. Watch out for this guy, κάποια μέρα θα είναι ένα από τους Μεγάλους των κόμικς.

Το άλλο graphic novel της χρονιάς δικαιωματικά ήταν η επιστοφή του Chester Brown με το Paying For It (για το οποίο μιλάω εδώ), ενώ άλλο ογκώδες graphic novel που ήταν σημαντική κυκλοφορία ήταν το Big Questions του Anders Nilsen. Δεν το έχω πάρει ακόμη λόγω οικονομικής στενότητας αλλά περιμένω πολλά απο το συγκεκριμένο κόμικ. Σαφώς η επανέκδοση της χρονιάς δεν ήταν άλλη από το...

LOST IN THE ANDES - Carl Barks

Η προηγούμενη δεκαετία ήταν η χρυσή εποχή για τα classic comics reprints. Η "μόδα" άρχισε με το Peanuts και το Krazy Kat της Fantagraphics και ακολούθησε πλήθος αρχειακών εκδόσεων από διάφορες εταιρίες. Παρόλα αυτά ένας από τους καλύτερους αμερικάνους δημιουργούς όλων των εποχών είχε περιέργως μείνει εκτός παιχνιδιού. Φέτος η Fantagraphics έρχεται να διορθώσει αυτή την έλλειψη ξεκινώντας άλλο ένα σημαντικό εκδοτικό project, να εκδώσει τα άπαντα του Carl Barks (ταυτόχρονα άρχισε και τα άπαντα του Pogo). Έχει ξεκινήσει από καλή περίοδο της καριέρας του Barks και δεύτερος τόμος κυκλοφoρεί τον Ιούνιο. Υπέροχη έκδοση, ιδανικό ανάγνωσμα για τις γιορτές. Με βλέπω να το ακολουθώ για κάμποσο καιρό.

-Εδώ το αντίστοιχο Year Ender για το έτος 2010
-Εδώ το αντίστοιχο Year Ender για το έτος 2009

TOP 5 "ALTERNATIVE" COMICS OF THE 80s.

2011-12-28T13:01:00.006+02:00

1) LOVE AND ROCKETS by Jaime and Gilbert Hernandez
50 issues , 6 trade paperbacks
(Links 1,2,3 - Jaime 4,5,6 - Gilbert / ή αλλιώς Locas-Jaime, Palomar & 1,2 - Gilbert)

Ποιός ξέρει που θα ήταν η αμερικάνικη σκηνή των κόμικς σήμερα αν δεν είχε υπάρξει το Love and Rockets. Τα δύο αδέρφια, Jaime και Gilbert, επηρρεασμένοι από την αγάπη τους για τα κόμικς και την dyi αισθητική του punk, ξεκίνησαν το L&R σαν αυτοέκδοση για να συνεχίσει ένα χρόνο αργότερα (και μέχρι σήμερα) να κυκλοφορεί μέσω της Fantagraphics όπου έγινε ο flagship τίτλος της. To κόμικ έμοιαζε διαφορετικό τόσο απο τα mainstream σουπερηρωικά, όσο και από τα underground κόμικς της εποχής. Ήταν κάτι φρέσκο, εναλλακτικό, καινοτόμο και αληθινό. Οι Hernandez έγραψαν για πράγματα που γνώριζαν καλά. Οι ιστορίες του Jaime αφορούν μια παρέα λατίνων στην post-punk California των 80s ενώ του Gilbert αναφέρονται στη καθημερινή ζωή στο χωριό Palomar, κάπου στην Λατινική Αμερική. Δύσκολο να υπολογίσεις πόσους μελλοντικούς cartoonists έσπρωξε στο να βρούν τη φωνή τους και να κάνους τα δικά τους comics για αυτά που τους αρέσουν μακριά απο υπάρχουσες συνταγές και genres. Και πόσους αναγνώστες έκανε να πιστέψουν, να δεθούν και να αγαπήσουν τους υπέροχους χαρακτήρες της σειράς. Ο Jaime και ο Gilbert ανήκουν στη λίστα με τους πολύ μεγάλους δημιουργούς στην ιστορία του μέσου.

Το κείμενο αναφέρεται στο θρυλικό Volume 1 του L&R και λινκάρονται τα αντίστοιχα paperbacks. Υπάρχει και volume 2&3 όπως θα δείς και σε αυτό τον οδηγό αλλά μην σε ανησυχεί, "κλείνει" ως ιστορία το πρώτο volume. Θεωρητικά είναι ανεξάρτητες οι ιστορίες του Jaime/"Locas" από αυτές του Gilbert/ "Palomar" αλλά κερδίζουν εαν η ανάγνωσή τους γίνει παράλληλα όπως είχαν αρχικά δημοσιευτεί. Στη πορεία των τόμων που λίνκαρα οι Hernandez βελτιώνονται διαρκώς και απογειώνονται σε κάποιο σημείο και πέρα, οπότε μην βιαστείς να κρίνεις αν δεν σου αρέσουν οι πρώτες ιστορίες στο Maggie the Mechanic. To L&R είναι απαραίτητο για κάποιον που αγαπάει το μέσο, αλλά είναι πολύ καλή επιλογή και για κάποιον νέο, μη ψημένο αναγνώστη κόμικς. Είναι από εκείνες τις λίγες σειρές που έχουν κάτι μαγικό το οποίο δεν μπορείς να περιγράψεις στον άλλον. Θες να το μοιραστείς για να το διαπιστώσει ο ίδιος.

2) RAW by Art Spiegelman and Various
11 issues , anthology-no trade paperback

Ο Art Spiegelman μαζί με τη γυναίκα του Françoise Mouly εξέδωσαν στα 80s το Raw, μια πολύ επιδραστική ανθολογία κόμικς. Είχε μια πιο arty και avant garde προσέγγιση σε σχέση με τα βλάσφημα και εικονοκλαστικά underground περιοδικά των 60's και 70's (ακόμη και με την αμέσως προηγούμενη προσπάθεια του Spiegelman, το Arcade) και έδειχνε προς μια νέα, σοβαρή, ψαγμένη ενήλικη κατεύθυνση. Απο το περιοδικό έγινε γνωστό πλήθος εναλλακτικών αμερικανών cartoonists που μας απασχολούν ακόμη και σήμερα (με πιο "χτυπητά" ονόματα τον Charles Burns και τον Chris Ware), ενώ δημοσίευσε πειραματικά ευρωπαϊκά κόμικς και manga, ακόμη και παλιά newspaper strips για να τα αναδείξει και να επανεκτιμηθούν. Εδω πρωτοεκδόθηκε και το περίφημο Maus, το κόμικ που έκανε ίσως το μεγαλύτερο καλό στην δημόσια εικόνα των κόμικς και στο να καθιερωθούν ως "σοβαρά αναγνώσματα" από οποιοδήποτε άλλο.

3) WEIRDO by Robert Crumb, Peter Bagge and Various
28 issues , anthology-no trade paperback

Το Weirdo ήταν ακριβώς η αντίπερα όχθη του Raw. Μια ανθολογία στην παράδοση των διαφόρων underground περιοδικών των 60's και φυσικά του Mad magazine των 50's που κατα κάποιο τρόπο τα προκάλεσε. Αστείο, βέβηλο και ανελέητη κριτική στην κυρίαρχη mainstream αμερικάνικη κουλτούρα της εποχής. Εκδότης ήταν ο μετέπειτα γνωστός απο το Hate, Peter Bagge. Ο Robert Crumb στο Weirdo (και στη τελείως δικιά του ανθολογία Hup, πάλι στα 80s) είναι στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του και σχεδίασε κάποιες από τις πιο κλασσικές ιστορίες του. Δυστυχώς δεν έχει βγεί μια καλή έκδοση που να τις μαζεύει αλλά μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα από τους τόμους 14, 15 και 16 των Complete Crumb Comics.

4) CONCRETE by Paul Chadwick
10 issues , 2 trade paperbacks (Links 1,2)

Το Concrete είναι ο πρόδρομος των creator owned χαρακτήρων της Dark Horse (Madman του Mike Allred, Hellboy του Mike Mignola). Σε πρώτη φάση δεν έμοιαζε μακριά απο υπερηρωική δημιουργία (ώστε να απομακρύνει και αυτό το κοινό) αλλά ο ρεαλιστικός τόνος του και το φύσικο ύφος του οδηγούν σε ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Λίγο θυμίζει μια μείξη του Thing από τους Fantastic Four και του Swamp Thing της DC, αλλά ο χαρακτήρας και οι προβληματισμοί του αντικατοπτρίζουν ξεκάθαρα το δημιουργό του Paul Chadwick. Το Concrete σου κρατάει το ενδιαφέρον με απλές και καθημερινές ιστορίες και τις σχέσεις με τους γύρω του. Εκτός απο αυτά τα 10 τεύχη, πολύ καλή είναι και η μίνι σειρά του Fragile Creature που ανήκει στα 90s.

5) ZOT! by Scott McCloud
36 issues , 1 trade paperback (link / Δεν μαζεύει τα 10 πρώτα έγχρωμα τεύχη)

To Zot! ήταν η δουλειά με την οποία γνωρίσαμε τον Scott McCloud (μετέπειτα γνωστός ως θεωρητικός των comics κυρίως χάρη στο αριστούργημα Understanding Comics). Μια απολαυστική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας κάπως πιο αθώα από τα σκοτεινά και βίαια κομικς της εποχής. Θα την έλεγα πιο "παιδική" αλλά αυτός ο όρος έχει ταυτιστεί με την προχειρότητα στο μυαλό πολλών. Ας την πούμε παιδική που σέβεται τον εαυτό τους (αν και στα τελευταία τεύχη, τα Earth stories, κύριο θέμα είναι ξεκάθαρα η εφηβεία). Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο o McCloud ενσωματώνει τις επιρροές απο manga στο storytelling του (μαζί με τον Frank Miller ήταν από τους πρώτους αμερικανούς που κατάλαβαν την δύναμη τους) και το πολύ ιδιαίτερο cast των villains της σειράς (στην εικόνα ο 9-Jack-9).

Σημείωση: Αναγνωρίζω τη σημασία του Cerebus του Dave Sim και του American Flagg του Howard Chaykin στα ανεξάρτητα κόμικς της δεκαετίας, αλλά αυτή η λίστα είναι προσωπική και όχι ιστορική. Δεν είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής τους οπότε δεν τα συμπεριέλαβα. Στα '80s ανήκει και το πολύ καλό Miracleman από την Eclipse αλλά λόγω της συγγένειάς του με το υπερηρωϊκό genre και το overdose Alan Moore που είχα στο αντίστοιχο αφιέρωμα για την DC επέλεξα να μην το βάλλω.

-Εδώ το top 5 μου από τα "alternative" comics της δεκαετίας των '90s

TOP 5 DC COMICS OF THE 80s.

2011-12-27T13:01:00.000+02:00

1) WATCHMEN by Alan Moore and Dave Gibbons
12 issues, 1 trade paperback (link)

Πόσο hype να αντέξει ένα κόμικ; Εκτός από το να είναι το αμερικάνικο graphic novel που κατα πάσα πιθανότητα, έχει πουλήσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, το Watchmen είναι και η στερεοτυπική απάντηση όταν ρωτάνε τον μέσο αναγνώστη κόμικς ποιό είναι το καλύτερο κόμικ όλων των εποχών. Κάποιοι πιο μυημένοι έχουν αρχίσει να το σνομπάρουν θεωρώντας το υπερτιμημένο. Αλλά αν αφήσεις λίγο στην άκρη τη φήμη και το status του στην βιομηχανία των κόμικς και το ξαναδιαβάσεις (και είναι το κατεξοχήν κομικ που προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις και αναλύσεις), η αξία του δεν αμφισβητείται. Τεράστια επιρροή (που φτάνει μέχρι και σε ανεξάρτητα κομικς), ενδιαφέρουσα ιστορία, βάθος στους χαρακτήρες, εξαιρετικά προσεγμένο storytelling και πάνω απο όλα απίθανη δομή. Το Watchmen είναι μια πολύπλοκη κατασκευή που έχει φταχτεί έτσι ώστε απο όποια πλευρά την κοιτάζεις να φαντάζει τέλεια. Μόνο ίσως στο From Hell έφτασε τόσο δυσθεόρατα ύψη ο Moore. Αν δεν είναι ο Πολίτης Κέην των αμερικάνικων κόμικς, τότε σίγουρα είναι ο αντίστοιχος Νονός.

2) THE DARK KNIGHT RETURNS by Frank Miller
4 issues, 1 trade paperback (link)

Ένας καλλιτέχνης που με τις πρόσφατες δουλείες του έχει σχεδόν κάψει το όνομα του για τη νέα γενιά. Όμως είναι απίθανο πόσο cool και "μπροστά" φάνταζε το Dark Knight Returns όταν κυκλοφόρησε το μακρινό πια 1986. Το κομικ σφίζει από το πάθος και τη φρέσκια διάθεση του Miller, την όρεξη του να πειραματιστεί με τις ικανότητες του και τα κόμικς. Ενα μεγάλο ταλέντο στην καλύτερη του στιγμή. Στις επόμενες δουλειές του λόγω της επιτυχίας του DKR είναι πιο σίγουρος για τον εαυτό του και δείχνει να έχει χάσει λίγο απο το drive του. Εδώ η ιστορία ενός ώριμου Bruce Wayne στο μέλλον που αποφασίζει να ξαναγυρίσει στην δράση τον συνεπήρε. Ένα απο τα καλύτερα superhero κόμικς όλων των εποχών με άψογη ισορροπία στο να είναι ρεβιοζιονιστική αποδόμηση και σχόλιο στο είδος, αλλά να διατηρεί και το fun της απόλαυσης ενος superhero comic (η "συνάντηση" με τον Superman στο τεύχος 4 παραμένει μια κομιξική ονείρωξη).

3) V FOR VENDETTA by Alan Moore and David Lloyd
10 issues, 1 trade paperback (link)

Μαζί με το Miracleman ήταν οι δύο ιστορίες του Moore που δημοσιευόντουσαν σε συνέχειες στις αρχές των 80s στο αγγλικό περιοδικό Warrior. Ακολούθως ο Moore άρχισε να γράφει για την DC, έκανε επιτυχία και αποφάσισε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τις δύο αυτές σειρές για αμερικανούς εκδότες. Το V for Vendetta για την DC και το Miracleman για την Eclipse (δυστυχώς απο τότε παραμένει out of print λόγω νομικών προβλημάτων). Το V for Vendetta αναφέρεται σε ένα δυστοπικό ολοκληρωτικό μέλλον στην Αγγλία (προφανής έμπνευση απο το '1984') όπου δρά ένας μυστήριος τρομοκράτης ονόματι V. Η ιστορία απο κεί και πέρα ξεδιπλώνεται μαεστρικά και κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Μέχρι τα 18 ήταν το αγαπημένο μου κόμικ ever, αλλά τότε δεν είχα ακόμη επαφή με "alternative" comics. Πλέον το θεωρώ άρτιο αλλά κατώτερο του Watchmen, ακόμη και σαν πολιτική αλληγορία.

4) SWAMP THING by Alan Moore and Stephen Bissette, Rick Veitch and others
44 issues (#21-64), 6 trade paperbacks (Links 1,2,3,4,5,6)

Και εγένετο...Vertigo. Δηλαδή όχι ακριβώς, τους πήρε κάπου 10 χρόνια από τότε που έπιασε ο Moore τον Swamp Thing για να φτιάξουν το imprint αλλά όλη η Vertigo βασίζεται εδώ. Μπορεί στα 90s να προέκυψαν για μένα καλύτερες σειρές που να το ξεπέρασαν ως run αλλά όλες ήταν σε κάποιο βαθμό μετεξέλιξη των ιδεών του Alan Moore στον τίτλο. Ένας horror τίτλος με φιλοσοφικές ανησυχίες για ενήλικους αναγνώστες; Ι mean...come on! Αρχίζει δυνατά, πιάνει κορυφή στο storyline American Gothic όπου πρωτοεμφανίζεται και ο John Constantine αλλά απο εκεί κάπου αρχίζει να πέφτει σε ποιότητα και δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει τι να κάνει πια τον χαρακτήρα. Πάντως πολύ καλό run συνολικά και πόσο σπουδαίος ο Moore στα 80s...Χώρια απο τα 3 εξαιρετικά κομικς της λίστας, την ίδια εποχή έκανε και εκπληκτικές μικρότερες ιστορίες στο DC Universe (μαζεύονται εδώ) με προσωπική αγαπημένη όλων το Killing Joke.

5) JUSTICE LEAGUE INTERNATIONAL by Keith Giffen, J. M. DeMatteis and Kevin Maguire
26 issues, 1 trade paperbacks (Links 1,2,3,4)

Όταν ο Giffen και ο DeMatteis ανέλαβαν την JLA μετά το Crisis, ανακάλυψαν ότι λόγω εκδοτικών αποφάσεων δεν θα είχαν στη διάθεση τους κάποιους από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες της DC (ευτυχώς δεν έγινε το ίδιο λάθος δέκα χρόνια αργότερα με τον Morrison). Κινήθηκαν έξυπνα και αποφάσισαν να γράψουν τον τίτλο σε εντελώς άλλη κατεύθυνση απ' ότι αρχικά. Αυτό που προέκυψε είναι ουσιαστικά ένα superhero... sitcom. Κύριο συστατικό της σειράς είναι το χιούμορ καταστάσεων και διαλόγων ανάμεσα στους χαρακτήρες αλλά χωρίς να παραμελείται και η δράση. Αμέτρητοι B-list ήρωες της DC έλαμψαν με το treatment των συγγραφέων και ο τίτλος ήταν μια σταθερή αναζωογονητική δόση fun σε μια σκοτεινή, grim and gritty εποχή για τα υπερηωρωικά κόμικς. Απρόσμενη επιτυχία και συνταγή που αντιγράφηκε πολλές φορές έκτοτε. Τράβηξε λίγο παραπάνω γι αυτό εγώ σου προτείνω τα πρώτα 26 τεύχη πριν χωριστεί σε JLAmerica και JLEurope.

-Εδώ το top 5 μου από την DC της δεκαετίας των '90s

-Εδώ το top 5 μου από την DC της δεκαετίας των '00s

BONUS FEATURE!
SERIES I'M CURRENTLY ENJOYING FROM DC:

Για ανεξήγητο λόγο, για κάποιο διάστημα "κόλλησα" με το όλο ριζικό relaunch της DC, γνωστό και ως The New 52. 4 μήνες αργότερα δεν συνεχίζω τόσους τίτλους αλλά σίγουρα παρακολουθώ περισσότερους απ' ότι θα έκανα υπο κανονικές συνθήκες. Ξεχωρίζω τα Vertigoειδή Swamp Thing και Animal Man, το Wonder Woman και το Batwoman, ενώ Action Comics και Justice League Dark είναι ευχάριστα αλλά πολύ κάτω από τις προσδοκίες που είχα με βάση τους δημιουργούς. Αλλά απρόσμενα, ο τίτλος στον οποίο προσδοκώ το επόμενο τεύχος με μεγαλύτερη ανυπομονησία (ίσως επειδή αφορά τους λιγότερους "overused" χαρακτήρες) είναι αυτός με τα βαμπίρ.

TOP 5 MARVEL COMICS OF THE 80s.

2011-12-26T13:01:00.000+02:00

1) DAREDEVIL: BORN AGAIN by Frank Miller and David Mazzucchelli
7 issues (#227-233), 1 trade paperback (link)

Το run του Frank Miller στον Daredevil στις αρχές των 80's είχε γίνει ήδη κλασσικό. Ανανέωσε τον χαρακτήρα, δημιούργησε την Electra, τον Stick, την οργάνωση The Hand (όπου σε όλο αυτό το urban ninja στυλ βάσισε πολλές από τις ιστορίες του στον τίτλο) και έδωσε νέα προσωπικότητα στους ήδη υπάρχοντες villains Kingpin και Bullseye. Παίρνοντας μαθήματα από το Spirit του Will Eisner, πειραματίστηκε με το storytelling και την σύνθεση της σελίδας. Το run ήταν φρέσκο, γνώρισε επιτυχία και καθιέρωσε τον Miller. Αλλά το καλύτερο το κράταγε για αυτά τα 7 τεύχη της επιστοφής του στον τίτλο. Αρμονική συνεργασία με τον υπερταλαντούχο Mazzucchelli στο σχέδιο (και με σαφώς καλύτερα αποτελέσματα από το Electra:Assasin με τον άλλο θρύλο των 80s Bill Sienkiewicz), πιο τραγική προσσέγιση και η καλύτερη ηρωική "rise from the ashes" ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ. Μόλις στο πρώτο τεύχος ο Kingpin έχει καταφέρει να διαλύσει κάθε τομέα της ζωής του Μurdock. Το μόνο που μένει στον ήρωα να κάνει είναι αυτό που ξέρει καλά. Να δοκιμάσει να ξανασηκωθεί στα πόδια του.

2) MOONSHADOW by J. M. DeMatteis and Jon J. Muth
12 issues, 1 trade paperback (link)

Κι όμως η δεκαετία του 80 ήταν η μοναδική στην οποία η Marvel είχε κάνει μια προσπάθεια να δημοσιεύσει και κάτι άλλο εκτός απο superhero τίτλους. Είχε φτιάξει το imprint ονόματι 'Epic Comics' στο οποίο εκτός απο "διαφορετικά" αμερικάνικα κόμικς, είχε φτάσει να δημοσιεύει και μεταφρασμένες δουλειές του Moebius (Incal, Blueberry κ.α) και του Katsuhiro Otomo (Akira). Πρωτόγνωρα ανοιχτόμυαλα πράγματα για την Marvel οποιασδήποτε δεκαετίας (εκτός από τα 60's που το house style της εταιρίας ήταν από μόνο του μια επανάσταση). Το κοινό δεν ανταποκρίθηκε, το imprint έκλεισε, το Moonshadow ξεχάστηκε. Ευτυχώς η Vertigo αγόρασε τα δικαιώματά του και το ανέσυρε από τη λήθη για ένα νέο κοινό. Μια συγκινητική coming of age ιστορία με αρκετά φανταστικά στοιχεία σε σενάριο του J.M.DeMatteis (πιο γνωστός για το Kraven's Last Hunt) και με το ωραιότερο painted σκίτσο που έχω δεί σε κόμικ. O Jon J. Muth δίνει μια απίθανη performance καθώς δεν πέφτει στην κλασσική παγίδα του painted "να είναι ρεαλιστικό", αλλά προσπαθεί με διάφορες τεχνικές να βοηθήσει την ιστορία. Διαμάντι.

3) UNCANNY X-MEN: FROM THE ASHES by Chris Claremont and Paul Smith
9 issues (#168-176), 1 trade paperback (link / ή ασπρόμαυρο εδώ)

Πρόκειται για Tον Flagship τίτλο της Marvel της δεκαετίας. Χάρη σε αυτά που έκαναν ο Claremont με τους Byrne, Cockrum, Smith και Romita JR στα 80s, μία απο τις όχι και πιο επιτυχημένες δημιουργίες των Stan Lee & Jack Kirby έγινε ο best selling τίτλος της βιομηχανίας των κόμικς για τα επόμενα 25 χρόνια. Μεγάλη επιρροή και ιστορική αξία. Είναι όμως τόσο καλά κομικς αν τα διαβάσει κάποιος με κριτικό και όχι νοσταλγικό μάτι σήμερα; Η αλήθεια είναι ότι πλέον το στύλ αφήγησης του Claremont ακόμη και στα κλασσικά storylines (Dark Phoenix Saga, Days of Future Past) κάπου ξενίζει. Τα 9 τεύχη όμως του Paul Smith μοιάζουν φρέσκα σχετικά με τα υπόλοιπα. Σαφώς αυτό οφείλεται στο ταλέντο του σχεδιαστή αλλά και ο Claremont γράφει κάποια από τα καλύτερα σενάρια του εκείνη την περίοδο. Morlocks, mohawk Storm, Wolverine & Rogue solo και η επιστροφή της Phoenix (sort of). Αυτά τα τεύχη κρατάω και επισκέπτομαι συχνότερα από όλο το θρυλικό run του Claremont.

4) THE INCREDIBLE HULΚ: JOE FIXIT SAGA by Peter David and Jeff Purves
21 issues (#347-367), 2 trade paperbacks (Links 1,2 /συν κάποια τεύχη απο τα vol.2&5)

Άλλο ένα τεράστιο σε έκταση run σαν το προηγούμενο. O Peter David ξεκίνησε στον τίτλο το 1987 και έμεινε στον τίτλο για τα επόμενα 12 χρόνια. Θα μπορούσα να το εντάξω στα 90s και να "σώσω" κάπως την λίστα που είχα κάνει για την Marvel εκείνης της δεκαετίας αλλά τα επειδή τα καλύτερα τεύχη ανήκουν στα 80s έχω ταυτίσει το run με τη συγκεκριμένη δεκαετία. Και ποια είναι αυτά τα καλύτερα τεύχη; Όταν ο David δουλεύει άψογα το characterization του γκρίζου, έξυπνου Hulk και τον στένει στο Las Vegas όπου υιοθετεί το όνομα Joe Fixit και εργάζεται σαν μπράβος για τα καζίνο. Απολαμβάνει τη ζωή εκεί, λειτουργεί σαν μια Id version του Banner ικανοποιώντας τις βασικές του επιθυμίες και έχοντας καταπιέσει το ανθρώπινο alter ego του. Με απλά λόγια ο Hulk περνάει καλά εκτός από όταν μεταμορφώνεται σε Banner που νιώθει ότι είναι απειλή για το lifestyle του. Διασκεδαστικά τεύχη που δείχνουν το χιούμορ του Peter David και κλιμακώνονται με την αναμέτρηση του Hulk με ένα villain ονόματι Madman.

5) STRIKEFORCE: MORITURI by Peter B. Gillis and Brent Anderson
20 issues, 1 trade paperback to be published (link)
Ήταν ντέρμπυ η 5η θέση της λίστας ανάμεσα σε Squadron Supreme και Morituri. Το πρώτο είναι μια παραδοσιακού στύλ καλοφτιαγμένη ιστορία της JLA. O Gruenwald δεν κατάφερε να την κάνει στη DC και χρησιμοποίησε το Marvel αντίστοιχο για να εξετάσει τι θα γινόταν αν η JLA προσπαθούσε να αλλάξει τον κόσμο στα πρότυπα μιας ουτοπίας. Κέρδισε όμως το δεύτερο, μια superhero/sci-fi σειρά όπου εθελοντές προκειμένου να βοηθήσουν στον πόλεμο εναντίον των εξωγήινων, κάνουν ένα ειδικό εμβόλιο που τους δίνει υπερδυνάμεις αλλά ο ανθρώπινος οργανισμός δεν το αντέχει, εντός ενός έτους το απορρίπτει και πεθαίνουν. Το Morituri ήταν απο αυτά τα κόμικς που έμοιαζαν διαφορετικά από τα σουπερηρωικά αλλά στην ουσία δεν ήταν και τόσο μακριά απο αυτά (παρόμοιο παράδειγμα της δεκαετίας: το Camelot 3000). Τα πρώτα 20 τεύχη πάντως μέχρι να φύγει ο Gillis (σε αυτά αναφέρομαι και μόνο) είναι καλογραμμένα, πλούσια σε πλοκή και με τον Brent Anderson (μετέπειτα γνωστό από το Astro City) στα καλύτερά του.

-Εδώ το top 5 μου από την Marvel της δεκαετίας των '90s

-Εδώ το top 5 μου από την Marvel της δεκαετίας των '00s

BONUS FEATURE!
SERIES I'M CURRENTLY ENJOYING FROM MARVEL:
Από τη νέα γενιά mainstream συγγραφέων o Jason Aaron είναι με διαφορά αυτός που με έχει κερδίσει περισσότερο. To Punisher Max παρόλο ότι βασίζεται εντελώς στις ιδέες του Ennis στον τίτλο προσθέτοντας λίγο από Daredevil του Miller είναι εθιστικό, ενώ μου άρεσε και το φετινό του X-men event, The Schism από το οποίο προέκυψε και αυτος ο νέος τίτλος. O Wolverine μαζί με την Kitty Pryde ξαναστήνουν τη σχολή για μεταλλαγμένους νέους σε μια σειρά που διαβάζεται σαν μείξη των New X-men του Morrison και της Generation X των Bachalo-Lobdell. Μέχρι στιγμής άκρως διασκεδαστικό (ελπίζω να μην του κόψουν τη φόρα μπλέκοντας το σε άσκοπα crossovers).

TOP 15 MOVIES OF THE 80s.

2011-12-25T16:04:00.014+02:00

15) THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE & HER LOVER

Art house φιλμ με απίστευτη εμμονή στη φόρμα και στο στήσιμο των πλάνων αλλά ταυτόχρονα το πιο προσιτό από όλα τα έργα του Greenaway.

14) THE 4th MAN

Ολλανδικό ψυχολογικό θρίλερ από τον άνθρωπο με την πιο παρανοϊκή φιλμογραφία όλων των εποχών (δεν τόλμησα να βάλλω Robocop στη θέση του).

13) AMADEUS

Το κλασσικό οσκαρικό φορμάτ της επικής βιογραφίας διασήμου για τον Μότσαρντ. Τα σάρωσε όπως αναμενόταν αλλά ήταν και από τα καλύτερα του είδους.

12) WINGS OF DESIRE

Αν τοποθετείς ξεκάθαρα την πλοκή και τους χαρακτήρες πάνω απο το ύφος και την ατμόσφαιρα στις ταινίες μπορεί να μην το αγαπήσεις όπως εγώ αλλά αξίζει.

11) ZELIG

Ψευδοντοκυμαντέρ για έναν άνθρωπο που μεταμορφώνεται ανάλογα με τους ποιούς έχει δίπλα του. Από τα πιο αδικημένα έργα του Woody Allen.

10) DANGEROUS LIAISONS

Πολύ απλά το καλύτερο φιλμ στην κατηγορία "δαντέλα" (έργο εποχής) ever. Απίθανες ερμηνείες απο ολόκληρο το βασικό cast.

09) DO THE RIGHT THING

Διάσημο για τον φυσικό και διασκεδαστικό τρόπο με τον οποίο καταπιανόταν με φυλετικά θέματα και την αληθοφάνεια της γειτονιάς της ιστορίας.

08) STAR WARS EPISODE V: THE EMPIRE STRIKES BACK

Με τεράστια διαφορά το καλύτερο έργο του Star Wars saga και το μόνο που ακόμη και με αυστηρά κινηματογραφικά κριτήρια, οφείλεις να δείς . Και ας μην τελειώνει.

07) PARIS, TEXAS

Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί συγκινήθηκα και με ένοιαξαν τόσο χαρακτήρες για τους οποίους ήξερα τόσα λίγα. Και πως ένας σκηνοθέτης μπορεί να επικοινωνεί τόσα συναισθήματα με τόσο λίγα λόγια.

06) THE LAST TEMPTATION OF CHRIST

Το λατρεύω απλά δεν είναι πιο ψηλά στη λίστα γιατί το κυρίο ατού που έχει είναι το απίθανο σεναριακό twist του βιβλίου και όχι τόσο καθαροί κινηματογραφικοί παράγοντες.

05) WHEN THE WIND BLOWS

Η καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων in my book. Βασισμένη στο επίσης αγαπημένο comic του Raymond Briggs. Για ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Και το πυρηνικό ολοκαύτωμα.

04) THE SHINING

Οικογενειάρχης αρχίζει και τρελαίνεται και πάει να σκοτώσει την οικογένεια του. Αυτό είναι το σενάριο. Μία γραμμή. Το ότι βγήκε μια εξαιρετική ταινία δείχνει πόσο τεράστιος σκηνοθέτης ήταν ο Kubrick.

03) BLUE VELVET

Ο David Lynch στρέφει το βλέμμα του στη small town America και αγγίζει μια από τις κορυφές της καριέρας του. To φίλμ που είναι πιο κοντά σε αυτό που έκανε στην απίθανη τηλεοπτική του σειρά Twin Peaks.

02) RAGING BULL

Με τα χρόνια φάνηκε πόσο μεγάλο έργο είναι. Βιογραφία του μποξέρ Jake La Motta που γνώρισε τη δόξα με το να είναι ο εαυτός του και ακολούθως την παρακμή επειδή δεν προσπάθησε ποτέ να είναι κάτι άλλο.

01) ONCE UPON A TIME IN AMERICA

Πόσο αδικημένη ταινία. Ένα τεράστιο γκανκστερικό έπος που υπέφερε από πετσόκομμα προκειμένου να ικανοποιηθούν οι διανομείς (οι αρχικές 4,5 ώρες θεωρήθηκαν εμπορική αυτοκτονία). Αποτέλεσμα να κυκλοφορούν 3-4 versions εκεί έξω με τις μικρές σε διάρκεια να το καταστρέφουν. Αν δείς αυτη που πρέπει, το όραμα του Leone λάμπει σα διαμάντι. Ένα όραμα, που παρά το εύρος της σύλληψής του, o Leone είναι τόσο γνώστης του σινεμά που το μεταδίδει με μοναδική κινηματογραφική άνεση. Γιγάντιος σκηνοθέτης. Κάποια στιγμή είχα χάσει την πίστη μου στο μέσο και αυτή η ταινία με επανέφερε. Την πέτυχα τυχαία στην τηλεόραση, με μάγεψε και με ξενύχτησε όλο το βράδυ. Larger than life.

-Εδώ οι top 20 μου ταινίες μου από την δεκαετία των '90s

-Εδώ οι top 25 μου ταινίες μου από την δεκαετία των '00s

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

TOP 5 ALBUMS OF THE 80s.

2011-12-24T20:08:00.001+02:00

(H σειρά είναι χρονολογική)

SANDINISTA!
by The CLASH

Μπορεί και να μην το αξίζει τόσο αλλά είναι ένας δίσκος στον οποίο ανακαλύπτω στιγμές ακόμη και σήμερα. Και γιατί είναι ο ήχος της επανάστασης που δεν πέτυχε. Και γιατί είναι το sequel του καλύτερου Rock 'n' Roll δίσκου όλων των εποχών. Και γι' αυτό το review.

THE HEAD ON THE DOOR
by The CURE

Θα μπορούσε να μπεί και το υπέροχα ατμοσφαιρικό Disintegration από το τέλος της δεκαετίας, αλλά έχω ένα θέμα με την διάρκειά του. Επίσης, θεωρώ ότι είναι αρκετά υποτιμημένη από πολλούς η pop πλευρά των Cure και ήθελα να την αναδείξω.

THE QUEEN IS DEAD
by The SMITHS

O Morrissey αλλά και ο Johny Marr στα καλύτερα τους. Αν δεν σου λέει κάτι δεν θα σε "πιάσουν" ποτέ οι Smiths σαν συναίσθημα. Τόσο αληθινός δίσκος σε μια δεκαετία που κυριάρχησε το fake στην μουσική βιομηχανία. Αναλαμπή για το κοιμισμένο κιθαριστικό ροκ της εποχής.

BAD
by MICHAEL JACKSON

Δεν είναι τόσο κατώτερο ώστε όλο το hype να έχει πάει στο Thriller. Ok, το Thriller προηγήθηκε και με την επιτυχία του προσέφερε έτοιμη την συνταγή για τη συνέχεια αλλά ρίξε μια ματιά στο tracklist και θα δείς ότι δεν υστερεί καθόλου σε τραγούδια το Bad.

THE STONE ROSES
by The STONE ROSES

Από εδώ ξεκινάει όλη η φάση της Britpop που θα γινόταν μόδα την επόμενη δεκαετία. Αλλά κανένας δεν θα κατάφερνε να πιάσει το πνεύμα της καλύτερα. Με θράσσος, άγνοια κινδύνου και το ταλέντο τους οι Stone Roses απήχησαν τα 60s σε ένα δίσκο που κοίταγε ταυτόχρονα και μπροστά.

-Εδώ τα top 5 μου albums μου από την δεκαετία των '90s

-Εδώ τα top 5 μου albums μου από την δεκαετία των '00s

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: CHESTER BROWN - SETH - JOE MATT ΣΕ 14 ΒΗΜΑΤΑ.

2011-12-23T17:05:00.006+02:00

Αυτούς τους τρείς κομίστες τους έχω συνδέσει στο μυαλό μου και τους σκέφτομαι σαν μια οντότητα. Τους αποκαλούσα η "Καναδική σχολή αυτοβιογραφικών κόμικς" αν και αργότερα έμαθα ότι ο Joe Matt δεν είναι Καναδός. Ξεκίνησαν στα 80s και κέρδισαν την αναγνώριση στα 90s σε αυτό το small press boom που συνέβη για λίγο καιρό τότε. O Chester Brown έκανε τον τίτλο Yummy Fur, o Seth το Pallokaville και ο Joe Matt το Peepshow. Οι τίτλοι αυτοί "πάγωσαν" κάποια στιγμή αλλά οι τρείς τους συνέχισαν να εκδίδουν graphic novels στα 00s (δυστυχώς με ακόμη χαλαρότερους ρυθμούς κυκλοφορίας απ' ότι πρίν). Η μεγάλη πλειοψηφία των comics τους είναι αυτοβιογραφικά στην παράδοση του Harvey Pekar και του Robert Crumb και πολύ συχνά εμφανίζεται ο ένας σαν χαρακτήρας στα κόμικς του άλλου καθώς είναι φίλοι μεταξύ τους.

Σήμερα θα κάνω ένα αφιέρωμα (παρόμοιο με αυτά που είχα κάνει σε σε Fellini/ Beatles/ Morrison) στην συνολική βιβλιογραφία τους με χρονολογική σειρά. Θα αναφερθώ στους τόμους που έχουν εκδόσει και μπορούν να βρεθούν. Όχι τεύχη (οπότε μην περιμένετε αναφορά στην πειραματική ανολοκλήρωτη σειρά Underwater του Chester Brown), ούτε artbooks (που έχει κάποια αρκετά όμορφα ο Seth). Σημαντική σημείωση: Δεν περιέχει ούτε το "The Great Northern Brotherhood of Canadian Cartoonists", την προ δύο μηνών κυκλοφορία του Seth, καθώς δεν έχω προλλάβει να την πάρω να την διαβάσω.

ED THE HAPPY CLOWN - Chester Brown (1989)

Με αυτό το "αλλοπρόσαλο" κόμικ έκανε την εμφάνισή του ο ταλαντούχος Chester Brown. Μια ιστορία που σε μεγάλο βαθμό αυτοσχεδιάζε όπως προχωρούσε και ανα πάσα στιγμή δεν ξέρεις τι κατεύθυνση θα πάρει. Κάπως σαν το μεταγενέστερο Like A Velvet Glove του Dan Clowes με λιγότερη δόση David Lynch και περισσότερη Robert Crumb. Η εκδοτική του ιστορία είναι κάπως μπλεγμένη. Υπάρχουν δυο-τρεις out of print εκδόσεις με μικροαλλαγές και διαφορετικό τέλος. Εγώ έχω διαβάσει την version των τευχών, στην θέση σου θα περίμενα την νέα έκδοση που έχει αναγγείλει η Drawn and Quarterly μέσα στο 2012.

ΒΑΘΜΟΣ: A

PEEPSHOW: THE CARTOON DIARY OF JOE MATT - Joe Matt (1992)

Μαζεύει τα μονοσέλιδα αυτοβιογραφικά στριπάκια που ήταν η αρχή του Peepshow. Ο Joe Matt απο νωρίς δείχνει ότι δεν θα έχει ιδιαίτερες αναστολές για το πόσες ιδιωτικές στιγμές θα αποκαλύπτει στα κόμικς του και εδώ καλύπτει εύρος "θεμάτων". Από τον αυνανισμό του στο τρόπο χεσίματός του και πολλά άλλα. Διασκεδαστικό και fun αλλά ανάλαφρο και πρώιμο σε σχέση με τις επόμενες αυτοβιογραφικές δουλείες του στις οποίες υπάρχει μια πιο έντονη διάσταση μιζέριας και θλίψης.

ΒΑΘΜΟΣ: Β+

THE PLAYBOY - Chester Brown (1992)

Το πρώτο αυτοβιογραφικό του Chester Brown για την προεφηβική σχέση του με το περιοδικό Playboy και τον μετέπειτα "σχετικό" εθισμό του στην πορνογραφία ("σχετικός" γιατί πάντα υπάρχει και ο Joe Matt!). Διαχειρίζεται το θέμα με αρκετή ευαισθησία και παιδική αθωότητα. Πολύ διαφορετικό ύφος απο το gross, tell-all στύλ του Peepshow. Έχει ενδιαφέρον αλλά το συγκεκριμένο στυλ το τελειοποίησε στο επόμενο graphic novel του...

ΒΑΘΜΟΣ: Β+

I NEVER LIKED YOU - Chester Brown (1994)

Ο Chester καταπιάνεται ξανά με την εφηβεία του και μας δίνει το αριστούργημα της μινιμαλιστικής του προσέγγισης στα κόμικς. Και τεχνικά αρτιότερο και πιο συγκινητικό απο το Playboy. Κάθε ένα από τα (λίγα) καρέ που έχει νιώθεις ότι είναι απαραίτητο για την ιστορία. Οι τότε εμπειρίες του και σχέσεις με ανθρώπους που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του και οδήγησαν στον σημερινό καλλιτέχνη. Έκανε αίσθηση και επηρρέασε πολλούς μελλοντικούς alternative κομίστες. Η πρώτη έκδοση έχει μαύρα περιθώρια ενώ οι επόμενες λευκά. Έχει εκδοθεί και στα ελληνικά.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

IT'S A GOOD LIFE, IF YOU DON'T WEAKEN - Seth (1996)

Ό,τι μπορεί να λατρέψει κανείς στον Seth είναι μέσα σε αυτό το κόμικ. O υπέροχος ρυθμός, το ατμοσφαιρικό σκίτσο, η αγάπη του για τα κόμικς και βέβαια η νοσταλγία για την παλιά εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Μέσα στο κόμικ ο Seth ανακαλύπτει δείγματα της δουλειάς ενός παλιού cartoonist, ενθουσιάζεται και παθιασμένα αναζητά να μάθει περισσότερα για αυτόν. Μοιάζει αυτοβιογραφία αλλά όπως αποκάλυψε αργότερα ο δημιουργός είναι φανταστική ιστορία. Όσο περνάνε τα χρόνια μου φαίνεται όλο και καλύτερο κόμικ.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

THE POOR BASTARD - Joe Matt (1996)

Ο Joe Matt προχωρά την αυτοβιογραφία ένα βήμα παραπέρα. Είναι προφανές ότι η αυτολογοκρισία είναι εκτός της λογικής του σαν καλλιτέχνη. Αυτός ο τόμος (στον οποίο είναι εμφανώς βελτιωμένος σχεδιαστικά αλλά και στο storytelling) αφορά την σχέση του και τον χωρισμό με την κοπέλα του. Δε διστάζει να γράψει όλες τις λεπτομέρειες και να φωτίσει ακόμη και τις πιο σκοτεινές πτυχές των ελαττωμάτων του. Παρόλα αυτά το κόμικ διαβάζεται νεράκι αν και σε αφήνει με μια περίεργη αίσθηση για το πως πρέπει να νιώσεις απέναντι του. Κατά πάσα πιθανότητα το βιβλίο που θα "μείνει" από την καριέρα του Joe Matt.

ΒΑΘΜΟΣ: A

THE LITTLE MAN: SHORT STRIPS 1980 - 1995 - Chester Brown (1998)

Μαζεύει μικρές ιστορίες απο την σειρά του Υummy Fur. Κάποιες είναι καλές, κάποιες είναι ενδιαφέροντα πειράματα, αλλά γενικά αν δεν είσαι σαν και μένα που αγαπάω τον Chester και τον θεωρώ τον καλύτερο από τους τρείς, δεν σου είναι απαραίτητο. Δυστυχώς δεν περιέχει τα Gospels, μια προσπάθεια που είχε κάνει να μεταφέρει σε κόμικς τα 4 Ευαγγέλια (είχε ολοκληρώσει μόλις 1,5). Επίσης θα ήταν καλύτερη συλλογή αν είχε και το Underwater που αναφέρω και στην εισαγωγή. Έτσι όπως είναι τώρα μόνο για τον φανατικό.

ΒΑΘΜΟΣ: Β-

FAIR WEATHER - Joe Matt (2002)

Ο Joe Matt γυρνάει στα παιδικά του χρόνια σε αυτό το αυτοβιογραφικό graphic novel που έχει λίγο απο την ευαισθησία του Chester και λίγο απο την νοσταλγία του Seth. To σκίτσο του είναι ωραίο, η ιστορία κυλάει ευχάριστα αλλά μόλις τελειώνει σε πιάνει μια αίσθηση "what was the point?". Οκ, βλέπουμε τον γνωστό ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του Joe ότι ήταν έτσι απο μικρός. Αυτό μόνο; Δεν είναι άσχημο αλλά ο πήχυς έχει μπεί πολύ χαμηλά.

ΒΑΘΜΟΣ: Β

CLYDE FANS: BOOK ONE - Seth (2004)

Μετά την επιτυχία και το critical acclaim του "It's a Good Life, If You Don't Weaken", o Seth βάζει μπροστά το "μεγάλο" του graphic novel. Είναι για μια οικογενειακή επιχείρηση που πούλαγε ανεμιστήρες. Ο τόμος αυτός είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας. Δεν έχει κυκλοφορήσει το δεύτερο μέρος και ο Seth μόλις πέρσυ συνέχισε την ιστορία. Στο Clyde Fans η τέχνη του Seth μοιάζει να έχει βελτιώσει τα δυνατά της σημεία ρυθμού και ατμόσφαιρας. Είναι promising project αλλά θα το κρίνουμε αναλυτικά όταν ολοκληρωθεί.

ΒΑΘΜΟΣ (προς το παρόν) : Β+

WIMBLEDON GREEN - Seth (2005)

Στα διαλείμματα του Clyde Fans, ο Seth σχεδίαζε στο sketchbook του για προσωπικό του fun την χιουμοριστική ιστορία του Wimbledon Green, του μεγαλύτερου συλλέκτη κομικς. To concept τον συνεπήρε και τελικά εκδόθηκε. Είναι ένα ανάλαφρο διασκεδαστικό comic με μια περίεργη rushed αίσθηση ρυθμού (ενδιαφέρουσα αυτή η άλλη όψη του Seth), που θυμίζει παλιούς cartoonists εποχής New Yorker. Ειδικά κάποιος που αγαπάει ήδη τα κόμικς και θα κατανοήσει καλύτερα τις αναφορές θα το καταευχαριστηθεί.

ΒΑΘΜΟΣ: A-

LOUIS RIEL - Chester Brown (2006)

Διαφορετική θεματολογία (ιστορικό/πολιτικό), διαφορετικό σχεδιαστικό στυλ (αναφορά σε Harold Grey) αλλά και διαφορετικό storytelling approach (κάναβος, άφθονο research και πιο αποστασιοποιημένη οπτική γωνία) από τις προηγούμενες δουλειές του Chester Brown. Το αποτέλεσμα ήταν επιτυχημένο και καλλιτεχνικά αλλά παραδόξως και εμπορικά. Είναι ιδιαίτερο ανάγνωμα, μπορεί κάποια στιγμή να έγινε περισσότερο hyped απ' ότι έπρεπε, αλλά σίγουρα αξίζει να διαβαστεί.

ΒΑΘΜΟΣ: A

SPENT - Joe Matt (2007)

Την εποχή που οι άλλοι δύο πειραματίζονταν και γνώριζαν επιτυχία με κόμικς μακριά από το - μπορείς να το πείς και κορεσμένο - είδος της αυτοβιογραφίας, ο Joe Matt επιμένει. Καταγράφει την εμμονή του με την πορνογραφία και την συνήθεια να κάνει μοντάζ και να φτιάχνει τις δικές του 'best of' βιντεοκασσέτες από τσόντες. Εδώ είναι πιο σκληρός με τον εαυτό του από ποτέ. Εμένα μου άρεσε (ειδικά μία ολόκληρη σεκάνς που μιλάει με Seth και Chester σε μια καφετέρια είναι classic) αλλά για πάρα πολλούς ήταν way too much. Από τότε δεν έχει ανακοινώσει άλλο κόμικ.

ΒΑΘΜΟΣ: A-

GEORGE SPROTT 1894 - 1975 -Seth (2009)

Στο ύφος του Wimbledon Green αλλά πιο "προσεγμένο", το George Sprott είναι για τη ζωή ενός τηλεοπτικού παρουσιαστή μιας μακροχρόνιας, obscure τηλεοπτικής εκπομπής. Μέσα από μικρές ιστορίες, στριπάκια και αφηγήσεις ο Seth μας μεταφέρει μια αίσθηση της ζωής του και του πώς λειτουργεί η μνήμη. Χάνει λίγο σε αυθορμητισμό σε σχέση με το Wimbledon αλλά κερδίζει σε παρουσίαση καθώς είναι το πιο εντυπωσιακό όλης της λίστας σαν έκδοση και φορμάτ (προφανής η επιρροή από Chris Ware).

ΒΑΘΜΟΣ: A-

PAYING FOR IT - Chester Brown (2011)

Και φτάσαμε στην φετινή κυκλοφορία του Chester. Μετά από χρόνια επιστρέφει στα αυτοβιογραφικά για να αφηγηθεί την σχέση του με τον πληρωμένο έρωτα (καθώς και τις απόψεις του για αυτόν). Αμφιλεγόμενο θέμα, εξαιρετικός ρυθμός , ωραία δομή που σου δίνει την αίσθηση μιας συγκεκριμένης ιστορίας. Πριν το διαβάσω το θεώρησα βήμα πίσω για την καρίερα του, αλλά προφανώς όπως φαίνεται και από τα παθιασμένα annotations στο τέλος του κόμικ, ήταν μια ιστορία που είχε ανάγκη να βγάλει προς τα έξω. Ίσως η σημαντικότερη κυκλοφορία της χρονιάς, για άλλη μία φορά δεν απογοήτευσε.

ΒΑΘΜΟΣ: A-

ΣΚΑΤΑ ΚΙ ΑΠΟΣΚΑΤΑ.

2011-12-22T23:11:00.002+02:00

Δεν περιμένεις απο εμένα να ακούσεις για την εποχή. Με ανοιχτά μάτια θα δείς ότι έχουν σφίξει τα ζόρια. Πάρα πολύ και σε πάρα πολλούς πλέον. Ο καθένας με το μικρό ή μεγάλο σταυρό του μαρτυρίου του. Δεν έχει νόημα το κλάψιμο, σε λίγο θα έρθουν χειρότερα. Η ενημέρωση και ο προβληματισμός έχει νόημα. Να προσπαθήσεις για μια κατανόηση της κατάστασης μακριά από αποπροσανατολιστικά καθοδηγούμενα media. Ευτυχώς όσοι έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ έχουν πολλά ερεθίσματα γι αυτό. Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει η πράξη. Σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα είναι αυτό που απουσιάζει περισσότερο. Νωχελικοί ρυθμοί παντού. Σαν τα βήματα που πλησιάζεις το θάνατο. Είδες, να και μια διαπίστωση που όλοι συμφωνούμε. Άλλον βέβαια τον ενοχλούν τα αργά βήματα π.χ. στην ιδιωτικοποίηση της υγείας ενώ εγώ αναφέρομαι στο ρυθμό αντίδρασής μας στα γεγονότα (link).

Το Sadly Cairo βέβαια δεν είναι για όλα αυτά (τα γράφουν άλλοι πολύ καλύτερα). Σκέψεις για κόμικς, ταινίες και μουσική ήταν πάντα. Απλά η εποχή το ξεπέρασε τόσο που ένιωθα άσχημα να κάτσω να γράψω. Ποιά τέχνη μπορεί να μετρηθεί με αυτή την πραγματικότητα; Πόσα απο αυτά που διαβάζαμε, βλέπαμε, φαντάζουν σαν άσκοπο escapism πια; Τέλος πάντων για να μη σε κουράζω, αν βρείς μια κάποια ισορροπία ανάμεσα στην πραγματική και την φαντασιακή ζωή, οι τύψεις υποχωρούν και το καταφύγιο είναι πάλι έτοιμο να σε δεχτεί για τις ώρες που το χρειάζεσαι. Με μένα αυτό συνέβη κι έτσι ήρθα πάλι εδώ για λίγο να μιλήσω για τις ταινίες, τη μουσική και για τα κόμικς. Κυρίως τα κόμικς...

END OF SEASON TWO.

2010-12-31T18:06:00.008+02:00

To Sadly Cairo θα σταματήσει για λίγο καιρό (ναι, το ξέρω, πάλι). Δεν είναι τίποτα δραματικό όπως πέρσι, απλά μια προσωρινή διακοπή για κάποιους μήνες. Ένα διάλλειμα.

Φέτος είχε πλάκα, το ευχαριστήθηκα αρκετά το blog. Υπήρχε ανταπόκριση (ευχαριστώ σε όλους) και γούσταρα πολλά άρθρα που έκανα. Τις λίστες για τα 90s (με αποκορύφωμα τα top alternative comics), τα αφιερώματα σε Fellini/ Beatles/ Morrison, τα άρθρα για Wire/ Punisher Max/ Beatles vs Stones και εννοείται το Pop Queens Showdown.

Υπήρχαν και πολλά άρθρα που ήθελα να γράψω και δεν έγραψα. Ήθελα να μιλήσω παραπάνω για κάποια manga και ευρωπαϊκά κόμικς αλλά κυρίως για τα τόσα ντοκυμαντέρ που έίδα μέσα στο 2010 (περισσότερα απ' ότι είναι υγιές). Παλιά, καινούργια, ιστορικά, πολιτικά, ήταν το νέο hobby με το οποίο "κόλλησα" πιο πολύ μέσα στο έτος. Σου προτείνω (καιροί που είναι) τρία πολιτικά: Το The Corporation (για την πολιτική και τον τρόπο λειτουργίας των πολυεθνικών/ καλοφτιαγμένο αν και λίγο μεγάλο), το The Century Of the Self (4 ωριαία επεισόδια για το πώς οι ιδέες του Sigmund Freud επηρρέασαν την διαφήμιση, την κοινωνία και τελικά την πολιτική) και το Zeitgeist Addendum (πάει σε μεγαλύτερο βάθος από το συνωμοσιολογικό πρώτο μέρος και παρουσιάζει ιδέες που άσχετα αν τις κρίνεις ουτοπιστικές ή μη αντικειμενικές, είναι απίστευτα ενδιαφέρουσες).
Όπως λέει και η Naomi Klein στο Shock Doctrine: "Information Is Shock Resistance. Arm Yourself."

Α, χτές βράδυ έκανα και ένα update στην περσινή μου ανάρτηση "ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΩΡΑ" όπου στο τέλος προσέθεσα τις τρείς σημαντικότερες κυκλοφορίες του 2010 στα ελληνικά. Ρίξε μια ματιά.

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους. Υγεία, κουράγιο και αν καταφέρουμε να βρούμε και ελπίδα. Εμείς θα τα ξαναπούμε αν πάνε όλα καλά κάπου στα μέσα του φθινωπόρου του νέου έτους με καινούργια άρθρα. Ευτυχισμένο το 2011!

to be continued...

OK COMPUTER.

2010-12-29T20:08:00.002+02:00

Περίοδος γιορτών, Τότε.

Στα πρώτα έτη της σχολής αλλά πολύ μακριά από την ωριμότητα. Εφηβικές νοοτροπίες και συμπεριφορές. Τα προβλήματα είναι το πόσο απογοήτευση είναι η φοιτητική ζωή σε σχέση με το πως την περίμενα και οι γκόμενες. Αυτά. Διάβασμα ελάχιστο, λιώσιμο ατελείωτο. Τις περισσότερες φορές ανούσιο. Τουλάχιστον σε μερικούς τομείς κοίταγα να ανοίξω το μυαλό μου και προσπαθούσα να ψαχτώ. Δεν ανακάλυψα τότε την μουσική των Radiohead. Αυτούς τους ήξερα από το σχολείο. Απλά λόγω του επιφανειακού τρόπου ακρόασης που είχα, δεν είχα καταλάβει το μεγαλείο τους. /A1rbag

Αυτό έγινε σε μια περίοδο που είχα πέσει ψυχολογικά. Όχι κάτι συγκεκριμένο, μια γενική απογοήτευση. Αρκετά έντονη όμως. Δεν έφταιγαν τα Χριστούγεννα, τις περισσότερες φορές το ευχαριστιέμαι το εορταστικό κλίμα. Τώρα που το σκέφτομαι εκ των υστέρων, δεν πρέπει να ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Πόσο πραγματικά στεναχωρημένος μπορεί να είσαι σε τέτοια ηλικία; Δεν είναι ότι μου είχε συμβεί και τίποτα τραγικό. Μάλλον ήθελα υποσυνείδητα να ζήσω έναν συγκεκριμένο ρόλο ή είχα ανάγκη να έρθω σε επαφή με μια συγκεκριμένη πλευρά του ψυχισμού μου και να την ανακαλύψω. Άντε εξήγησε τα όμως αυτά στον τότε εαυτό σου. Τα αρνητικά συναισθήματα που με έπνιγαν έμοιαζαν πολύ αληθινά. /Paran01d Andr01d/Subterranean H0mes1ck Al1en

Εκεί ήταν που το Ok Computer με βρήκε με πεσμένες τις άμυνες μου και με κέρδισε ολοκληρωτικά. Θυμάμαι ακόμη την στιγμή της αποκάλυψης. Να το ακούω και ξαφνικά να διαπιστώνω ότι πρόκειται για τελείως διαφορετικό δίσκο απ' ότι νόμιζα. Ξέρεις, αυτό που πιστεύεις ότι ο δίσκος έχει γραφτεί μόνο για σένα και για να εκφράσει ακριβώς αυτά που νιώθεις; Αυτό έπαθα. Τον έβαλλα να ξαναπαίξει. Ξανά και ξανά για τις επόμενες μέρες. Δεν πρέπει να ήταν και πολύ νορμάλ αυτό που μου συνέβαινε. Έτρωγα, κοιμόμουν και άκουγα Ok Computer. Τίποτα άλλο. Είχαμε μια ξεχωριστή σχέση, με καταλάβαινε. Με έσπρωχνε πιο βαθιά στην μελαγχολία αλλά ταυτόχρονα μου προσέφερε κάποιες στιγμές ψυχικής ανάτασης. Εγώ, η κατάθλιψη και ο δίσκος. Ζούσαμε μαζί. /Ex1t Mus1c (F0r A F1lm)/Let D0wn

Την παραμονή πρωτοχρονιάς απέφυγα να κάνω οτιδήποτε. Ακύρωσα ό,τι μπορεί να είχα κανονίσει απο καιρό και έκατσα σπίτι ολομόναχος. Ναι, τα εορτασικά πλάνα μου ήταν να μείνω να ακούω συνέχεια στο repeat το δίσκο, τι άλλο περίμενες; Εντάξει, κάποιοι φίλοι μου την ψυλλιάστηκαν την δουλειά και πέρασαν από το σπίτι μπάς και με ξεκουνήσουν. Φοβήθηκαν, μου είπαν μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι μπορεί να παίζει και καμμιά οψιόν αυτοκτονίας μέσα στο βραδινό μου σχέδιο. Υπερβολή αλλά καλοσύνη τους. Αρνήθηκα ευγενικά και τους άφησα να συνεχίσουν την νυχτερινή διασκέδαση. Εγώ έμεινα μέχρι το ξημέρωμα μόνος με τα ακουστικά. Ξαπλωμένος στο πάτωμα, το Ok Computer να παίζει και εγώ να κοιτάω το ταβάνι. Μέχρι να ξημερώσει και ακόμη παραπέρα... /Karma P0l1ce/F1tter Happ1er

Ενημερωτικά να σου πώ ότι ο ερχομός του νέου έτους δεν έφερε τέλος σε αυτήν την κατάσταση. Συνεχίστηκε για κάμποσο καιρό. To εάν το album την επιμήκυνε ή τελικά ήταν αυτό που με έκανε να την ξεπεράσω ποτέ δεν το κατάλαβα. /Electi0neer1ng/Cl1mb1ng Up The Walls

Περίοδος γιορτών, Τώρα.

Σήμερα δεν θεωρώ ότι έχω κατακτήσει κάποια ωριμότητα αλλά σίγουρα έχω καθαρίσει από τέτοια εφηβικά κατάλοιπα. Το πώς ένιωθα και συμπεριφερόμουν εκείνη την περίοδο, πλέον μου φαίνεται κάπως ακραίο. Προσπαθώ να εκτιμώ τα σημαντικά πράγματα στη ζωή και να μην παραγνωρίζω όσα έχω. Άλλο αν δεν τα καταφέρνω και πάλι βλέπω την κωλοκατάσταση να με περικυκλώνει. Ανεργία, μηδενικές προοπτικές, σπασμένα όνειρα, ακόμα και οι τότε φίλοι μου αποδείχτηκαν σκάρτοι και με εγκατέλειψαν. Ένας τοίχος και πάλι μπροστά μου. Κατανοώ βέβαια ότι όπως τότε τα (ανούσια) προβλήματα που είχα μου φαίνονταν αξεπέραστα έτσι και τα τωρινά μετά απο καιρό μπορεί να μου φαίνονται απλά. "Υπάρχουν και χειρότερα", "υπάρχουν και χειρότερα" επαναλαμβάνω σαν mantra. Αλλά αυτή δεν είναι μια σκέψη που με παρηγορεί αλλά με φοβίζει. /N0 Surpr1ses/Lucky

Το χέρι μου πιάνει αυτόματα το Ok Computer απο το ράφι. Μια φωνή μέσα μου λέει: "Ακόμη τα ίδια ρε μαλάκα; Θα κάτσεις πάλι να μιζεριάσεις με ένα δίσκο; Ωραία λύση! Τόσο πολύ θές να πείσεις τον εαυτό σου ότι είσαι και καλά δυστυχισμένος; Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου; Ακόμα δεν έχεις μάθει να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα. Τι σου προσφέρει; Απομόνωση από τον υπόλοιπο "κακό" κόσμο εκεί έξω; Ασφάλεια στον μικρό του σύμπαν; Έλεος, είπαμε την ξεπεράσαμε την εφηβεία, δεν θα έπρεπε να το χρειάζεσαι πιά. Και στην τελική πως είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι σε εκφράζει αυτό το πράγμα; ένας εκατομμυριούχος rock star που κλαίγεται με ακατάληπτους στίχους;" Χα, δεν έχει και άδικο σκέφτομαι καθώς ο δίσκος έχει ήδη αρχίσει να παίζει. Πριν να το καταλάβω έχω ήδη πατήσει ξανά το play για την δεύτερη φορά. Δεν έχω ιδέα που θα με βγάλει. /The T0ur1st

2010: THE YEAR ENDER.

2010-12-27T16:04:00.006+02:00

Αγαπημένα μου από την χρονιά που τελειώνει.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

500 DAYS OF SUMMER - Marc Webb

Ναι, ok, δεν είναι το αριστούργημα της έβδομης τέχνης αλλά κάπως κατάφερε να μιλήσει στην καρδιά μου. Ανεξάρτητος κινηματογράφος που ουσιαστικά είναι αυτό που έπρεπε να είναι το καλό mainstream. Σε ένα από τα πιο κουρασμένα genre του αμερικάνικου σινεμά, την ρομαντική κωμωδία, καταφέρνει να ξεχωρίσει και να έχει λόγο ύπαρξης. Και το κάνει απλά, αποφεύγοντας τα κλισέ του είδους και βρίσκοντας σημεία επαφής με την πραγματικότητα των ερωτικών σχέσεων. Με τις high, τις low, και όλες τις ενδιάμεσες στιγμές. Ε, ήταν και χρονιά χωρισμού η φετινή, το λάτρεψα. Η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη θα είναι το νέο reboot του Spiderman. Count me in.

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

Κάποια από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα (Arcade Fire, National, Interpol, Antony and the Johnsons) είχαν νέες κυκλοφορίες φέτος (οι Radiohead δεν πρόλλαβαν, του χρόνου). Των Interpol ήταν μάπα, στον Antony διέκρινα λίγο μανιέρα αλλά το Suburbs και το High Violet ήταν καλοί δίσκοι. Στο γνώριμο ύφος τους, ώριμοι συνθετικά, τους έφεραν ένα βήμα πιο κοντά στην καταξίωση και την εμπορική επιτυχία. Μου άρεσε και ο νέος δίσκος των Deerhunter, Halycon Digest. Αλλά ο καλύτερος δίσκος του 2010 προέκυψε από το πουθενά...

A SUFI AND A KILLER - Gonjasufi

...η μάλλον όχι απο το πουθενά, από τo "ανεμοδαρμένο κενό της ερήμου της California" που λέει και το καταπληκτικο κειμενάκι στο last fm του. Έχω φάει όλη την μυθολογία και το hype γύρω από αυτό το δίσκο, το παραδέχομαι. Ο "σοφός", "άστεγος" δάσκαλος της γιόγκα που τραγουδάει(;)/ραπάρει(;)/λέει ό,τι του κατέβει(;) πάνω στα εξαιρετικά samples του Gaslamp Killer. Το αποτέλεσμα δεν περιγράφεται, είναι από άλλον πλανήτη. Ένας ασύληπτος τύπος (πεθαίνω για τα δύο quotes του για τον δίσκο), μια περίεργη συνεργασία, και το πιο απρόσμενο μουσικό αριστούργημα που συνάντησα εδώ και πολλά χρόνια.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ KOMIK ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
WILSON - Daniel Clowes

Η νέα δουλειά του Dan Clowes ήταν από τα πιο πολυσυζητημένα κόμικς της χρονιάς. Αρκετοί είχαν υπερβολικές απαιτήσεις και απογοητεύτηκαν. Εγώ το βρήκα ό,τι καλύτερο έχει κάνει τα τελευταία 10 χρόνια (από την εποχή του David Boring). Απανωτά one-page gags που λένε μια μεγαλύτερη ιστορία (ναι το ξέρω ότι το έχει ξανακάνει και στο Ice Haven και στο Death Ray). Την ιστορία του Wilson, ίσως του πιο εγωιστή και αντιπαθητικού πρωταγωνιστή που έχει εμφανιστεί στα alternative comics (no small feat!). Όλα στρέφονται γύρω από τον εαυτό του και το κόμικ είναι έτσι δομημένο ώστε να στο περνάει αυτό. Εσύ τον παρακολουθείς με ενδιαφέρον, κρίνεις, κάνεις συγκρίσεις με τον εαυτό σου, αλλά τελικά ο Clowes σου δείχνει ότι δεν μπορείς να έχεις πλήρη κατανόηση σε έναν άνθρωπο που παρακολουθείς απ'έξω.

O έτερος μεγάλος δημιουργός, Chris Ware κυκλοφόρησε το Acme Novelty Library 20 με τίτλο Lint. Είναι αυτοτελές αλλά θα δέσει στην συνέχεια με το saga του Rusty Brown. Άργησε και δεν μου έχει έρθει ακόμη να το διαβάσω αλλά δεν έχω αμφιβολίες για την ποιότητα του. Το τεύχος 19 που κυκλοφόρησε τέλη 2008 καθώς και το τεύχος 18 ήταν απίθανα. Κατα πάσα πιθανότητα θα είναι και αυτό...(2011 update: Και τελικά ήταν όντως υπέροχο)

Από την νέα γενιά, το Bodyworld του Dash Shaw είχε ενδιαφέρον και όσο περνάει ο καιρός κερδίζει μέσα μου αν και δεν με εντυπωσίασε τόσο όσο η προηγούμενή του δουλειά, ο Kevin Huizenga κυκλοφόρησε νέα δουλειά αλλά δεν έχω καταλάβει what the fuss is all about με τον συγκεκριμένο δημιουργό, ενώ έχω μεγάλες προσδοκίες για το Big Questions του Anders Nilsen που τελείωσε και θα κυκλοφορήσει μαζεμένο σε τόμο μέσα στο 2011.

A, στα κόμικς βεβαίως έχουμε κι αυτό...

20th CENTURY BOYS - Naoki Urasawa

Το είχα και πέρσυ ως καλύτερο κόμικ της χρονιάς αν θυμάσαι. Φέτος κατάφερε να βελτιωθεί και να γίνει ακόμη πιο πορωτικό. Δεν έχω λόγια πια για τον Urasawa. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την σταυρώσω τη σειρά να συνεχίσει έτσι μέχρι το τέλος οπότε θα μιλάμε για μια απο τις μεγαλύτερες δημιουργίες στην ιστορία της 9ης τέχνης.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

2010-12-24T14:02:00.000+02:00

OUR CHRISTMAS by Jaime Hernandez

Απο τη θρυλική σειρά Love and Rockets. Ποτέ δεν βαριέμαι να θυμίζω πόσο καλή είναι, κάποια στιγμή πρέπει να γράψω κειμενάκι.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

TOP 5 "ALTERNATIVE" COMICS OF THE 90s.

2010-12-21T09:09:00.001+02:00

Για κάποιους αναγνώστες αμερικάνικων κόμικς, "διαφορετικό" ορίζεται κάτι που απλά δεν έχει σουπερήρωες. Για άλλους απαραίτητη προυπόθεση είναι να μην έχει κυκλοφορήσει απο τις δύο μεγάλες εταιρείες (Marvel/DC). Στην δεύτερη κατηγορία υπήρχαν κάποια σπουδαία κόμικς στα 90s, από συγγραφείς που έγιναν γνωστοί από το mainstream και μετά το σιχάθηκαν και προχώρησαν σε προσωπικές δουλειές (Alan Moore-From Hell/Frank Miller-Sin City).

Αλλά εδώ θα μιλήσουμε για εντελώς εναλλακτικά κόμικς, που συνεχίζουν την παράδοση των underground comix των 60s, του Love and Rockets και άλλων small press comics των 80s. Ενήλικα, προσωπικά, έξυπνα κόμικς με critical acclaim που το μόνο που τα χωρίζει από την εμπορική επιτυχία είναι το χαμηλό γούστο της πλειοψηφίας του κοινού των αμερικάνικων κόμιξ. Η δεκαετία του 90 ήταν κάπως χρυσή εποχή γι' αυτή την κατηγορία (περιέχει πολλά και διαφορετικά για να οριστεί σαν είδος) με δύο κυρίως εταιρείες να κυριαρχούν οι οποίες (ευτυχώς) συνεχίζουν τις ποιοτικές εκδόσεις μέχρι σήμερα. Η Fantagraphics και η Drawn and Quarterly.

Όλα τα κόμικς που περιέχονται στην παρακάτω λίστα είναι εξαιρετικά και προσωπικά αγαπημένα. Για να με διευκολύνω στην κατάταξη τα έκρινα και με βάση το πώς στέκονται ώς ενιαία σειρά. Αλλά δεν έχει σημασία, οι διαφορές μεταξύ τους είναι πολύ μικρές. Είναι και τα πέντε essential reading.

1) ΗΑΤΕ by Peter Bagge.

30 issues, 2 trade paperbacks (Buddy Does Seattle/Buddy Does Jersey)

Στο Hate πρωταγωνιστεί ο Buddy Bradley, γνωστός από το προηγούμενο κόμικ του Bagge (The Bradleys), ο οποίος φεύγει από το σπίτι του για μια νέα ζωή στο Seattle. Ξέρεις, στο Seattle των early 90s, δηλαδή τίγκα στην εναλλακτική κουλτούρα ή το lifestyle των slackers όπως ονομάστηκε από τα media. Μην σου φαίνεται μακρινό, "trust me, you will relate". Προβληματικές γκόμενες και περίεργοι συγκάτοικοι μπλέκονται σε αξέχαστες σκηνές σε ένα από τα πιο αστεία κόμικς που έχω διαβάσει ποτέ. Οξεία παρατηρητικότητα και σάτυρα στο πνεύμα του Robert Crumb αλλά ενταγμένη στο πλαίσιο ολοκληρωμένων ιστοριών και με πολύ καλά γραμμένους χαρακτήρες. Μετά την μέση (δεύτερος τόμος/Buddy Does Jersey) γίνεται έγχρωμο, ο Buddy μεγαλώνει και γυρνάει στο New Jersey, το είδος του χιούμορ κάπως μεταβάλλεται. Κάποιοι γκρίνιαξαν, εγώ λατρεύω και αυτά τα τεύχη, αν και η πρώτη περίοδος (Buddy Does Seattle) είναι ασυναγώνιστη.

2) EIGHTBALL by Daniel Clowes.

23 issues, 6 trade paperbacks (Like A Velvet Glove Cast In Iron/Pussey!/Ghost World/David Boring/Caricature/20th Century Eightball)

Το Eightball ανήκει στην κατηγορία ανθολογία του ενός δημιουργού. O Dan Clowes παρόλο ότι δεν είχε εντυπωσιάσει με τα προηγούμενα κόμικ του (Lloyd Llewellyn) εδώ είναι αποκάλυψη. Πειραματίζεται με διαφορετικά στύλ και ιστορίες αλλά πάντα με επιτυχία. Εδώ δημοσιεύτηκαν σε συνέχειες τα μετέπειτα graphic novels που τον ανέδειξαν σε Θεό της ένατης τέχνης. Το σουρεαλιστικό Like A Velvet Glove Cast In Iron, η σάτυρα της κόμικ βιομηχανίας Pussey!, το συγκινητικό Ghost World και το πιο άρτιο ίσως από όλα David Boring. Οι μικρές ιστορίες του Eightball μαζέυτηκαν κι αυτές σε δύο τόμους, στο Caricature οι πιο "σοβαρές" και στο 20th century Eightball οι αστείες. H σειρά συνέχισε με πολύ αραιούς ρυθμούς στα 00s με την δημοσίευση του Ice Haven και του Death Ray. Το φετινό κόμικ του, Wilson, κυκλοφόρησε ανεξάρτητα οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι το Eightball ως σειρά ανήκει πλέον στο παρελθόν.

3) ACME NOVELTY LIBRARY by Chris Ware.

20 issues, 3 trade paperbacks (Jimmy Corrigan:The Smartest Kid On Earth/Quimby the Mouse/The Acme Novelty Library)

Το Αcme είναι η σειρά ενός άλλου τεράστιου δημιουργού, του Chris Ware. Κάτι σαν ανθολογία και αυτή η σειρά αλλά εδώ οι διάφορες ιστορίες λειτουργούν περισσότερο συμπληρωματικά για να διαμορφώσουν μια κοινή οπτική και ένα συνδυαστικό συναίσθημα στον αναγνώστη. Μεγάλη δόση πειραματισμού χωρίς να χάνεται ούτε ίχνος ευαισθησίας. Πολλοί το απορρίπτουν ως καταθλιπτικό αλλά μην αφήσεις αυτήν την επιφανειακή ανάγνωση να σου στερήσει ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της εποχής μας. Μην πτοείσαι από την τρίτη θέση. Προέκυψε γιατί δεν θεωρώ ότι στέκουν τόσο καλά μόνες οι ιστορίες που μαζεύονται στο Quimby the Mouse και το Acme Novelty Library. Η ιστορία όμως που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της σειράς στα 90s και εκδόθηκε το 2000 με τίτλο Jimmy Corrigan έγινε ΤΟ ιερό δισκοπότηρο των graphic novels. Άνοιξε δρόμους τόσο στην τέχνη των κόμικς όσο και στην δημόσια εικόνα τους. H σειρά συνέχισε στα 00s με τις ιστορίες Rusty Brown (τεύχη 16,17,19,20) και Building Stories (τεύχος 18) που βρίσκονται σε εξέλιξη. Και ξέρεις ποιό είναι το πιο απίθανο; Ο Chris Ware συνεχώς βελτιώνεται και μπορεί ο ίδιος να κάνει αυτό το "ιερό δισκοπότηρο" σε κάποια χρόνια να φαίνεται ξεπερασμένο...

4) YUMMY FUR by Chester Brown.

23 issues, 4 trade paperbacks (Ed The Happy Clown/The Playboy/I Never Liked You/The Little Man:Short Strips)

Ο Chester Brown άρχισε να δημοσιεύει μόνος του το Yummy Fur σαν mini comic, μετά μέσω της εταιρείας Vortex, για να καταλήξει στην Drawn and Quarterly. Μέλος της παρέας Καναδών δημιουργών που στις αρχές των 90s έκανε αίσθηση και δημιούργησε σχολή στα αυτοβιογραφικά κόμικς μαζί με τον Seth και τον Joe Matt. Ο Chester Brown είναι ο αγαπημένος μου από τους τρείς και αυτός που πάντα θεωρούσα το μεγαλύτερο ταλέντο. Το Yummy Fur αρχίζει με τον σουρεάλ χιουμοριστικό εφιάλτη Ed the Happy Clown (εδώ και χρόνια out of print) για να συνεχίσει με αυτοβιογραφικές ιστορίες αλλά και παράλληλα την μεταφορά των Ευαγγελίων σε κόμικς. To project με τα Gospels δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αλλά από αυτοβιογραφικά υπάρχει το The Playboy καθώς και το I Never Liked You (ίσως η ανώτερη στιγμή ever αυτού του είδους). Οι μικρότερες ιστορίες του μαζεύτηκαν στο The Little Man. Στα 00s το μοναδικό κόμικ που εξέδωσε ήταν το ιστορικό/πολιτικό Louis Riel αλλά το 2011 επιστρέφει με νέο κόμικ!

5) OPTIC NERVE by Adrian Tomine.

23 issues, 3 trade paperbacks (32 Stories/Sleepwalk And Other Stories/Summer Blonde)

Τον Adrian Tomine τον λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Από το 32 Stories (μαζεύει τα μίνι κόμικς του) που βλέπεις έναν νέο κομίστα να εξελίσσεται και να βρίσκει σιγά σιγά το προσωπικό του στύλ. Ξεκίνησε επηρρεασμένος από τους αδερφούς Hernandez (Love and Rockets) και τον Dan Clowes (Eightball). Όταν άρχισε την σειρά Optic Nerve στην Drawn and Quarterly ήταν ήδη ένας ολοκληρωμένος δημιουργός. Η συλλογή Sleepwalk And Other Stories που μαζεύει τα 4 πρώτα τεύχη είναι ένα από τα κόμικς που θα μου ήταν αδύνατο να αποχωριστώ. Μικρές καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες με ποιητικό "καδράρισμα". To επόμενό του graphic novel ήταν το Summer Blonde και περιείχε 4 μεγαλύτερες ιστορίες. Με κούρασε λίγο και αισθάνθηκα ότι χρειάζεται λίγη ανανέωση η δουλειά του. Η οποία ευτυχώς ήρθε με το πολύ καλό Shortcomings που διεύρυνε κάπως το πεδίο του έργου του, το οποίο όμως δημοσιεύτηκε κατά την διάρκεια των 00s.

TOP 5 MARVEL COMICS OF THE 90s.

2010-12-18T09:09:00.001+02:00

Ή ΑΛΛΙΩΣ...

ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΒΡΩ ΤΑ "TOP 5 MARVEL COMICS OF THE 90s."

Τελικά όντως ήταν άθλια περίοδος τα 90s για την Marvel. Τι να πείς για μια δεκαετία που στις αρχές μεσορανούσε ο Liefield, μετά πήγε στην Image, ξεχάστηκε και όταν η Marvel θέλησε να κάνει revamp τους βασικούς της ήρωες τους έδωσε πάλι στο Liefield! Την ίδια εποχή που η DC έχτιζε την Vertigo και αποκτούσε τουλάχιστον ένα καλλιτεχνικό άλλοθι, η Marvel επένδυε σε εξώφυλλα με ολογράμματα και σε άλλα gimmicks που θα έκαναν τα τεύχη της συλλεκτικά. Οι X-men παρά την αποχώρηση του Claremont κυριαρχούσαν και με τους κάπου 15 τίτλους τους κρατούσαν την Marvel στην πρώτη θέση των πωλήσεων ενώ όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες υπέφεραν από άθλια runs. Ατάλαντοι δημιουργοί και εκδότες, μηδενική έμνευση και ιδέες και μέσα σε όλα προέκυψε και ο κίνδυνος χρεωκοπίας της εταιρείας απο κακοδιαχείρηση.

Την έζησα αυτή την δεκαετία, διάβασα πολλά κόμικς αλλά ξανακοιτώντας απο απόσταση δεν βρίσκω πολλά που να αξίζουν αναφοράς. Αξίζει κάποιος να ασχοληθεί με την Marvel των 90s μόνο από ιστορικής πλευράς είτε σε σχέση με την Image, ή για το το Speculator Boom με τους συλλέκτες. Απο κόμικς λίγα πράγματα. Μια λίστα με τα χειρότερα της δεκαετίας θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αλλά δεν θέλω να είμαι αρνητικός. Σκέφτηκα και βρήκα δύο κόμικς που ξεχωρίζουν από τον υπόλοιπο βούρκο των 90s.

UNTOLD TALES OF SPIDER-MAN by Kurt Busiek and Pat Olliffe
25 issues, 1 trade paperback που μαζεύει μόνο τα 8 πρώτα τεύχη (link)
Ο Busiek είναι ίσως ο μοναδικός σεναριογράφος που ανέδειξε η Marvel στα 90s. Δεν είναι σπουδαίος, αλλά γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Όλη η καριέρα βασίζεται σε ένα πράγμα: στον ρετρό τρόπο γραψίματος του. Μέχρι και στην προσωπική του δημιουργία Astro City προσπαθεί να πίασει το στύλ και το ύφος των σουπερηρωικών κόμικς που διάβαζε μικρός. Απλά μην περιμένεις ποτέ κάτι μοντέρνο από τα κόμικς του. Εδώ που σύμφωνα με το concept της σειράς καταπιάνεται με τις early years περιπέτειες του Spider-Man κάνει την καλύτερή του δουλειά για μένα (πάντα θεωρούσα το Marvels υπερτιμημένο). Σε μια τραγική εποχή για τα κόμικς του Spider-Man (Clone Wars και όχι μόνο) αυτή η ρετρό σειρά, φόρος τιμής στις ιστορίες των Lee-Ditko φάνταζε περιέργως φρέσκια σε σχέση με τα υπόλοιπα comics της εταιρείας και έδειξε πως πρέπει να γράφεται σωστά ο χαρακτήρας. Πολύ ευχάριστα τεύχη αν και δεν βρίσκω λόγο γιατί να μην προτιμήσεις να διαβάσεις την original σειρά των 60s...

EARTH X by Jim Krueger, Alex Ross and John Paul Leon
13 issues, 1 trade paperback (link)

Το Earth X είναι βασικά το Kingdom Come (Mark Waid/Alex Ross) εφαρμοσμένο στο Marvel Universe. Η Marvel έχει όμως χαρακτήρες που μου αρέσουν περισσότερο και το Universe της είναι καλύτερα δομημένο για να εφαρμοστεί αυτή η αρχική ιδέα. Το σενάριο αν και "κλέβει" στοιχεία απο πολλά superhero comics του παρελθόντος, είναι πιο ικανοποιητικό απ'ότι περιμένεις (με βάση και την μικρή προυπηρεσία του συγγραφικού διδύμου) και το σκίτσο με εντυπωσίασε. Δίνει μια ιδιαίτερη σκοτεινή ατμόσφαιρα και ταιριάζει περισσότερο στο concept από το να το σχεδίαζε ο Alex Ross. Γενικά μου αρέσει περισσότερο από τα άλλα δύο μεγάλα projects που είχε εμπλακεί ο Ross στα 90s (Marvels, Kingdom Come). Κυλάει κάπως αργά στην αρχή είναι η αλήθεια αλλά όταν έρχεται η κορύφωση σε γεμίζει σε κάθε fanboyστικο επίπεδο. Ακολούθησαν άπειρα sequels στην συνέχεια (Paradise X, Universe X) με τα οποία δεν ασχολήθηκα καθόλου. To Earth X όμως ακόμα το βρίσκω καλό κόμικ.

(Ευτυχώς στα 00s πήγαν λίγο καλύτερα τα πράγματα για την Marvel...)

TOP 5 DC COMICS OF THE 90s.

2010-12-15T09:09:00.006+02:00

(Την δεκαετία του ΄80 ο Alan Moore προκάλεσε ένα μικρό big bang στα αμερικάνικα comics και ουσιαστικά έθεσε τις βάσεις για το british invasion που ακολούθησε. Από τους απόγονούς του ξεχωρίζω τον Άγγλο Neil Gaiman, τον Σκωτσέζο Grant Morrison και τον Ιρλανδό Garth Ennis. Τρείς εξαιρετικοί και αγαπημένοι συγγραφείς που μεγαλούργησαν την δεκαετία του '90 στην DC με αποτέλεσμα να κυριαρχούν στην λίστα μου.)

1) THE SANDMAN by Neil Gaiman and Various
75 issues, 10 trade paperbacks (Links 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10)

Μέσα στο πλαίσιο ανανέωση/revamp παλιών χαρακτήρων η DC αποδέχεται το proposal του νέου και σχετικά αδοκίμαστου Gaiman. Θέμα του ο άρχοντας των ονείρων Dream και τα υπόλοιπα μέλη της "οικογενείας" του (Endless) που αντιπροσωπεύουν άλλες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης (Destiny, Death, Desire, Despair, Destruction, Delirium). Προφανώς καμμία σχέση με τον golden age Sandman της DC, η σειρά αρχίζει με οδηγό το Swamp Thing του Moore και τα EC horror comics της δεκαετίας του 50, αλλά ο Gaiman αφήνει την ιστορία να τον παρασύρει και να τον πάει σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.

Ξεχωριστά και ανεξάρτητα με πρώτη ματιά story arcs, με διαφορετικό artist το κάθε ένα, αλλά η σειρά έχει ενιαίο θέμα και προσανατολισμό. Ο Gaiman γράφει για τη δύναμη και την γοητεία των ιστοριών πάνω μας, αλλά συγχρόνως ακολουθούμε με subtle και ελλειπτικό τρόπο το ταξίδι της προσωπικότητας του Dream και τις μικρές αλλαγές που υφίσταται ο χαρακτήρας του σε μια κρίσιμη περίοδο για τον ίδιον. Μυθολογία, φαντασία, Θεοί με ανθρώπινες αδυναμίες, καθημερινοί άνθρωποι μπλεγμένοι στα παιχνίδια τους. Αριστούργημα. Πως τα κατάφερε ο άτιμος ο Neil έτσι με την πρώτη;

Επηρρέασε, αντιγράφτηκε, κέρδισε επαίνους και θαυμασμό, βελτίωσε το προφίλ των αμερικάνικων κόμικς και σε κάποιο βαθμό άλλαξε και την ιστορία τους. Έχε το υπόψη σου την επόμενη φορά που διαβάζεις ενήλικη σειρά κόμικς με λογοτεχνικά aspirations, ή όταν διαβάζεις μια φιλόδοξη σειρά κόμικς πολλών τευχών αλλά με προδιαγεγραμμένο τέλος στον ορίζοντα, ή ακόμη όταν δεν αγοράζεις τεύχη και περιμένεις να μαζευτεί μια σειρά ολόκληρη σε τόμους για να την βάλλεις στην βιβλιοθήκη σου.

2) PREACHER by Garth Ennis and Steve Dillon
66 issues, 9 trade paperbacks (Links 1,2,3,4,5,6,7,8,9)

Η "μαγιά" του Preacher ήταν η κοινή θητεία των δημιουργών στο Hellblazer. Εκεί κατάλαβαν ότι είναι από τα πιο ταιριαστά δίδυμα σεναριογράφου/σχεδιαστή που υπάρχουν και αποφάσισαν να κάνουν μια δικιά τους creator owned σειρά. Πρωταγωνιστής ένας ιεροκύρηκας από το Texas που η ζωή και οι δυσκολίες της του δίδαξαν να μην ανέχεται μαλακίες απο κανέναν. Ακόμη και από το Θεό. Έτσι όταν η μοίρα φέρνει στο δρόμο του τη μεταφυσική οντότητα ονόματι Genesis, αλλά και στο πλευρό του την πρώην του γκόμενα Tulip και τον μυστηριώδη fun-loving βαμπίρ Cassidy, αποφασίζει να εκμεταλλευτεί μια αναστάτωση στο παράδεισο και να ψάξει να βρεί το Θεό για να τον κάνει να λογοδοτήσει για την ανθρωπότητα.

Μπορεί να σου φαίνεται τραβηγμένη και too much η αρχική ιδέα αλλά μην κρίνεις από την περιγραφή μου. Ο Ennis το χειρίζεται άψογα και εξάλλου η σειρά εστιάζει κυρίως στους χαρακτήρες και σε ανθρώπινες συμπεριφορές και όχι τόσο στο μεταφυσικό. Διαβάζεται σαν ένα μείγμα western και road movie με μπόλικο βρώμικο χιούμορ και βία, όμως έχει τελείως δικό του ύφος. Μια "ακραία" και τολμηρή σειρά, που καταπιάνεται με την πίστη, την φιλία, την ηθική, την Αμερική και διάφορα άλλα θέματα που δεν θα περίμενες ποτέ ότι θα μπορούσαν να ξεπροβάλλουν μέσα από το gore και το take no prisoners attitude της.

3) THE INVISIBLES by Grant Morrison and Various
59 issues, 7 trade paperbacks (Links 1,2,3,4,5,6,7)

Ο μυστικός πόλεμος που διατρέχει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας ανάμεσα στις δυνάμεις της τάξης και της υποταγής και τις δυνάμεις του χάους και της ελευθερίας. Ποια πλευρά υποστηρίζεις; Υπόψη ότι μπορεί να μην είναι τόσο αυστηρά διαχωρισμένες όσο νόμιζες. Τρία volumes με ελαφρώς διαφορετικό στύλ το καθένα και με τις εξελίξεις συνεχώς να επιταχύνονται μέχρι να φτάσουμε στην τελική κρίση. Ο Morrison δεν σταματάει για να καταλάβεις, θέλει να νιώσεις την εμπειρία και το παιχνίδι. Ύμνος στην διττή φύση του ανθρώπου ή προπαγάνδα με σκοπό το άνοιγμα του μυαλού μας; Με αυξομειώσεις στο επίπεδο του αλλά πάντα ενδιαφέρον. Περισσότερα στο αφιέρωμα στο Morrison που είχα κάνει.

4) DOOM PATROL by Grant Morrison and Richard Case
45 issues, 6 trade paperbacks (Links 1,2,3,4,5,6)

Το αγαπώ εξίσου με το Invisibles και οριακά δεν κατέλαβε την τρίτη θέση. Οι υπερηρωικές ιδέες του Jack Kirby μπλεγμένες με τον σουρεαλισμό και την τρέλλα. Τα 70s comics του Steve Gerber μπλεγμένα με acid trips των 60ς. Θεωρητικά είναι το μόνο superhero comic της λίστας αλλά στην ανάγνωση σου βγάζει κάτι αρκετά διαφορετικό. Περιέργοι και εμνευσμένοι χαρακτήρες και storylines σε μια σειρά που ξεχειλίζει από δημιουργικότητα, φαντασία αλλά και συναίσθημα. Κλασσικός Morrison αν και πιο ανασφαλής και λιγότερο cocky από όσο ήταν στην συνέχεια της καριέρας του.

5) HITMAN by Garth Ennis and John McCrea
60 issues, 5 trade paperbacks (Links 1,2,3,4,5) που μαζεύουν μόνο την μισή σειρά. Κρίμα γιατί μετά βελτιώνεται και κλείνει πολύ καλά.

To Preacher ήταν τόσο επιτυχημένο που επέτρεπε στον Garth Ennis να αποκτήσει σειρά με δικό του χαρακτήρα στο DC Universe και να κάνει την πλάκα του. Άλλοτε κοροϊδεύει τους σουπερήρωες , άλλοτε διασκεδάζει με χοντροκομμένη βία, άλλοτε το γυρνάει στο σοβαρό και γράφει για πράγματα που ανέκαθεν γούσταρε (πολεμικές ιστορίες, δυνατές φιλίες κ.α). O Tommy Monaghan και η παρέα του μου έχουν μείνει στο μυαλό και δεν θα μπορούσα να τους αφήσω έξω απο αυτή την λίστα.

RUNNER-UPS:

Είναι δύσκολο να συγκρίνεις ολοκληρωμένα runs με μίνι σειρές ή Graphic novels και επειδή πιστεύω οτι μπορεί να αδικήθηκαν κάποια comics μπροστά στην αγάπη μου για τους τρείς αυτούς δημιουργούς της Vertigo, να κάνω μια αναφορά σε άλλα 4 αυτοτελή graphic novels των 90ς απο την DC που δεν χώρεσαν στην πεντάδα, αλλά αξίζει να τα ανακαλύψετε.

-ENIGMA (Peter Milligan/Duncan Fegredo)

Δυστυχώς out of print αυτή τη στιγμή. Κρίμα, αν η DC το είχε σε λίγο μεγαλύτερη εκτίμηση θα μπορούσε να γίνει από τα κλασσικά comics της βιβλιοθήκης της. Υποτιμημένο όσο λίγα που έχουν βγεί από τις δύο μεγάλες εταιρίες. Είναι στο κλίμα της early 90s Vertigo (σουπερήρωες ύπο νέα meta ματιά) στο πνεύμα του Watchmen και του Flex Mentallo (που ακολούθησε χρονικά). Καλογραμμένο και με ωραίο σκίτσο (σπάνιο για early 90s Vertigo). Ο Milligan έγινε γνωστός και με τη σειρά "Shade The Changing Man" στα 90ς αλλά πιστεύω ότι εδώ είναι πιο μεστός.

-HEAVY LIQUID (Paul Pope)

Στα κόμικς του συνδυάζει αρμονικά και τις τρείς μεγάλες σχολές (ευρωπαϊκά, αμερικάνικα και manga). Έκανε για χρόνια την δικιά του σειρά, ονόματι THB (την οποία ακόμη περιμένουμε να την μαζέψει και να την ξαναεκδόσει) καθώς και κάποια αυτοτελή graphic novels (τα περισσότερα out of print, καλύτερο όλων το Escapo). Έξυπνα τον "τσίμπησε" η DC για μια μίνι σειρά επιστημονικής φαντασίας στην Vertigo. Το θεωρώ και σεναριακά και σε σκίτσο την καλύτερη δουλειά του. Το sequel "100%" δεν μου άρεσε τόσο (και ατυχής η επιλογή να είναι ασπρόμαυρο) και το "Batman:Year 100" το βρήκα άσκοπη σπατάλη του ταλέντου του. Ο τύπος μπορεί να κάνει απίστευτα πράγματα, ελπίζω στο μέλλον να τα καταφέρει.

-YOU ARE HERΕ (Kyle Baker)

Άλλο ένα ταλέντο από τα ανεξάρτητα κόμικς που προσέλαβε η DC στα τέλη των 90s. Ο Kyle Baker είχε ήδη δημοσιεύσει το συμπαθητικό "Cowboy Wally Show" και το πολύ καλό "Why I Hate Saturn". Ειδικά το τελευταίο είχε κάνει αίσθηση και είχε λάβει πολύ καλές κριτικές. Το "You Are Here" ήταν το τρίτο του graphic novel, στην Vertigo πια. Παρά τον πρώιμο πειραματισμό με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που "χαλάει" λίγο το σκίτσο του, είναι το αγαπημένο μου κόμικ του. Μια τρυφερή ρομαντική ιστορία με χιούμορ και δράση. Οι καλοί woodyallenικοί διάλογοι που υπήρχαν στο "Why I Hate Saturn" υπάρχουν κι εδώ μαζί με μια πιο slapstick διάθεση. Αδικημένο, θα μπορούσε να βρεί πολύ μεγαλύτερο κοινό. Out of print προς το παρόν.

-GOLDEN AGE (James Robinson/Paul Smith)

Εντάξει, η επιρροή του Watchmen ήταν τεράστια στα αμερικάνικα κόμικς, το ξέρουμε. Άλλο ένα κόμικ που προσπαθεί να του μοιάσει χρησιμοποιώντας τους χαρακτήρες της Golden Age. Έχει κάποια στοιχεία όμως στο σενάριο που τα βρίσκω ακόμη και σήμερα καλά. Ο Robinson έγραφε στα 90s και την σειρά "Starman" που την θυμάμαι για καλή αν και αργότερα έπεσε αισθητά. Δεν την έχω ξαναδιαβάσει από τότε για να πώ με σιγουριά. Συμπαθητικό κόμικ πάντως και ο Paul Smith κάνει φοβερή δουλειά εδώ και το ανεβάζει ένα επίπεδο. Το JSA στον τίτλο τον κολλήσαν αργότερα για λόγους πωλήσεων.

Χμ, γενικά μια πολύ καλή δεκαετία για την DC. Κυρίως χάρη στην χρυσή εποχή της Vertigo βέβαια καθώς δεν θυμάμαι κάποιο κόμικ να ξεχωρίζει από το παραδοσιακό DC Universe (το Kingdom Come ίσως). Για να δούμε και την Marvel σε τρείς μέρες...(Εδώ το αντίστοιχο αφιέρωμα που είχα κάνει για την DC των 00s.)

ΤΟ ONE-PAGE GAG ΤΟΥ ΜΗΝΑ: ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ.

2010-12-13T08:08:00.003+02:00

O Max

(κλίκ στην εικόνα για μεγαλύτερο μέγεθος)

...για την φιλοσοφία και την στάση ζωής.

ΤΑ 10 ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ DYLAN ΣΕ ΣΤΙΧΟ.

2010-12-10T10:10:00.001+02:00

Γιατί κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για να θυμόμαστε τον Bob Dylan. Ο μοναδικός που ανήγαγε το γράψιμο στίχων στο rock σε τέχνη (εκτός από τον Morrissey αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση). Διάλεξα τα καλύτερα τραγούδια του σε στίχο (για μένα) και τα έβαλλα σε σειρά. Πατώντας τον τίτλο διαβάζεις όλους τους στίχους (και ακούς και τα τραγούδια αν κλικάρεις τον player στο πάνω μέρος).

10) ALL ALONG THE WATCHTOWER

"No reason to get excited", the thief he kindly spoke
"There are many here among us who feel that life is but a joke"

Μόλις τρείς στροφές αλλά οι στίχοι κρύβουν τέτοιο αέρα μυστηρίου απο πίσω, που τους θυμάσαι για πάντα.

09) SARA

Staying up for day in the Chelsea Hotel
Writing "Sad-Eyed Lady of the Lowlands" for you.

Αυτοβιογραφική παράκληση προς την γυναίκα του. Η εποχή των "ύμνων" και του έρωτα έχει περάσει. "Μείνε γιατί σε χρειάζομαι".

08) SUBTERRANEAN HOMESICK BLUES

You don't need a weather man
To know which way the wind blows.

Μέσα σε 2,5 λεπτά προσπαθεί να σου προσφέρει όσα περισσότερα tips για την ζωή έχει. Χιουμοριστικά και χρήσιμα ανάμεικτα.

07) BALLAD OF A THIN MAN

There ought to be a law
Against you comin' around

O μορφωμένος και τυπικός κύριος Jones αντιμέτωπος με ερεθίσματα πέρα από όσα έχει διδαχτεί και μπορεί να κατανοήσει.

06) BOB DYLAN'S DREAM

We thought we could sit forever in fun
Our chances really was a million to one.

Τα χρόνια περνούν, οι φιλίες χάνονται, οι αναμνήσεις μένουν. Η αίσθηση αυτή δεν μεταφέρθηκε ποτέ καλύτερα σε τραγούδι.

05) DESOLATION ROW

When you asked me how I was doing
Was that some kind of joke?

Διαβάζεται σαν ένα εμνευσμένο παραμύθι με πρώτη ύλη το lsd αλλά με την τελευταία στροφή παίρνει μια άλλη διάσταση.

04) MASTERS OF WAR

Let me ask you one question
Is your money that good?

Από τα καλύτερα τραγούδια "κοινωνικής καταγγελίας" που έκανε στα 60s. Άμεσο, δυνατό και to the point.

03) DON'T THINK TWICE IT'S ALLRIGHT

We never did too much talking anyway
So don't think twice, it's all right.

"Δεν δουλεύει, μην το ζορίζουμε". Με ένα μείγμα αδιαφορίας και αυτοάμυνας αφήνει μια σχέση πίσω του. Η ζωή είναι μπροστά.

02) THE TIMES THEY ARE A-CHANGIN

Then you better start swimmin'
Or you'll sink like a stone

Έμεινε στις συνειδήσεις ώς επαναστατικό και ύμνος των κινημάτων των 60ς. Αν προσέξεις σου λέει κάτι πολύ απλό. Να έχεις ανοιχτά μάτια σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου και να αποδέχεσαι ότι ακόμη και δεδομένα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Είναι φυσική εξέλιξη αλλά και ευκαιρία.

01) LIKE A ROLLING STONE

You never turned around to see the frowns on the jugglers and the clowns
When they all came down and did tricks for you

Μια κοπέλα καλής ανατροφής βρίσκεται εκτός του "περιβαλλοντός" της και βιώνει την σκληρή πλευρά της καθημερινότητας των μη προνομιούχων. Ο κυνικός Dylan δείχνει να το διασκεδάζει αλλά στο τέλος της προσφέρει μια συμβουλή. Όλη αυτή η εμπειρία μπορεί να είναι απελευθερωτική για την ίδια.

THE DAY JOHN LENNON DIED.

2010-12-08T09:09:00.001+02:00

30 χρόνια σήμερα από τον θάνατο του Lennon. Θα μου πείς τόσοι πέθαναν κατά καιρούς με ακόμη χειρότερο τρόπο (όχι ότι να σε πυροβολήσουν είναι light) και οι οποίοι πέρασαν μια ζωή με πολλά περισσότερα βάσανα από τον Lennon. Έχει κάποιο νόημα να ξεχωρίζουμε τους θανάτους των ανθρώπων; Εντάξει μωρέ, έτσι είναι όμως με τους καλλιτέχνες που αγαπάς, τους νιώθεις λίγο δίπλα σου λές και τους ήξερες και νιώθεις έστω και αναδρομικά κάποια απώλεια. Σε καμμία περίπτωση δεν μου αρέσουν οι υπερβολές και οι φανφάρες με τις οποίες αναμφίβολα θα πλημμυρίσει το ίντερνετ σήμερα, αλλά η μουσική του κατάφερε να με αγγίξει και τον εκτιμώ για το ότι με την δύναμη που απέκτησε προσπάθησε να αφήσει κάτι καλό πίσω του.

Οπότε ένα μίνι αφιέρωμα σήμερα σε δύο μέρη. Καταρχήν θα ασχοληθώ με αυτό που πάντα τον έβαζε σε μπελάδες, το μεγάλο του στόμα. Κατά καιρούς ενοχλούσε πολλούς, για κάποιους προκαθόρισε και την τελική του μοίρα. Ανατρεπτικός, ευφυής και περίεργος, έλεγε πάντα την γνώμη του και είχε πάντα το ανοιχτό μυαλό να είναι πρόθυμος στην συνέχεια να την αναθεωρήσει. Τα αγαπημένα μου 12 quotes του Lennon.

"When I was 5 years old, my mother always told me that happiness was the key to life. When I went to school, they asked me what I wanted to be when I grew up. I wrote down ‘happy’. They told me I didn’t understand the assignment, and I told them they didn’t understand life."

"You have to be a bastard to make it, and that's a fact. And the Beatles are the biggest bastards on earth."

"Christianity will go. It will vanish and shrink. I needn't argue with that; I'm right and I will be proved right. We're more popular than Jesus now; I don't know which will go first - rock and roll or Christianity."

"My defences were so great. The cocky rock and roll hero who knows all the answers was actually a terrified guy who didn't know how to cry. Simple."

"We're trying to sell peace, like a product, you know, and sell it like people sell soap or soft drinks. If everyone demanded peace instead of another television set, then there'd be peace."

"Our society is run by insane people for insane objectives. I think we're being run by maniacs for maniacal ends and I think I'm liable to be put away as insane for expressing that. That's what's insane about it."

"Part of me suspects that I'm a loser, and the other part of me thinks I'm God Almighty."

"I believe in God, but not as one thing, not as an old man in the sky. I believe that what people call God is something in all of us. I believe that what Jesus and Mohammed and Buddha and all the rest said was right. It's just that the translations have gone wrong."

"Time you enjoy wasting, was not wasted."

"The thing the sixties did was to show us the possibilities and the responsibility that we all had. It wasn't the answer. It just gave us a glimpse of the possibility."

"You make your own dream. That's the Beatles' story, isn't it? That's Yoko's story. That's what I'm saying now. Produce your own dream. If you want to save Peru, go save Peru. It's quite possible to do anything, but not to put it on the leaders and the parking meters. Don't expect Jimmy Carter or Ronald Reagan or John Lennon or Yoko Ono or Bob Dylan or Jesus Christ to come and do it for you. You have to do it yourself."

"I don't intend to be a performing flea any more. I was the dreamweaver, but although I'll be around I don't intend to be running at 20,000 miles an hour trying to prove myself. I don't want to die at 40."

Και για κλείσιμο, επειδή άλλοι τα έχουν γράψει πολύ καλύτερα απ' ότι θα μπορούσα, ένα κλασσικό κομμάτι ροκ δημοσιογραφίας. Το κείμενο του Lester Bangs την επόμενη μέρα. Κατά πάσα πιθανότητα ο μόνος επικήδειος που θα γούσταρε ο Lennon...

Thinking the Unthinkable About John Lennon - Lester Bangs

You always wonder how you will react to these things, but I can't say I was all that surprised when NBC broke into "The Tonight Show" to say that John Lennon was dead. I always thought that he would be the first of the Beatles to die, because he was always the one who lived the most on the existential edge, whether by diving knees-first into left-wing adventurism or by just shutting up for five years when he decided he really didn't have anything much to say; but I had always figured it would be by his own hand. That he was merely the latest celebrity to be gunned down by a probable psychotic only underscores the banality surrounding his death.

Look: I don't think I'm insensitive or a curmudgeon. In 1965 John Lennon was one of the most important people in the world. It's just that today I feel deeply alienated from rock 'n' roll and what it has meant or could mean, alienated from my fellow men and women and their dreams or aspirations.

I don't know what is more pathetic, the people of my generation who refuse to let their 1960s adolescence die a natural death, or the younger ones who will snatch and gobble any shred, any scrap of a dream that someone declared over ten years ago. Perhaps the younger ones are sadder, because at least my peers may have some nostalgic memory of the long-cold embers they're kneeling to blow upon, whereas the kids who have to make do with things like the _Beatlemania_ show are being sold a bill of goods.

I can't mourn John Lennon. I didn't know the guy. But I do know that when all is said and done, that's all he was--a guy. The refusal of his fans to ever let him just be that was finally almost as lethal as his "assassin" (and please, let's have no more talk of this being a "political" killing, and don't call him a "rock 'n' roll martyr"). Did you watch the TV specials on Tuesday night? Did you see all those people standing in the street in front of the Dakota apartment where Lennon lived singing "Hey Jude"? What do you think the _real_--cynical, sneeringly sarcastic, witheringly witty and iconoclastic--John Lennon would have said about that?

John Lennon at his best despised cheap sentiment and had to learn the hard way that once you've made your mark on history those who can't will be so grateful they'll turn it into a cage for you. Those who choose to falsify their memories--to pine for a neverland 1960s that never really happened _that_ way in the first place--insult the retroactive Eden they enshrine.

So in this time of gut-curdling sanctimonies about ultimate icons, I hope you will bear with my own pontifications long enough to let me say that the Beatles were certainly far more than a group of four talented musicians who might even have been the best of their generation. The Beatles were most of all a moment. But their generation was not the only generation in history, and to keep turning the gutten lantern of those dreams this way and that in hopes the flame will somehow flicker up again in the eighties is as futile a pursuit as trying to turn Lennon's lyrics into poetry. It is for that moment--not for John Lennon the man---that you are mourning, if you are mourning. Ultimately you are mourning for yourself.

Remember that other guy, the old friend of theirs, who once said, "Don't follow leaders"? Well, he was right. But the very people who took those words and made them into banners were violating the slogan they carried. And their still doing it today. The Beatles did lead but they led with a wink. They may have been more popular than Jesus, but I don't think they wanted to be the world's religion. That would have cheapened and rendered tawdry what was special and wonderful about them. John Lennon didn't want that, or he wouldn't have retired for the last half of the seventies. What happened Monday night was only the most extreme extension of all the forces that led him to do so in the first place.

In some of this last interviews before he died, he said, "What I realized during the five years away was that when I said the dream is over, I had made the physical break from the Beatles, but mentally there is still this big thing on my back about what people expected of me." And: "We were the hip ones of the sixties. But the world is not like the sixties. The whole world has changed." And: "Produce your own dream. It's quite possible to do anything...the unknown is what it is. And to be frightened of it is what sends everybody scurrying around chasing dreams, illusions."

Good-bye, baby, and amen.

-Los Angeles _Times_, 11 December 1980

THE BEATLES VS THE STONES.

2010-12-05T15:03:00.001+02:00

Λίγες σκέψεις πάνω στην ιστορική αυτή "διαμάχη".

Οι Beatles ήταν ήδη επιτυχημένοι όταν ξεκινούσαν οι Rolling Stones. Οι Stones δεν πάτησαν ακριβώς στα βήματά τους, καθώς από την αρχή είχαν το δικό τους ξεχωριστό rythm and blues στύλ, αλλά το μπάμ που έκαναν οι Beatles και η ανάγκη του κόσμου για νέα παρόμοια συγκροτήματα τους έκανε να αναδειχτούν και να βγούν στην επιφάνεια. Είδαν το άνοιγμα και μπήκαν στο παιχνίδι τόσο για τη μουσική, όσο και επειδή (σύμφωνα με δικές τους δηλώσεις) ζήλευαν όταν έβλεπαν όλα αυτά τα κορίτσια να γουστάρουν και να γυροφέρνουν τους Beatles και ήθελαν κι αυτοί κάτι αντίστοιχο (ναι, όσο απίθανο κι αν σου φαίνεται, υπήρξε εποχή που ο Mick Jagger περνούσε κι αυτός τις αγαμίες του).

Δεν υπήρχε καμμία πραγματική κόντρα. Οι Beatles είχαν πάει να δούν τους Stones live στο Λονδίνο και τους είχαν χαρίσει και το τραγούδι με το οποίο έκαναν μία από τις πρώτες τους επιτυχίες, το "I wanna be your man". Υπήρχε αλληλοσεβασμός και τα δύο συγκροτήματα είχαν φιλικές σχέσεις. Δεν ήταν και κολλητοί αλλά διατηρούσαν μια καλή επικοινωνία σε όλα τα 60s. Αν δεν με πιστεύεις ψάξε πως υποστήριζε ο ένας τον άλλον όταν η βρετανική κυβέρνηση τους κυνηγούσε για ναρκωτικά (τότε γράφτηκε το άλλο κοινό τους τραγούδι "We Love You"), δες την συμμετοχή του Lennon στο Rock and Roll Circus των Stones ή ακομα και τον Mick Jagger να κάνει τον hippie κομπάρσο στο βιντεοκλίπ του "All You Need Is Love".

Οι Beatles ήταν οπαδοί του Rock and Roll αλλά ταυτόχρονα είχαν και άλλα ακούσματα. Τους άρεσε η Motown, η κλασσική και πολλά διαφορετικά και ετερόκλητα είδη, ενώ συνέχεια προσπαθούσαν να διευρύνουν την μουσική τους παιδεία. Όταν έπαιζαν στο Αμβούργο το κοινό έκανε παραγγελίες και αναγκάζοταν να μαθαίνουν κομμάτια που δεν άνηκαν στο ρεπερτόριο τους. Είχαν τα αυτιά τους ανοιχτά σε πολλές μουσικές κατευθύνσεις και ενσωμάτωναν γρήγορα κάθε καινούργιο ήχο που τους φαινόταν ότι έχει ενδιαφέρον. Ήταν λογική επιλογή γι αυτούς (και συνεπής με την γενική κατεύθυνση και τους στόχους τους σαν συγκρότημα) το 1966 να σταματήσουν τα live, και να κλειστούν στο studio για να αφοσιωθούν στους ηχητικούς πειραματισμούς τους.
Οι Stones είχαν τον Keith Richards και τον Brian Jones που ήταν φανατικοί συλλέκτες δίσκων blues και αυτό διαμόρφωσε την μουσική τους ταυτότητα. Στα πρώτα χρόνια έχουν σε κάποια σημεία κοντινό rock and roll ύφος με τους Beatles, αλλά απο τα τραγούδια που επέλεγαν να διασκευάσουν φαινόταν ξεκάθαρα η εμμονή τους με την Αμερικανική μουσική παράδοση. Στη συνέχεια της πορείας τους η καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία των Beatles τους έκανε να προσπαθήσουν κατά καιρούς να ακολουθήσουν τα χνάρια τους (το Between the Buttons έχει πολλά στοιχεία από Rubber Soul ενώ το Their Satanic Majesties Request είναι μια κακή ξεπατικωτούρα του Sgt. Pepper) αλλά ευτυχώς το 1968 βγήκαν από το τριπάκι του να ασχολούνται με το τί κάνει ο "αντίπαλος" και με το Beggars Banquet ξαναγυρνούν στις blues ρίζες τους. Έτσι αρχίζει το γνωστό σερί των Stones που κυκλοφορούν απανωτά τους 4 καλύτερους δίσκους της καριέρας τους. Ενδιάμεσα σε αυτό το σερί, το 1970 έχουν διαλυθεί και επισήμως οι Beatles, οπότε δίκαια κερδίζουν τον τίτλο του καλύτερου συγκροτήματος του πλανήτη.

Και οι δύο είχαν πανέξυπνους και ικανούς managers (Brian Epstein/ Andew Oldham). Ο Εpstein συμμάζεψε την rock and roll εμφάνιση των Beatles με τα δερμάτινα και τα λιγδιασμένα μαλλιά (δες εδώ, εδώ και εδώ) και τους παρουσίασε με ομοιόμορφα κουστούμια (τα κουρέματα ήταν δικιά τους έμνευση). Πίστευε ότι με μια προσεγμένη εμφάνιση θα μετριαζόταν το γενικό controversy που προκαλούσε ένα rock συγκρότημα. Αντιθέτως ο Oldham πόνταρε στο controversy. Ενώ στην αρχή είχε επιβάλλει στους Stones παρόμοιο στύλ με τους Beatles (δες εδώ, εδώ και εδώ), στη συνέχεια ακολούθησε την πανέξυπνη τακτική να κάνει τους Stones να φαίνονται το αντίθετο των Beatles.
Η εικόνα των κακών και άγριων παιδιών ήταν όσο κόλπο μάρκετινγκ όσο και η καλή εικόνα των Beatles. Ίσα ίσα που οι Stones την διατήρησαν για παραπάνω ενώ οι Beatles κατόρθωσαν και ξέφυγαν σταδιακά από το επικοινωνιακό καλούπι τους στα χρόνια μετά την Beatlemania. Οι Stones δεν ήταν ποτέ στην πραγματικότητα αλήτες, προέρχονται από αστικές περιοχές του Λονδίνου και ήταν σίγουρα από πιο ευκατάστατες οικογένειες από τους Beatles που άνηκαν στην εργατική τάξη του Λίβερπουλ. Aπλά όταν γνώρισαν την επιτυχία, τους δόθηκε η ευκαιρία να ζήσουν το άγριο lifestyle που είχαν πρότυπο από τους παλιούς μπλουζίστες (ναρκωτικά, γυναίκες, ποτά, συμφωνίες με το διάβολο κτλ) και το έκαναν.

Τόσο οι Beatles όσο και οι Stones αποτελούν τεράστιο κομμάτι της pop κουλτούρας εδώ και κάμποσες γενιές. Σχεδόν όλοι έχουν κάποιες αποσπασματικές εικόνες ακόμη και χωρίς να έχουν ασχοληθεί παραπάνω και αυτό διαμόρφωσε κάποια misconceptions που προκύπτουν κυρίως από ημιμάθεια πάνω στο θέμα. Καλό είναι αν σε αφορά η συγκεκριμένη μουσική να μην μένεις στα στερεότυπα της πλειοψηφίας που έχουν διαμορφωθεί και να το ψάξεις. Θεωρώ ότι για να έχεις γνώμη για το συσχετισμό των δύο συγκροτημάτων πρέπει να έχεις ακούσει τουλάχιστον Rubber Soul/Revolver/Sgt.Pepper/White Album/Abbey Road από Beatles και Beggar's Banquet/Let It Bleed/Sticky Fingers/Exile On Main Street από Rolling Stones.

Η δικιά μου γνώμη; Για μένα οι Beatles ήταν πάντα ανώτεροι μουσικά. Οι Stones μπορούν ίσως να τους κοντράρουν σε singles αλλά ποτέ δεν έφτιαξαν τόσο καλούς, ολοκληρωμένους δίσκους. Και τα δύο συγκροτήμα κερδίζουν ακόμη νέους θαυμαστές αλλά βρίσκω ότι η μουσική των Stones δεν ακούγεται τόσο γερασμένη επειδή απλά πατάει στο rock (που σαν είδος δεν εξελίχθηκε τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια) ενώ των Beatles έχει μια έμφυτη φρεσκάδα απόρροια των πρωτοποριακών τους ιδεών και εμνέυσεων τους στα 60s. Κόντρα στο στερεότυπο που επικρατεί, πιστεύω ότι οι Beatles εξέφραζαν ανέκαθεν το νέο, το μοντέρνο, το πρωτοπόρο. Προτεραιότητά τους ήταν να ανοίγουν δρόμους στην pop μουσική. Οι Stones αντίθετα είχαν την καρδιά τους βαθιά ριζωμένη στο παρελθόν. Σε όλη την καριέρα τους προσπαθούσαν να τελειοποιήσουν έναν συγκεκριμένο ήχο που τους γοήτευε και τους στοίχειωνε. H επιρροή των Blues πάνω τους φαίνεται σε όλες τις εκφάνσεις τους, από το τρόπο συμπεριφοράς που λέγαμε πρίν, μέχρι σήμερα που στα πρότυπα των μπλουζίστων του παρελθόντος συνεχίζουν να παίζουν μουσική μέχρι τα βαθειά γεράματα (βέβαια οι παλιοί μπλουζίστες το έκανα αυτό για να εξασφαλίσουν τα προς το ζήν, ενώ το να κάνουν το ίδιο οι δισεκατομμυριούχοι Stones τους κάνει να φαίνονται λίγο γραφικοί).
Το attitude βέβαια είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ρόκ μουσική. Και σε αυτό κανείς δεν μπορεί να κοντράρει τους Stones. Φιλτράροντας κι εδώ στοιχεία από τη μυθολογία των blues φτιάξαν ένα καινούργιο, δικό τους στύλ και χαρακτήρα που πρόβαλλαν τόσο μέσα από τα τραγούδια τους όσο και μέσα από τη συμπεριφορά τους και τα live επηρρεάζοντας και "διδάσκοντας" αμέτρητα rock συγκροτήματα στην συνέχεια. Αν διαβάσεις σχόλια ανθρώπων της εποχής θα διαπιστώσεις ότι και οι Beatles έδιναν εξίσου δυναμικά live αλλά απ' όταν τα σταμάτησαν, οι Stones εξέλιξαν πολύ παραπάνω το show τους επί σκηνής. Όπως προανέφερα βέβαια όλο αυτό το γενικό image δεν ήταν τελείως ειλικρινές αλλά δεν μπορώ να μην το θαυμάσω ως προς την θεατρικότητα του όσο κι αν στην πραγματικότητα οι Stones δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι όσο έδειχναν. Οι ανατρεπτικές ιδέες του John Lennon παραδείγματος χάρη, ενοχλούσαν πολύ περισσότερο το σύστημα από οτιδήποτε έκαναν ποτέ οι Stones. Διοτί ναι, μπορεί το να σε βρίσκουν να τρώς σοκολάτα από τα γεννητικά όργανα της γκόμενας σου (Marian Faithfull) να προκαλεί και να σοκάρει την μέση αγγλίδα νοικοκυρά αλλά δεν αποτελεί άλλοθι για να πουλάς επανάσταση.

Κακά τα ψέμματα όμως, όσο κι αν μου αρέσει μερικές φορές να τους αντιμετωπίζω με λίγη ειρωνεία αυτούς και τους fans τους (το πείραγμα είναι το μόνο νόημα αυτής της "διαμάχης") οι Stones όντως λειτούργησαν ως rock αρχέτυπο και όποιος ασχολείται σοβαρά με το συγκεκριμένο είδος πρέπει να τους έχει εικόνισμα.
Αλλά θεωρώ ότι κάποιος που ασχολείται σοβαρά γενικότερα με την μουσική δεν μπορεί παρά να έχει σε υψηλότερη εκτίμηση τον δρόμο που άνοιξαν οι Beatles...

GIGANTO BOOKS RANKED.

2010-12-03T07:07:00.011+02:00

GIGANTO BOOKS (εδώ το site της εταιρείας).

Την δημιούργησε ο Τάσσος Παπαιωάννου (εδώ το site του ως one man show) το 2003. Απο τις πλέον αξιόλογες εκδοτικές προσπάθειες για ελληνικά κόμικς με πολύ μεράκι και γούστο στις επιλογές της και τις εκδόσεις της. Κλείνει 7 χρόνια, οπότε ευκαιρία για μία αναδρομή σε μορφή λίστας.

Ιδού τα 7 καλύτερα comics της Giganto λοιπόν!

7) ΤΟΥΡΤΑ
by Ηλίας Κυριαζής & Τάσσος Παπαϊωάννου

Μια ψυχαναλυτική κουβέντα των δύο σχεδιαστών σε μορφή κόμικς. Ο καθένας ζωγραφίζει τον εαυτό του και απαντάει στις ερωτήσεις του άλλου. Άγχη, ανησυχίες και χιούμορ. Μικρό, αυτοτελές γλυκό σνάκ.

6) COMMON COMICS
by Παναγιώτης Πανταζής

Έχει βγάλει 5 τεύχη και συνεχίζει. Ενδιαφέρουσα σειρά με εμφανή βελτίωση από τεύχος σε τεύχος. Κάθε νέα κυκλοφορία της είναι και καλύτερη από τις προηγούμενες. Τα τεύχη 3,4,5 παρουσιάζουν ένα ενιαίο storyline, high point της σειράς. Προς το παρόν...

05) ΓΕΝΝΗΤΡΙΑ: Victor Van Dread
by Βασίλης Λώλος

Το πρώτο αυτοτελές graphic novel της Giganto. Πολύ καλό και ατμοσφαιρικό αλλά ο Βασίλης Λώλος εξελίχθηκε στα επόμενα χρόνια με αποτέλεσμα το αμερικάνικο graphic novel του για την Oni, Last Call να είναι κλάσεις ανώτερο. Αλλά αν σε ενδιαφέρει να παρακολουθήσεις την πορεία του αρχίζεις εδώ.

04) POPULART
by Τάσσος Παπαϊωάννου

Το πρώτο τεύχος είναι ανθολογία από μικρές ιστορίες, σκιτσάκια και illustrations του δημιουργού. Το δεύτερο (σε παρόμοιο format με την "Τούρτα") είναι μια αυτοτελής ιστορία. Μου αρέσουν και τα δύο πάρα πολύ. Υπάρχει και ένα special μινι Artbook σε περιορισμένα αντίτυπα με τίτλο "Happy Birthday to me". Ελπίζω να συνεχιστεί όποτε κρίνει ο ίδιος.

03) SUBART COMICS
by Τάσσος Παπαϊωάννου, Ηλίας Κυριαζής, Κών Χρυσούλης, Βασίλης Μπίμπας, Βασίλης Λώλος, Ανδρεάς Παναγιωτόπουλος

Η ανθολογία που προηγουμένως είχε μορφή φανζίν και ουσιαστικά γέννησε τη Giganto. 3 τεύχη με μπόλικη δόση τρέλλας και αυτοσαρκασμού. Μοναδικό στύλ και σχεδόν ιστορικός τίτλος για τα ελληνικά δεδομένα. Είναι τυχερός όποιος έχει προμηθευτεί ή διαβάσει το limited edition 24ωρο κόμικ του Subart με το οποίο κατά κάποιο τρόπο αποχαιρέτησαν οι δημιουργοί το project.

02) BLAST COMICS
by Steve Pappas and too many artists to mention

Φόρος τιμής στα Marvel comics των 60s αλλά και στις ελληνικές εκδόσεις τους (αθάνατε Καμπανά!). Πάρα πολλοί σχεδιαστές δημιουργούν μέσα σε ένα τόμο ένα ολοκληρωμένο universe με διάφορους χαρακτήρες και ξεχωριστές ιστορίες αλλά καταφέρνουν να υπάρχει και η απαιτούμενη κλιμάκωση προς το τέλος. Σαν crossover μια εταιρείας που υπήρχε πάντα. Αν σου αρέσουν οι σουπερήρωες αγοράζεις με μάτια κλειστά. Στο project ήταν να συμπεριληφθούν και τα Giant-Size Fascists κόμικς του Κών Χρυσούλη τα οποία εκδόθηκαν ξεχωριστά λόγω άλλου κλίματος με την ανθολογία (δες εδώ, και εδώ). Έχουν πιο σατυρικό τόνο και αναφέρονται περισσότερο στην ελληνική νοοτροπία αλλά τα βρίσκω κι αυτά πάρα πολύ αξιόλογα.

01) KRAK KOMIKS
by Τάσος Μαραγκός

Ξεκάθαρα η καλύτερη ελληνική σειρά κόμικς τα τελευταία χρόνια (και όχι μόνο). Κάθε τεύχος περιλαμβάνει σε συνέχειες την κεντρική ιστορία "Hard Rock" (που κλείνει κάπως στο τεύχος 5) αλλά και κάποιες αυτοτελείς μικρές ιστορίες ή στριπάκια. Το "Hard Rock"είναι για τη ζωή του Μάρκου στη Σύρο ενώ διανύει την τελευταία χρονιά του Λυκείου και πρέπει να ετοιμαστεί για τις Πανελλήνιες. Καλοφτιαγμένοι και αναγνωρίσιμοι χαρακτήρες, χιουμοριστικές καταστάσεις, ενδιαφέρουσα απεικόνιση της ελληνικής πραγματικότητας και μπόλικο teenage angst. Ο Μαραγκός διοχετεύει στα κόμικς του στοιχεία που προέρχονται απο τα underground περιοδικά κόμικς των 60's μέχρι το Weirdo και το Hate και δείχνει να έχει πολλά ακόμη να πεί σαν δημιουργός. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

TOP 20 MOVIES OF THE 90s.

2010-11-30T11:11:00.022+02:00

20) TERMINATOR 2

Ξέχνα τον Τιτανικό (λογικά το έχεις κάνει ήδη), ξέχνα και το Avatar. Αυτή είναι με διαφορά η καλύτερη ταινία του Cameron. Πρότυπη ταινία δράσης μέχρι να έρθει μια άλλη και να αλλάξει τα δεδομένα στο είδος (στο νούμερο 6 αλλά μην προτρέχεις).

19) LA HAINE

Δεν την θαυμάζω μόνο για το ότι φαίνεται ακόμη επίκαιρη αλλά κυρίως για το ύφος και το στύλ της. Κάτι φρέσκο και κινηματογραφικά cool, κόντρα στις υπόλοιπες γαλλικές παραγωγές της εποχής.

18) MANHATTAN MURDER MYSTERY

O Woody Allen είχε αρκετές αξιοπρεπείς ταινίες στην δεκαετία (Bullets over Broadway, Mighty Aphrodite). Ξεχωρίζω αυτή, ίσως επειδή ξανασυναντιέται και με την κορυφαία του πρωταγωνίστρια Diane Keaton.

17) GATTACA

Από τον σεναριογράφο του Truman Show μια καλοφτιαγμένη ταινία που θέτει ερωτήματα γενετικής ηθικής. Ορισμός καλής επιστημονικής φαντασίας (όπως και το Strange Days που δεν χώρεσε στην 20άδα).

16) SILENCE OF THE LAMBS

Καλοφτιαγμένο ψυχολογικό θρίλερ που το ανεβάζουν δύο επίπεδα πάνω οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών του. Έκανε επιτυχία, αντιγράφτηκε (Seven) και σάρωσε στα Όσκαρ (προφανώς λιγότερο συντηρητική η ακαδημία τότε).

15) WILD AT HEART

Ιεροσυλία ότι το προτιμώ από το Lost Highway? Είναι πιο αυθόρμητο, πιο διασκεδαστικό και πιο ανθρώπινο. Έχει αδυναμίες αλλά είναι γοητευτικές. Το Lost Highway είναι ιδιαίτερο, αλλά το θεωρώ πρώιμη αρχική version του Mulholland Drive.

14) GUMMO

Τότε πίστευα ότι ο Korine θα εξελιχθεί σε μεγάλο σκηνοθέτη. Άλλες σκηνές γραμμένες στο σενάριο, άλλες αυτοσχεδιαστικές ή τυχαίες. Δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, αλλά εγώ το παρακολουθώ πάντα σχεδόν με δέος. Trailer trash μέχρι το κόκκαλο.

13) SLING BLADE

Πάλι ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος, πάλι redneck θεματολογία και περιβάλλον. Εδώ όμως ενώ εμβαθύνει στην μαυρίλα (όχι τόσο στην αηδία όπως το Gummo), στο τέλος σου προσφέρει κινηματογραφική λύτρωση απλόχερα.

12) THE BIG LEBOWSKI

Στα 00ς έβγαζαν την μία παπάρα μετά την άλλη, αλλά στα 90ς τους θεωρούσα τρομερούς. Miller's Crossing, Barton Fink, Big Lebowski. Πολύ καλά έργα με το δικό τους χαρακτήρα (αν και υποβόσκει παρόμοιο νουάρ υπόβαθρο σε όλα). Μάλλον θα μείνουν στην ιστορία για το τελευταίο.

11) THE GOODFELLAS

Καλοσκηνοθετημένο με τρομερό ρυθμό και εντυπωσιακή δομή στο σενάριο. Επικό σε βλέψεις αλλά ούτε είναι η καλύτερη ταινία του Scorsese, ούτε μπορεί να συγκριθεί με τα αριστουργήμα του γκανστερικού σινεμά.

10) TRAINSPOTTING

Μοντέρνο έργο και τολμηρό στην απεικόνιση των ναρκωτικών μακριά από διδαχές και political correctness. Ι Choose not to choose life. Κρίμα για την μετέπειτα καριέρα του Danny Boyle.

09) ED WOOD

Ο Tim Burton καταπιάνεται με την ζωή του cult b-movie σκηνοθέτη.Μια πρωτότυπη βιογραφία αντιμετωπισμένη με χιούμορ και μακριά από τα μελοδραματικά στεγανά του Hollywood. Ο Johny Depp στην πιο υποτιμημένη ερμηνεία της καριέρας του.

08) AMERICAN HISTORY X

Χαμηλών τόνων ματιά στους νεοναζί μέσω μιας αμερικάνικης οικογένειας. Μου έχει μείνει η σκηνή που ο μικρός αδερφός απογοητευμένος πλέον από τα πιστεύω του κατεβάζει ήσυχα και σχεδόν τελετουργικά τις αφίσες από το δωμάτιό του.

07) AMERICAN BEAUTY

Έφερε στο mainstream θεματολογία (σε κάποιο βαθμό και αισθητική) ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου. Έξυπνο σενάριο αλλά το αξεπέραστο ατού της ταινίας είναι ο ρόλος και η ερμηνεία του Kevin Spacey.

06) THE MATRIX

Παρά τα άκρως αποτυχημένα sequels το πρώτο Matrix ανήκει πλέον στην σφαίρα του κλασσικού. "Κλέβοντας" πανέξυπνα από θρησκευτικές θεωρίες, βιβλία cyberpunk, κινηματογραφικά είδη (Hong Kong action, anime) και κυρίως από τα σουπεηρωικά κόμικς (και λίγο από το Invisibles) έγραψε εκ νέου τους κανόνες στις ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας και επηρρέασε όσο ελάχιστα έργα το σινεμά τα τελευταία 20 χρόνια.

05) THE TRUMAN SHOW

Πόσο προφητικό ήταν αυτό το έργο? Κι όμως γυρίστηκε πρίν την έκρηξη της reality television, αν και νομίζω ότι όταν έγραφαν το σενάριο είχαν στο μυαλό τους εκτός απο σχολιασμό των media και κάποιες θεολογικές προεκτάσεις. Καλός αμερικάνικος κινηματογράφος, σε πρώτο επίπεδο θα διασκεδάσεις παρακολουθώντας το ταξίδι του Truman αλλά υπάρχει και μπόλικο υλικό σε δεύτερο επίπεδο για όποιον θέλει να προβληματιστεί.

04) PULP FICTION

Ε τώρα εδώ τι να γράψω; Όρισε την δεκαετία κινηματογραφικά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Έμοιαζε τόσο διαφορετικό και πρωτότυπο όταν βγήκε, και δικαίως λατρεύτηκε (και αντιγράφτηκε). Αγαπημένη ιστορία εννοείται η δευτέρη με τον boxer Bruce Willis και το αγαπημένο του ρολόϊ. Classic. Τελικά το πιο κούλ πράγμα στο Pulp Fiction είναι πόσο γελοία κάνει να φαίνεται κάθε προσπάθεια να το "αναλύσει" κάποιος.

03) FORREST GUMP

Εμπορικά είχε κάνει αίσθηση, αλλά απο κριτικές μέτρια πράγματα. Ξέρω πολλούς που το βρίζουν. Εγώ το λατρεύω και το θεωρώ υποτιμημένο. Ναι έχει συναισθηματικές ευκολίες, ναι δεν είναι ακριβώς σαφές στο μήνυμά του, μπορείς να το πείς σε σημεία αφελές και αμερικανιά αλλά αυτό ειναι το νόημα! Πρόσεξε πόσο καλοδουλεμένο σενάριο και ωραίες ερμηνείες έχει. Και μια σκηνή πραγματικά σπουδαία απο κάθε άποψη (δες φωτό).

02) EDWARD SCISSORHANDS

Η αποξένωση (της εφηβείας;) με οδηγό στην αισθητική τις βουβές ταινίες του Γερμανικού εξπρεσιονισμού και τις γοθικές ιστορίες. Μια μεγάλη δημιουργία, μακριά απο στεγανά της βιομηχανίας, από έναν νεαρό σκηνοθέτη τότε που του επέτρεψε να χτίσει στην συνέχεια μια καριέρα χωρίς να προδώσει το όραμά του. Τέτοια ταινία όμως, που να εκφράζει με τόση σαφήνεια τις ευαισθησίες του δεν ξαναέκανε. Ένα παραμύθι για όποιον ένιωσε διαφορετικός.

01) FIGHT CLUB

Κάτι παραπάνω από την ταινία μιας γενιάς αν είσαι έτοιμος να της δώσεις προσοχή. Δύσκολο να πείς για τί ακριβώς είναι αλλά ο μηδενισμός του καταλήγει σε κάποια ουσία. Νομίζω το αγαπώ για το περίεργο ταξίδι του ήρωα που απαρνείται και αποβάλλει σιγά σιγά τις επιρροές μιας σάπιας κοινωνίας (ακόμη και αυτές που έχουν επιδράσει ύπουλα πάνω του και αργεί να τις αναγνωρίσει) ενώ υποσυνείδητα αναζητά την αληθινή ζωή γύρω του. Και για το φοβερό συναίσθημα να βγαίνεις από την αίθουσα με ένα μείγμα ζαλάδας και ενθουσιασμού και να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις πόσο μεγάλη ταινία ήταν αυτό που είδες. Από τότε έχω να το ζήσω τόσο έντονα.

TOP 5 ALBUMS OF THE 90s.

2010-11-27T11:11:00.002+02:00

(H σειρά είναι χρονολογική)

AUTOMATIC FOR THE PEOPLE
by R.E.M.

Με μεγάλη καριέρα πίσω τους στα 80s, κατάφεραν με αυτό το δίσκο χωρίς καμία έκπτωση στο ύφος και τη μουσική τους να κάνουν το mainstream να τους αγκαλιάσει. Θρυλικές οι επιτυχίες από το album και κάποια πάρα πολύ καλά μη γνωστά τραγούδια.

GRACE
by JEFF BUCKLEY

Θα μπορούσα σε αυτή τη θέση να έχω τον άλλον αδικοχαμένο των 90ς (όχι για το Nevermind αλλά για το ανώτερο In Utero), αλλά φαίνεται πως δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτή την φωνή. Ο Thom Yorke και ο Antony Hegarty κράτησαν καλές σημειώσεις από τον τρόπο ερμηνείας εδώ.

O.K. COMPUTER
by RADIOHEAD

Εντάξει, εδώ δεν χρειάζεται διαφήμιση. Αν έχεις ασχοληθεί έστω και στοιχειωδώς με την σύγχρονη μουσική το έχεις ακούσει (και αν έχεις γούστο το έχεις αγαπήσει). Κι όμως, δεν είναι καθόλου υπερτιμημένο. Είναι όντως ο καλύτερος δίσκος των τελευταίων 30 ετών.

IN THE AEROPLANE OVER THE SEA
by NEUTRAL MILK HOTEL

Αυτό το album είναι κάτι σαν τον πρώτο δίσκο των Velvet Underground για τα 90s. Ολίγον obscure αλλά τόσο επιδραστικό για την μετέπειτα indie μουσική που είναι απαραίτητο. Δεν συνέχισαν αλλά γέννησαν πολλά συγκροτήματα που τους αντιγράφουν.

MEZZANINE
by MASSIVE ATTACK

Το συγκρότημα που ταυτίστηκε με τον πιο πρωτότυπο ήχο που προέκυψε από τα 90ς (trip hop) στην καλύτερή του στιγμή. Το βάζεις να παίζει και σε παρασύρει αλλού. Μίλησε για ατμόσφαιρα κανείς;

14 POP QUEENS ΓΙΑ ENA ΣΤΕΜΜΑ.

2010-11-23T10:10:00.005+02:00

ΕΝΑ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΤΕΣΤ.

14 ντίβες της pop μουσικής αναμετριούνται για το στέμμα. Θα κριθούν αυστηρά σε 4 κατηγορίες με βάση τη μουσική και την εμφάνιση τους (το "πακέτο" που λένε και στα reality). Έτσι μου'ρθε, μην με ρωτάς γιατί...(σειρά εμφάνισης ηλικιακή).

MADONNA

(Βασικά δεν την πάω, αλλά σχεδόν όλες οι υπόλοιπες στη λίστα είναι κλώνοι της οπότε έπρεπε να την συμπεριλάβω. Ξεκινάμε...)

Εμφάνιση/Ομορφιά: 6

Δεν την λές και κλασσική ομορφιά. Πολλές μεταμορφώσεις και διαφορετικά στύλ αλλά σαν πρώτη ύλη δεν είναι κάτι παραπάνω από μια γυναίκα της διπλανής πόρτας.

Φωνή/ Ταλέντο: 6

Κανείς δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με τη φωνή της, αλλά ότι έχει κάποιο ταλέντο έχει. Δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς.

Sex Appeal/Fuckability: 6

Σε αυτό βάσισε όλη την καριέρα της αλλά είναι υπερτιμημένη και σε αυτό τον τομέα. Λατρεμένη απο το gay κοινό αλλά δεν έχω γνωρίσει κάποιον straight που να την έχει φαντασίωση. Άσε που έχει μπαγιατέψει...

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 9

Εντάξει, μεγάλη σε διάρκεια καριέρα, πολλά αξιοπρεπή έως και κλασσικά pop τραγούδια. Δύσκολα την κοντράρει κάποια απο τις υπόλοιπες σε αυτό τον τομέα.
Favourite Song: Like a Prayer

KYLIE MINOQUE

Εμφάνιση/Ομορφιά: 8

Ίσως το καλύτερο πρόσωπο της λίστας. Ζεστό και γλυκό, κρατάει αξιοπρεπώς παρά τα 40 χρόνια της. Χάνει για πολλούς λόγω ύψους.

Φωνή/ Ταλέντο: 5

Δεν έχει την εξαιρετική φωνή ούτε την εξαιρετική κίνηση. Διαθέτει όμως ωραίο χαμόγελο και νάζι (είναι κάποιο ταλέντο κι αυτό).

Sex Appeal/Fuckability: 9

Αν σε συγκινούν τα "κοντοπούταννα", η Kylie, μόλις 1,53 αλλά με ιδανικές αναλογίες γι αυτό το ύψος, όταν ήταν στα καλύτερά της μάλλον ήταν η απόλυτη σου φαντασίωσή. Σήμερα ικανοποιεί και όσους ψήνονται για milf.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 7

Έχει περάσει από πολλά κύμματα, με κάποιες μικρές πινελιές (η συνεργασία με τον Nick Cave, το Confide in me και η απενοχοποιημένη σύγχρονη pop του Fever) να της δίνουν πόντους.
Favourite Song: Where the Wild Roses Grow

GERI HALLIWELL

Εμφάνιση/Ομορφιά: 7

Πολύ "Αγγλίδα τουρίστρια στη Ρόδο" για κάποιους, πολύ χλωμή για άλλους, πολύ "μπούλα" για άλλους. Εμένα μου αρέσει.

Φωνή/ Ταλέντο: 4

Ούτε κάν η πιο ταλαντούχα από τις Spice Girls. Και αυτό λέει πολλά!

Sex Appeal/Fuckability: 8

Στα καλά της ήταν κορυφή. Με σωστά κιλά in all the right places. Μετά την έπιασε να αδυνατίσει και να κάνει γραμμωμένους κοιλιακούς, αηδία.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 3

Το πιο επιτυχημένο τραγούδι της είναι η διασκευή στο raining men. Ακόμη και από την καριέρα της στις Spice Girls δεν επιβίωσε κάποιο τραγούδι. Τίποτα.
Favourite Song: Mi Chico Latino (μόνο για το βιντεοκλίπ)

SHAKIRA

Εμφάνιση/Ομορφιά: 8

Με ωραίο πρόσωπο και σώμα, η Shakira είναι αντικειμενικά όμορφη. Δεν έχω γνωρίσει κάποιον που να μην του αρέσει.

Φωνή/ Ταλέντο: 7

Τουλάχιστον έχει κάπως καλή και χαρακτηριστική φωνή (αν και για κάποιους εκνευριστική), γράφει τραγούδια και όταν την βλέπεις να χορεύει χαζεύεις.

Sex Appeal/Fuckability: 8

Με τρομερές αναλογίες και απίθανη κίνηση, η Shakira είναι αντικειμενικά sexy. Δεν έχω γνωρίσει κάποιον που να μην θέλει να την...ε, να της κάνει έρωτα.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 5

Μερικά συμπαθητικά τραγούδια που ακούγονται. Στην αρχή είχε λοξοκοιτάξει προς το pop rock, όταν το ρίχνει στο πολύ latin δεν παλεύεται.
Favourite Song: Underneath your Clothes

NELLY FURTADO

Εμφάνιση/Ομορφιά: 7

Έχει αυτό το μοντελέ που δεν με τρελαίνει, αλλά είναι όμορφη και έχει ιδιαίτερο στύλ.

Φωνή/ Ταλέντο: 7

Μου αρέσει πολύ η φωνή της, γράφει τραγούδια, είναι μουσικός, δεν είναι ατάλαντη.

Sex Appeal/Fuckability: 6

Εδώ δεν τα πάμε τόσο καλά. Τυπική περίπτωση όμορφης αλλά όχι sexy, πρέπει να πάρει κάποια κιλά επειγόντως.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 6

Πολύ ευχάριστη pop και παρά την μικρή καριέρα έχει πειραματιστεί αρκετά για τα δεδομένα της μουσικής βιομηχανίας. Μπορεί να κάνει περισσότερα.
Favourite Song: ...On the Radio (Remember the Days)

PΙNK

Εμφάνιση/Ομορφιά: 6

Όχι άσχημη, αλλά φέρνει ολίγον σε diesel dyke. Τουλάχιστον έχει κάπως χαρακτηριστική φάτσα.

Φωνή/ Ταλέντο: 5

H ίδια φαίνεται να πιστεύει στον εαυτό της. Εγώ διαφωνώ.

Sex Appeal/Fuckability: 7

Υποθέτω ότι όποιος δεν φοβάται ότι μπορεί να του προκαλέσει σωματική βλάβη στο κρεβάτι την βρίσκει sexy. Προσωπικά αυτό το "είμαι άγρια γκόμενα,μπορεί και να σου δαγκώσω το πέος, να στο ξεριζώσω και να το πετάξω στα σκουπίδια" δεν είναι ακριβώς το στύλ μου.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 6

Έχει κρατήσει πολύ περισσότερο απ' ότι περίμενε κανείς. Το ρεπερτόριο της έχει σαφή προσανατολισμό κι είναι αρκετά καλό γι αυτό που είναι.
Favourite Song: U + Ur Hand

CHRISTINA AGUILERA

(Ναι, είναι ένα χρόνο μεγαλύτερη από την Britney)

Εμφάνιση/Ομορφιά: 7

Κλασσική ξανθιά, λίγο όμορφη, λίγο ψωνισμένη με μια δόση ξυνίλλας. Θα την βρείς σε club της παραλιακής να σε σνομπάρει.

Φωνή/ Ταλέντο: 6

Κοίτα, το Χριστινάκι έχει κάπως καλή φωνή. Σίγουρα ανώτερη από την μισητή αντίπαλο Britney (δες παρακάτω). Έχω βαρεθεί όμως να τσιρίζει και να γκαρίζει για να μας το αποδείξει.

Sex Appeal/Fuckability: 8

Τη βρίσκω αρκετά sexy, κυρίως όταν δεν προσπαθεί και όταν ήταν μικρότερη. Όσο μεγαλώνει και θέλει με το ζόρι να επιδείξει την sexy πλευρά της, τόσο ξενερώνω.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 4

Σε συντριπτική πλειοψηφία τα τραγούδια της είναι απάλευτα. Πολύ μελο μπαλάντες και πολλά τσιρίγματα. Αφόρητα κουραστική.
Favourite Song: Genie In A Bottle (το πρώτο της)

BRITNEY SPEARS

Εμφάνιση/Ομορφιά: 6

Χειρότερη από την Christina και πιο "αμερικάνα" απ΄ότι αντέχω (και απ'όσο πάει, εκτός αν μπούμε στην country μουσική την οποία άφησα απ'έξω). Μπορεί και να αξίζει λίγο παραπάνω σε αυτόν το τομέα αλλά κάθε φορά που την βλέπω μου έρχονται συνέχεια εικόνες απ' όταν ήταν ένα φαλακρό ράκος.

Φωνή/ Ταλέντο: 5

Δεν διακρίνω κάποιο ταλέντο. Δεν την έχω παρακολουθήσει και στο Disney Club βέβαια, μπορεί εκεί να ήταν καλή.

Sex Appeal/Fuckability: 6

Ποτέ δεν κατάλαβα πως στο διάλο έγινε sex symbol η Britney. Ας είναι καλά οι παιδεραστές και ότι άρχισε την καριέρα της στα 14.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 7

Τόσα χρόνια στην πιάτσα, τόσους καλούς συνεργάτες κάτι έχει μαζέψει. Ένα e.p. best of της μπορεί να είναι αρκετά διασκεδαστικό.
Favourite Song: ...Baby One More Time (επίσης το πρώτο της)

BEYONCE

Εμφάνιση/Ομορφιά: 7

Εντυπωσιακή αλλά όχι του γούστου μου.

Φωνή/ Ταλέντο: 8

Κατα πάσα πιθανότητα η πιο ταλαντούχα της λίστας. Πολύ καλή φωνή και ξέρει να γράφει τραγούδια. Έχει αίσθηση της μουσικής, έχει ταλέντο. Respect.

Sex Appeal/Fuckability: 6

Ξέρω κάποιους που γουστάρουν τρελλά αλλά έχει κάτι απροσδιόριστο που με χαλάει. Κάτι "μαμακίστικο". Οι βουτηγμένοι στην συντηριτικούρα στίχοι που γράφει και τραγουδάει δεν βοηθάνε. Σου βγάζει μια εντύπωση ότι αν κάνετε σεξ χωρίς να την παντευτείς μετά θα το πληρώσεις ακριβά...

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 7

Αξιόλογη καριέρα για τα χρόνια της και την σημερινή μουσική κατάσταση. Κινείται με άνεση στο pop, το r n' b και τη soul και αν υπολογίσεις και τα τραγούδια που έχει γράψει για τις Destiny's Child τότε έχει έναν εντυπωσιακό κατάλογο. Και δείχνει να έχει και συνέχεια.
Favourite Song: Halo

AVRIL LAVIGNE
Εμφάνιση/Ομορφιά: 7

Παραδέχομαι ότι συχνά μοιάζει με απάλευτο 16χρονο από την Κηφησιά αλλά αν την παρατηρήσεις έχει όμορφα χαρακτηριστικά.

Φωνή/ Ταλέντο: 5

Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς με τα τραγούδια που λέει. Εκτιμώ πως είναι οριακά πάνω από το μέσο όρο.

Sex Appeal/Fuckability: 7

Θέμα γούστου. Έχει στοιχεία που με χαλάνε, έχει και στοιχεία που με φτιάχνουν.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 5

Άρχισε σαν αγοροκόριτσο, μετά σε goth μονοπάτια του mainstream και ύστερα σε μια πιο ποπ και ρόζ αισθητική. Αν και κάποια τραγούδια είναι συμπαθητικά, η καριέρα της έχει πρόβλημα ταυτότητας.

Favourite Song: Hot

KATY PERRY

Εμφάνιση/Ομορφιά: 7

Καλή είναι, έχω έναν ενδοιασμό για το πώς θα είναι αμακιγιάριστη.

Φωνή/ Ταλέντο: 5

Περνάει τη βάση φωνητικά, και μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής σαν φυσιογνωμία. Μπορεί στο hollywood να ταίριαζε καλύτερα απ'ότι στο τραγούδι.

Sex Appeal/Fuckability: 9

"Γελαδινό" βλέμμα, "γελαδινό" βυζί σύν ότι φαίνεται ο πιό χαβαλές χαρακτήρας απ' όλες. Τι άλλο θες πια άνθρωπε μου; Τρώει καλά ο Russell Brand...

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 5

Δεν έχει κάνει και τίποτα ούτε περιμένω να δώ κάτι στο μέλλον. Τουλάχιστον οι δύο τρείς επιτυχίες που είχε (εκτός από το ότι τις έγραψε η ίδια) ήταν διασκεδαστικές.
Favourite Song: Hot N' Cold

LILLY ALLEN

Εμφάνιση/Ομορφιά: 5

Όταν είχε πρωτοεμφανιστεί δεν πολυβλεπόταν αλλά έχει βελτιωθεί αισθητά. Αν και η λίστα είναι κατα βάση υποκειμενική και προσωπικά την βρίσκω καλή, είμαι βέβαιος ότι άν γινόταν γκάλοπ για την ασχημότερη από τις 14 θα κέρδιζε με διαφορά και αυτό δεν μπορώ να το αγνοήσω.

Φωνή/ Ταλέντο: 6

Όχι σαν φωνή, ούτε σαν συνθέσεις αλλά επειδή γράφει ενδιαφέροντες στίχους.

Sex Appeal/Fuckability: 7

Εκπέμπει μια σεξουαλικότητα αλλά το γεγονός ότι έχει γράψει τραγούδι που κάνει ρόμπα τον πρώην της ότι δεν την πήδαγε καλά με ξενερώνει και την στέλνει αυτομάτως στην κόλαση.

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 6

Δεν με συγκινούν τα τραγούδια της αλλά έχει κατορθώσει να μαζέψει ένα ετερόκλητο κοινό και αρκετά καλές κριτικές από τα μουσικά περιοδικά.
Favourite Song: Not Fair

LADY GAGA

Εμφάνιση/Ομορφιά: 5

Προσπάθησε λίγο να την φανταστείς με απλά ρούχα, με διαφορετικό μαλλί και χωρίς makeup. Μπορεί και να έμενε στην πολυκατοικία σου και να μην την είχες προσέξει...

Φωνή/ Ταλέντο: 6

Κάποιο ταλέντο το οποίο βέβαια δεν δικαιολογεί αυτό τον πανικό που έχει προκαλέσει και το οποίο θα κριθεί καθαρότερα στο μέλλον.

Sex Appeal/Fuckability: 8

H Lady Gaga έχει ένα τεράστιο άλμα από ομορφιά σε sexuality. Στύλ, μεταμφιέσεις, άπειροι αντιφατικοί ρόλοι, τρέφει οποιαδήποτε φήμη για τον εαυτό της (μέχρι ότι είναι τρανσέξουαλ), νιώθεις ότι κανείς δεν την γνωρίζει πραγματικά. Και το μυστήριο πάντα ήταν sexy (οι τρανσέξουαλ για τους περισσότερους όχι αλλά anyway...)

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 6

Έχει κατακτήσει εμπορικά τον κόσμο πιο γρήγορα και πιο ολοκληρωτικά από οποιαδήποτε pop queen του παρελθόντος. Κάποια τραγούδια της είναι πιο αξιόλογα απ'ότι φαίνεται με την πρώτη ματία. Από την άλλη βέβαια, έχει βγάλει μόνο ένα δίσκο που ο μισός δεν ακούγεται.
Favourite Song: Just Dance

RIHANNA

Εμφάνιση/Ομορφιά: 8

H Rihanna έκανε άνετα καριέρα μοντέλου άμα ήθελε. Σε ελάχιστες φωτογραφίες δεν φαίνεται ωραία. Τελευταία έχει κάνει πολλές κακές στυλιστικές επιλογές (την προτιμώ μελαχρινή) και άθλιες "extreme μοδάτες εμφανίσεις" ενώ δεν χρειάζεται τίποτα. Είναι πανέμορφη.

Φωνή/ Ταλέντο: 5

Προσπαθεί αλλά δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Σας είπα ότι είναι όμορφη?

Sex Appeal/Fuckability: 8

Ω ναι, η Rihanna είναι πολύ sexy. Και η δημόσια εικόνα και οι δηλώσεις της το ενισχύουν αυτό. Eννοώ τις επισκέψεις σε sex shops και τις δηλώσεις της περί μεγέθους και προτιμήσεων στο sex όχι ότι αφήνει τον άντρα της να την δέρνει :p

Ρεπερτόριο/ Καριέρα: 5

Παρόμοιας εμβέλειας με την Katy Perry. Λίγες επιτυχίες, τις οποίες βέβαια ακούω ευχάριστα. Α, και το Umbrella είναι τραγουδάρα (ας είναι καλά ο Jay-Z).

Favourite Song: Umbrella

Σημασία είχε ο αγώνας αλλά για όποιον ενδιαφέρεται, η αθροιστική κατάταξη έχει ως εξής:
1η ΘΕΣΗ: KYLIE MINOQUE - 29 points
2η ΘΕΣΗ: SHAKIRA, BEYONCE (ισοβαθμία) - 28 points
4η ΘΕΣΗ: MADONNA - 27 points
5η ΘΕΣΗ: NELLY FURTADO, KATY PERRY, RIHANNA (ισοβαθμία) - 26 points
8η ΘΕΣΗ: CHRISTINA AQUILERA, LADY GAGA (ισοβαθμία) - 25 points
10η ΘΕΣΗ: PINK, BRITNEY SPEARS, AVRIL LAVIGNE, LILLY ALLEN - 24 points
ενώ η GERI HALLIWELL συγκέντρωσε 22 points.

Νικήτρια και εστεμμένη η Kylie Minoque.

THE 90s ARE COMING!

2010-11-21T19:07:00.005+02:00

Τι, επειδή φέτος δεν τελειώνει η δεκαετία όπως την προηγούμενη χρονιά νόμιζες ότι δεν θα έχω συνολικές λίστες για ταινίες, μουσική και κόμικς; Μπα, το γούσταρα πολύ πέρσυ για να μην το ξανακάνω. Οπότε φέτος θα πάω αντίστροφα και θα παρουσιάσω τα αγαπημένα μου από την θρυλική δεκαετία των 90s! Δεν θα σταματήσει η κανονική ροή του blog, ενδιάμεσα στις λίστες θα δημοσιεύονται άλλες αναρτήσεις. Πιο κάτω το πρόγραμμα.

Συνολικά οι λίστες που θα δημοσιευτούν στο blog για τα 90ς θα είναι:
27 Νοεμβρίου 2010 - Top 5 Albums of the Decade
30 Νοεμβρίου 2010 - Top 20 Movies of the Decade
15 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 DC Comics of the Decade
18 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 Marvel Comics of the Decade
21 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 Alternative Comics of the Decade

ΤΟ ONE-PAGE GAG ΤΟΥ ΜΗΝΑ: ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ.

2010-11-19T12:12:00.000+02:00

O Quino

(κλίκ στην εικόνα για μεγαλύτερο μέγεθος)

...για την πραγματικότητα και την τηλεόραση.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΕ ΜΕ 6 ΑΠΛΑ ΜΑΓΙΚΑ ΤΡΙΚ.

2010-11-16T08:08:00.007+02:00

Πάνε κι αυτές οι εκλογές. Είχα πολλά στο μυαλό μου αλλά συνειδητά δεν έγραψα κάτι τις τελευταίες βδομάδες. Το κλίμα ήταν την μία εκβιαστικό και ψυχαναγκαστικό, "ψήφισε αυτό που θέλω αλλιώς κινδυνεύει η χώρα" (λες και δεν κινδυνεύει έτσι κι αλλιώς), ενώ την άλλη "ας ψηφίσουμε χαρούμενοι και ανέμελοι (χωρίς να επηρρεαζόμαστε από την γενική κατάσταση) τους ικανούς για την αυτοδιοίκηση". Την πρώτη Κυριακή σχολιάστηκε πολύ η αποχή ενώ την δεύτερη παρά το ότι ήταν μεγαλύτερη δεν ακούστηκε κουβέντα. Όσο για το αποτέλεσμα; Χαρακτηρίστηκε μπερδεμένο, έδωσε πάτημα σε όλους να δηλώσουν ευχαριστημένοι και το πιο ανησυχητικό είναι ότι άκουσα από τα ελληνικά ΜΜΕ να υποστηρίζουν ότι "ο λαός ψήφισε σοφά".
Οπότε καταλαβαίνεις και μόνος σου ότι κάποια μαλακία έχουμε κάνει και πάλι...

Δεν έχω όρεξη αυτή τη στιγμή ούτε για ανάλυση ούτε για θεωρίες. Επειδή όμως πολύς λόγος γίνεται για το ποιός είναι ο πραγματικός νικητής των εκλογών, είπα να συνεισφέρω την άποψη μου. Παρά τα όσα έχει κάνει η παρούσα κυβέρνηση (και τα όσα σκοπεύει να κάνει), ο έλληνας τους έδωσε και πάλι πρωτιά. Όσο κι αν ακούστηκαν κάποιες φωνές οτι κέρδισαν τα πρόσωπα και όχι τα κόμματα, το Πασοκ σε είχε προειδοποιήσει ότι θα εκμεταλλευτεί τυχόν πρωτιά για να πάρει νέα σκληρά μέτρα και να μιλήσει για αποδοχή της πολιτικής του από τον κόσμο. Οπότε εγώ πρέπει να σεβαστώ αυτόν τον μαζοχισμό που ανέδειξε η κάλπη. Η κατάσταση προβλέπεται δραματική αλλά εγώ οφείλω να εστιάσω στα ΘΕΤΙΚΑ. Δεν μπορώ να είμαι ούτε μηδενιστής ούτε απόλυτος στις απόψεις μου. Δεν είναι σωστό να γενικεύουμε ότι όλοι είναι άχρηστοι στην κυβέρνηση. Δεν μπορώ παρα να παραδεχτώ ότι κάποια στελέχη στο Πασοκ ξέρουν το αντικείμενο τους και κάνουν άψογα τη δουλειά τους. Είναι από τους καλύτερους που υπάρχουν στο είδος και κουβαλούν τόσο καιρό όλο το κόμμα στις πλάτες τους.

Αφιερώνω λοιπόν το πόστ αυτό στους αφανείς ήρωες του ΠΑΣΟΚ, στους πιο αξιόλογους εργάτες του σε όλο αυτόν το χρόνο διακυβέρνησης, το επικοινωνιακό επιτελείο. Επειδή κάποιοι απορούν πως είναι δυνατόν να έχει δύναμη ακόμη το Πασοκ στο εκλογικό σώμα, πως γίνεται να εφαρμόζεται το Μνημόνιο με μηδενικές αντιδράσεις από την κοινωνία ή πως ξεχάστηκε και δεν συζητείται πουθενά ποιος φταίει για αυτή την κατάληξη και ποιος θα τιμωρηθεί, θυμόμαστε και παρουσιάζουμε λοιπόν τις top 6 εμνεύσεις των επικοινωνιολόγων του Μαξίμου. Δες το σαν ελάχιστο φόρο τιμής στο τεράστιο έργο τους τόσο καιρό. Με σκληρή δουλειά έφεραν το κόμμα στην εξουσία συνεχίζοντας τον αέναο κύκλο της εναλλαγής δύο κομμάτων στην ελληνική πολιτική σκηνή, ενάντια τις συνθήκες το διατήρησαν στην κορυφή και κέρδισαν άλλη μια εκλογική αναμέτρηση. Σκέψου το, δεν είναι και μικρό πράγμα να πείσεις έναν λαό ότι αυτοί που τον έκλεψαν, οι ίδιοι τώρα θα τον σώσουν.

Σε αντίστοφη μέτρηση, ξεκινάμε...

6) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!

«Ζητάμε σήμερα απ’ τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, να συστρατευθούν στην κοινή προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας μας και, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να το κάνουν. Παρά το κόστος, παρά την επιβάρυνση που θα βιώσει ο κάθε πολίτης, όλοι λένε "ναι"».
«Όλοι οι Έλληνες, οι άνθρωποι του ενός μισθού, της καθημερινής σκληρής εργασίας, όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους, είναι έτοιμοι να βοηθήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας. Συγκινούμαι ειλικρινά, όταν άνθρωποι του μόχθου με πιάνουν στο δρόμο και μου λένε "για την πατρίδα, και το μισθό μου να θυσιάσω"»
«Είναι μία απτή απόδειξη του μεγαλείου του ελληνικού λαού, που απαντά και στην ατέρμονη και άδικη δυσφήμισή του, τον τελευταίο καιρό».

Είναι ίσως για μένα ο κορυφαίος λόγος που έχει εκστομίσει πολιτικός. Όχι δεν πρόκειται για επιστροφή σε εργασιακό μεσαίωνα, όχι δεν πρόκειται για απώλεια εργασιακών δικαιωμάτων ούτε για περικοπες μισθών. Είναι ΗΘΕΛΗΜΕΝΗ θυσία. Το κίνητρο; ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ. Στις τελευταίες εκλογές έφτασε να πεί ότι όποιος δεν τον στηρίζει είναι αντιπατριώτης και υπονομεύει την σωτηρία της χώρας. Ξαφνικά έχεις έναν ηγέτη και υπέρ μιας παγκόσμιας κυβέρνησης και εθνικιστή. Γαμώ! Για μελλοντικά, πιο δύσκολα μέτρα έχουν κρατηθεί καβάντζα η Θρησκεία και η Οικογένεια ως επιχειρήματα (πχ. αν δεν με στηρίξεις κάνεις αμαρτία και θα πέσει φωτιά να σε κάψει, διασπάς την συνοχή της ελληνικής οικογένειας και τέτοια).

5) ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

Καταλαβαίνω ότι εσένα σου φαίνεται γελοίο αλλά υπήρχε κόσμος που το πίστεψε! Και που ακόμα πιστεύει ότι ο καημένος ο πρωθυπουργός δεν ήταν ενήμερος! Η θεωρία λέει ότι το ποσοστό των σκεπτόμενων ανθρώπων σε μια κοινωνία είναι πάντα μειοψηφία, οπότε πετάς την παπάντζα σου ελπίζοντας ότι θα τσιμπήσει η "χαζή" πλειοψηφία. Ξέρω ανθρώπους που ψήφισαν τον Γιωργάκη βέβαιοι ότι όταν θα αναλάβει την εξουσία θα τους χαρίσει τα δάνεια! (το είχε πετάξει ως εξαγγελία κι αυτό, ήμασταν οικονομική υπερδύναμη βέβαια τότε, μην κοιτάς που τώρα έχουμε κρίση).

Θα μου πείς εντάξει, αυτοί οι άνθρωποι που το πίστεψαν είναι διανοητικά καθυστερημένοι. Θα συμφωνήσω, αλλά επειδή οι καλοί επικοινωνιολόγοι δεν κρίνονται από την ηθική τους αλλά εκ του αποτελέσματος, το γεγονός ότι κατάφεραν με αυτές τις αντικειμενικά αστείες ατάκες να εκμεταλλευτούν το ηλίθιο κομμάτι της κοινωνίας προς όφελος τους (λέγε με ψήφο) καταγράφεται ως μεγάλη τους επιτυχία. Και συνεχίζουν να το κάνουν (έστω κι εαν το υπάρχουν λεφτά έχει πλέον ξεχαστεί). Αυτή τη φορά κατάφεραν να τους κάνουν να πιστέψουν ότι θα πηγαίναμε σε εκλογές αν δεν έβγαινε ο Σγουρός!

4) Η "ΣΥΝΕΝΟΧΗ"

Μαζί τα κλέψαμε, μαζί τα φάγαμε, ξηλώσου εσύ τώρα και μπορεί να τσοντάρω κι εγώ κάτι μετά. Ας το ορίσουμε "νέο-σοσιαλισμός" (μην πούμε ότι ξεχνάμε και τις ρίζες μας). Διαφορετικοί στα δικαιώματα και τα οφέλη, ίσοι όμως στις ευθύνες. Μια συνεχής πλύση εγκεφάλου μέχρι να νιώσεις ένοχος οπότε εάν σου έρθει να πείς καμμιά κουβέντα για την κατάσταση να νιώθεις ότι δεν σε συμφέρει. Είπαμε φταίς κι εσύ...

Δεν λέω ότι ο τρόπος σκέψης του νεοέλληνα είναι σωστός (ας αφήσουμε βέβαια την κουβέντα ποιός καλλιέργησε πολλές από αυτές τις κακές συνήθειες). Σαφώς και ισχύει ότι η λάθος νοοτροπία είναι λάθος νοοτροπία ασχέτως από ποιόν και πού εφαρμόζεται αλλά εδώ είναι τόσο ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΗ η εξίσωση που καταντάει γελοίο. Όχι ρε συ, ΔΕΝ είναι το ίδιο να έχει κρύψει κάποιος 50 ευρώ από τη δήλωση με το να έχει κλέψει 3 δις από τους φορολογούμενους. Είναι τέτοια η υπερβολή που καταστρέφεται το επιχείρημα. Ακόμη και εάν επιμένει η προπαγάνδα ότι είναι το ίδιο ένοχοι θεωρητικά, ο νόμος λέει ότι τους επιβάλλονται άλλες ποινές. Αλλά κοίτα να δείς ρε γαμώτο, είναι όλοι ένοχοι οπότε δεν μπορούμε να αρχίσουμε να τους κυνηγάμε. Διπλό το κέρδος λοιπόν...

3) Ο "ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ"

Τι κι αν κάποιοι παγκόσμιας φήμης οικονομολόγοι έχουν εκφραστεί για το αδιέξοδο της πολιτικής του μνημονίου, τι κι αν έχουν γραφτεί σε αξιόπιστα διεθνή περιοδικά άρθρα παρουσιάζοντας εναλλακτικές λύσεις που θα μπορούσε να ακολουθήσει η Ελλάδα, τι και ακόμη και μέλη του ΔΝΤ διαπιστώνουν ότι στην πράξη δεν βγαίνει αυτό που σχεδιάσανε, η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι απολύτως βέβαιη ότι το μνημόνιο ήταν ο μόνος σωστός δρόμος.

Από τον Μπάμπη τον σουβλατζή μέχρι την κυρα Σούλα που ζεί στο χωριό, όλοι οι Έλληνες έγιναν μέσα σε μια νύχτα γνώστες της οικονομίας και του πως λειτουργεί. Αυτομάτως ανέβηκε η μόρφωση και η παιδεία τους, και ενώ κουνούσαν σημαιάκια ψηφίζοντας όποιον θα τους βολέψει, πλέον κατα τα ΜΜΕ επιλέγουν με σύνεση, λογική και υπευθυνότητα (άσχετα με το ότι ψηφίζουν πάλι τους ίδιους!). Είναι πεπεισμένοι ότι το μνημόνιο είναι χωρίς αμφιβολία η ΜΟΝΗ λύση και δεν υπάρχει λόγος να το συζητάμε περαιτέρω. Δεν θα τους το χαλάσω. Όλες οι αποφάσεις είναι σωστές, όλα τα μέτρα είναι αναγκαία, τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά ούτε στο ελάχιστο. Α, και ξέχασα, ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ.

2) ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΧΗ

Έχετε παρατηρήσει τους δημοσιορουφιάνους που φωνάζουν για "αναταραχή στο ΠΑΣΟΚ" κάθε φορά που πρόκειται να ψηφιστεί ένα νέο μετρο; Ε βέβαια, μην κοιτάς που εφαρμόζουν ακραία καπιταλιστικές και αντιλαικές πολιτικές, στο ΠΑΣΟΚ είναι κατα βάθος ιδεολόγοι. Ξέρεις τι σφαλιάρες και τσακωμοί γίνονται για μην προδώσουν τα σοσιαλιστικά τους ιδεώδη; Πολύ ξύλο σου λέω, δεν το βαστάνε αυτό που συμβαίνει. Βέβαια το καθήκον για την σωτηρία της χώρας έρχεται πρώτο οπότε με βαριά καρδιά αποφασίζουν να συμφιλιωθούν μεταξύ τους και ψηφίζουν ομόφωνα να ακολουθήσουν την αντιδιαμετρικά αντίθετη με αυτούς πολιτική του ΔΝΤ που είναι η μοναδική λύση (δες νούμερο 3).

Παλιά μέθοδος. Η ένταση να δημιουργείται στην κοινοβουλευτική ομάδα για να μην επεκτείνεται στο δρόμο. Οι επικοινωνιολόγοι της κυβέρνησης την εφαρμόζουν υποδειγματικά. Δεν χρειάζεται να διαμαρτυρηθείς και να αντιδράσεις, οι πολιτικοί σε καταλαβαίνουν και σε νιώθουν. Παλεύουν ήδη για όλα αυτά που σε απασχολούν (πρίν απο σένα για σένα) ακόμα και απέναντι στους εκπροσώπους της Τρόικας δίνοντας όλο τους τον εαυτό, απλά είναι οι συνθήκες τόσο αντίξοες που τα αγνά οράματά τους συνθλίβονται στον τοίχο της πραγματικότητας. Κρίμα, είναι να τους λυπάσαι και να τους συμπονάς τι περνάνε. Μόνο σε παρακαλώ μην τους κατηγορείς και μην τους απασχολείς με τα προβλήματά σου, έχουν και να σώσουν την χώρα.

1) EXTREME MAKEOVER

Το μεγαλύτερο έργο των επικοινωνιολόγων είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Παραλάβανε έναν ανίκανο και αντικείμενο χλεύης απο όλους Γιωργάκη (the butt end of jokes που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι), τον κρύψανε με ένα μαντήλι για κάποιο διάστημα και μας εμφάνισαν τον ΗΓΕΤΗ Γιώργο. Ο νέος καταλληλότερος πρωθυπουργός, ο μόνος που μπορεί να βγάλει την χώρα από το αδιέξοδο. Ήταν το απόλυτο μαγικό τρίκ. Το πλήθος σηκώθηκε και χειροκροτούσε εκστασιασμένο.

Οι δύσπιστοι έμειναν να εξετάζουν το μαντήλι μπας και καταλάβουν πώς έγινε το τρικ και αποδείξουν στους υπόλοιπους ότι πρόκειται για οπτική απάτη. Η ψευδαίσθηση όμως δείχνει να κρατάει ακόμη, κυρίως χάρη στην εξαιρετική δουλειά των επικοινωνιολόγων. Είναι πίσω από κάθε λεπτομέρεια, από την μονίμως πένθιμη μοβ γραβάτα του πρωθυπουργού (που έχει γίνει το νέο ζιβάγκο για τους πασόκους του 2010) μέχρι το φολκλορικό σκηνικό με την βαρκούλα την ημέρα ανακοίνωσης εισόδου στο ΔΝΤ. Η κορυφαία στιγμή όμως, το αριστούργημά τους θα έλεγα, δεν ήταν άλλο από...

...ΤΟΝ ΕΡΠΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ!!!

(links για όσους έχασαν την κορυφαία performance της χρονιάς: 1 2 3 4)

Ο τίμιος και άξιος πολιτικός που έτυχε να βρεθεί στη λάθος στιγμή στη λάθος θέση. Το αμόλυντο "παιδί" που τραβάει τις αμαρτίες των προκατόχων του. Οι άλλοι γλέντησαν, αυτός υποφέρει, κλαίει και αρρωσταίνει. Άμοιρος ευθυνών, θύμα των περιστάσεων κερδίζει την συμπάθεια και την κατανόηση σου. Οι Έλληνες ψοφάνε για δράμα και οι επικοινωνιολόγοι έξυπνα τους προσέφεραν το μοντέλο του γιού που καλείται να αντιμετωπίσει τα λάθη του πατέρα και να τα διορθώσει. Ο έρπης δεν ήταν παρά ένα λεπτό touch σε αυτή την εικόνα αλλά πάντα η τελειότητα ξεχωρίζει από την προσοχή στην λεπτομέρεια. Και αυτή η λεπτομέρεια είναι ένδειξη του μεγαλείου τους.

Αλλά ας μην είμαι καχύποπτος. Ας νεκρώσω προς στιγμή τα μισά εγκεφαλικά μου κύτταρα και ας πιστέψω ότι ο πρωθυπουργός όντως έπαθε έρπη (ξεχνάω ακόμη και ότι δύο μέρες μετά έκανε μπάνιο στην παραλία χωρίς έρπη!). Ωραία, πείστηκα ότι ήταν αλήθεια. Και πάλι καταγράφεται ως μέγιστη επικοινωνιακή επιτυχία διότι με την βοήθεια των Μ.Μ.Ε. (πάντα ταγμένα στο πλευρό της εκάστοτε εξουσίας) υπήρξε τέτοιο προμοτάρισμα στο γεγονός, που τελικά εκείνη τη μέρα αδυνατούσες να καταλάβεις ΠΟΙΑ ήταν η είδηση. Ότι έπαθε έρπη ο πρωθυπουργός ή ότι ανακοινώθηκε το νέο ασφαλιστικό με τα αυξημένα όρια ηλικίας, τις δραματικά μειωμένες συντάξεις και τις υπόλοιπες γνωστές ρυθμίσεις; Τους βγάζω το καπέλο!

Μπορεί να μην έχουμε πολιτικούς ικανούς αλλά από επικοινωνιολόγους σκίζουμε. Ήρθε επιτέλους η ώρα έστω και αναδρομικά να αναγνωρίσει κάποιος την αξία τους. Δουλεύουν αθόρυβα για σένα. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς καθόλου, ό,τι και να συμβεί στο μέλλον στη χώρα (και λογικά θα συμβούν πολλά), θα διαστρεβλωθεί και θα σου παρουσιαστεί έτσι ώστε να συμφωνείς. Μη σου πώ θα σου αρέσει κιόλας.

FALLING FOR LIONHEART.

2010-11-13T10:10:00.014+02:00

Το νέο graphic novel από τον Ηλία Κυριαζή (το site του). Κυκλοφόρησε 27 Οκτώβρη στην Αμερική και έχει ήδη αρχίσει να έρχεται και στα ελληνικά κομιξάδικα. Το είχα διαβάσει στο στάδιο του σεναρίου, μετά σε pdf και ύστερα το πήρα στα χέρια μου λίγο πρίν την επίσημη κυκλοφορία. Προσπάθησα κάθε φορά να αποβάλλω υποκειμενικά κριτήρια και τώρα που έχει περάσει καιρός και έχει κατασταλλάξει μέσα μου είμαι σίγουρος. Να πάρει, το Falling for Lionheart είναι ένα πολύ καλό κόμικ!

Με δύο λόγια: Welcoming προς τον αναγνώστη και page turner, μπλέκει δύο παραδοσιακές σχολές αμερικάνικων κόμικς (mainstream superhero/ alternative autobiography) σε ένα love story που εξελίσσεται με ρυθμούς περιπέτειας, περικλείει χιούμορ και γενικά ξεχειλίζει απο συσσωρευμένα θετικά συναισθήματα. Πρωταγωνιστής είναι ο ευαίσθητος, ονειροπόλος, alpha male σε προδιαγραφές αλλά όχι σε νοοτροπία, Leo Hartfield (Lionheart). Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η αγωνία του για να εκφραστεί και να επικοινωνήσει, η αναζήτηση του για λίγη αγάπη και για μια "αδελφή ψυχή" που θα τον κατανοεί, ενώ σε δεύτερο επίπεδο μια ακόμη μεγαλύτερη ερωτική ιστορία ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Αυτή του δημιουργού για το ίδιο το μέσο των κόμικς.

Artist link /Idw link /Amazon link

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο GRANT MORRISON ΣΕ 14 ΒΗΜΑΤΑ.

2010-11-09T09:09:00.005+02:00

Γεννήθηκε στην Γλασκώβη, έγραψε για το αγγλικό περιοδικό 2000AD και αποτέλεσε μέρος του British Invasion στα αμερικάνικα κόμικς (Alan Moore, Neil Gaiman, Peter Milligan). Κινείται με άνεση και επιτυχία τόσο στο mainstream όσο και σε πιο προσωπικές δημιουργίες. Κατάφερε με τα χρόνια να μετατραπεί από "that weird Vertigo writer" σε πρόσωπο κοινής αποδοχής από όλη την κοινότητα των κόμικς. Έχει χαρακτηριστική γραφή, με σφραγίδα τις αλλόκοτες ιδέες του, ενώ έχει ασχοληθεί με πολλά και διαφορετικά projects. Ελπίζω το σημερινό αφιέρωμα να σε βοηθήσει κάπως να τον ανακαλύψεις.

ZENITH
(8 σέλιδες ιστορίες στο 2000AD, 4 τόμοι out of print, ξαναβγαίνει φέτος όλο ναζί σε omnibus)

Δείχνει απο νωρίς την αγάπη του για το superhero genre με το Zenith, έναν υπερήρωα rock star. Διακρίνεις πολύ έντονα την επιρροή από το Miracleman του Alan Moore αλλά στο λίγο πιο ανάλαφρο. O Morrison δεν είναι ξεκάθαρος στις προθέσεις του και κάθε τόμος ακολουθεί αρκετά διαφορετική κατεύθυνση στην ιστορία. O Yeowell βέβαια στο σκίτσο δεν ήταν ποτέ καλύτερος από αυτές τις ασπρόμαυρες σελίδες. Όχι πολυ πρωτότυπο και όχι απαραίτητο για κάποιον μη φάν του Morrison.

ΒΑΘΜΟΣ: B-

BATMAN: ARKHAM ASYLUM
(Αυτοτελές graphic novel)

Αρκετά νωρίς μια μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ψυχολογικά διαταραγμένοι κακοποιοί καταλαμβάνουν την κλινική που τους φύλασσε και ζητάνε από τον Batman που τους έστειλε εκεί να τους επισκεφτεί. Μια προσπάθεια ψυχολογικής αλλά και συναισθηματικής προσσέγισης του χαρακτήρα. Το σκίτσο είναι από τον εξαιρετικό Dave McKean αν και εδώ δεν πειραματίζεται πολύ και κινείται στα χνάρια του Bill Sienkienwicz. Το κόμικ για μένα δυστυχώς δείχνει πολύ την εποχή του ενώ σε κάποια σημεία το λές ακόμη και ξεπερασμένο. Δεν είναι κακό αλλά ούτε κατά διάνοια στο επίπεδο των Dark Knight Returs και Killing Joke.

ΒΑΘΜΟΣ: B

ANIMAL MAN
(26 τεύχη, 3 τόμοι)

H συνταγή της DC για νέους τολμηρούς συγγραφείς στα τέλη των 80s έλεγε:"΄Ξεθάβουμε έναν παντελώς ξεχασμένο χαρακτήρα από το DC Universe για τον οποίον "nobody gives a fuck", του βγάζουμε νέο τίτλο και έχεις την ελευθερία να του κάνεις σχεδόν ό,τι θέλεις". Τα πρώτα τεύχη δεν είναι άσχημα αν και ο Morrison κουβαλάει ακόμη τον τρόπο που είχε "επιβάλλει" o Alan Moore να γράφονται οι σουπερήρωες με το Watchmen. Κάποια στιγμή όμως συλλαμβάνει την ιδέα για ένα γενικότερο plot που θα κλιμακώνεται μέχρι το τέλος του run του. Μια τελείως Grant Morrison ιδέα που κάτα κάποιο τρόπο διατρέχει όλο το συγγραφικό του έργο. Αν σκοπεύεις να διαβάσεις τη σειρά και δεν το έχεις ακούσει είσαι τυχερός. Ξεκίνα.

ΒΑΘΜΟΣ: A

DOOM PATROL
(46 τεύχη, 6 τόμοι)

Η Doom Patrol ήταν μια παλία ομάδα σουπερηρώων με περίεργη εμφάνιση και δυνάμεις που μαχόταν για το καλό αλλά δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στον "κανονικό" κόσμο. Η σειρά στα 80s δεν πουλούσε και πήγαινε για κόψιμο ώσπου σε μια απέλπιδα προσπάθεια οι εκδότες την έδωσαν στον Morrison. Μια μαγική χημεία συμβαίνει καθώς ο Morrison δίνει νέα έννοια στο "περίεργο" κομμάτι του αρχικού concept και την απογειώνει. Ξεφεύγει σε μεγάλο βαθμό από τις υπερηρωικές συμβάσεις και χρησιμοποιεί επιρροές του από σουρεαλισμό και Dada για να φτιάξει ένα πρωτότυπο μείγμα. Mια τελείως παλαβή cult δημιουργία που ποτέ δεν είσαι σίγουρος τί να περιμένεις στην συνέχεια και ειλικρινά όσο κι αν προσπαθήσω δεν θα μπορέσω να σου την περιγράψω. Σίγουρα αποτελεί τον πρόδρομο του Invisibles αν και σε ορισμένα σημεία το ξεπερνάει.

ΒΑΘΜΟΣ: A

THE INVISIBLES
(59 τεύχη, 7 τόμοι)

Η Vertigo του δίνει χώρο για να δημιουργήσει μια creator-owned σειρά και να παίξει με εντελώς δικά του concept. Ο Morrison προσπαθεί να χωρέσει οτιδήποτε τον ενθουσιάζει και τον εμνέει και έτσι προκύπτει η πιο διάσημη και σημαντική δημιουργία του. Συνομωσιολογία, μυστικοί πράκτορες, ταξίδια στο χρόνο, αναρχία και μαγεία, χάος και διαλογισμός, ελευθερία και υποταγή και η σημαντική τελική επιλογή που θα οδηγήσει στο επόμενο στάδιο της ανθρωπότητας. Η χαοτική ροή της ιστορίας, ο φρενήρης ρυθμός παρουσίασης δυσνόητων ιδεών και η συνεχής εναλλαγή σκιτσογράφων έκανε τη σειρά να χάσει το κοινό της στην πορεία και να κινδυνεύει ακόμη και με κόψιμο. Δεν είναι για όλους, έχει κάποιες αδυναμίες, αλλά είναι τελείως μοναδικό σαν αίσθηση. Όσο πιο πρόθυμος είσαι να επενδύσεις πάνω του, να το πιστέψεις, να το ξαναδιάβασεις και να προσπαθήσεις να το καταλάβεις, τόσο περισσότερο θα σε ανταμείψει.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

KILL YOUR BOYFRIEND/ THE MYSTERY PLAY
(Αυτοτελή graphic novels)

Μόλις έχει δημιουργηθεί η Vertigo (παρακλάδι της DC για "ενήλικα" comics) και ο Morrison συνεισφέρει με δύο One-Shots. Το πρώτο είναι για ένα ζευγάρι νέων και ερωτευμένων σε αναρχικές περιπέτειες. Είναι fun και έχει υπέροχο σκίτσο από τον Philip Bond. Το δεύτερο είναι πιο σοβαρό, με painted σκίτσο του J.J. Muth και μπορείς να το χαρακτηρίσεις ακόμη και θρησκευτική παραβολή. Σε ένα θεατρικό έργο δολοφονείται ο ηθοποιός που παίζει το Θεό και ένας αστυνομικός αναλαμβάνει την υπόθεση. Όχι αριστουργήματα αλλά ικανοποιητικά και τα δύο. Δεν έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους εκτός από ότι είναι από την ίδια περίοδο της καριέρας του και τα έχω συνδυάσει στο μυαλό μου μαζί. Από την ίδια εποχή αν και σαφώς κατώτερο είναι και το Sebastian O με τον Yeowell.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

JLA
(41 τεύχη, 6 τόμοι)

Η μετέπειτα καριέρα του απέδειξε ότι μπορεί να εκφράζεται επιτυχημένα και μέσα από το mainstream αλλά όταν το 1997 αναλάμβανε τον ιστορικό superhero τίτλο JLA με στόχο την επιστροφή στην εμπορική κορυφή ήταν ένα τεράστιο ρίσκο για την DC. Η σειρά γνωρίζει τεράστια επιτυχία, ξεφορτώνει οριστικά την grim n'gritty μόδα από τα αμερικάνικα κόμικς και καθιερώνει την έννοια "widescreen action". Πολύ καλό για την εποχή του, με τεράστια επιρροή στο πώς γράφονταν σχεδόν όλα τα superhero κόμικς για τα επόμενα χρόνια (δες Authority των Ellis/Hitch που αξιοποίησε καλύτερα από όλους τα μαθήματα που πήρε από αυτό το run). Ιδανικό intro για να δείς αν θα σου αρέσει είναι το αυτοτελές one-shot "JLA:Earth-2" σε συνεργασία με τον Frank Quitely.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

THE FILTH
(13 τεύχη, 1 τόμος)

Νέα προσωπική δημιουργία στην Vertigo που κινείται αρκετά στα μονοπάτια και τις ιδέες του Invisibles. Ένας μοναχικός και συνηθισμένος άνθρωπος ανακαλύπτει ότι είναι μέρος μιας περιέργης οργάνωσης. O Morrison έχει δηλώσει ότι είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας μετά το Flex Mentallo (spin off μίνι σειρά του Doom Patrol/ χρόνια out of print) και το Invisibles. Έχει τις καλές στιγμές του, είχε τον Chris Weston να το ανεβάζει ένα επίπεδο με καταπληκτικό σκίτσο, αλλά να σου πώ την αλήθεια στον τέλος χάθηκα. Δεν είναι ασυνήθιστο γεγονός όταν διαβάζεις Morrison αλλά εδώ μπερδεύτηκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

NEW X-MEN
(41 τεύχη, 7 τόμοι)

Μεταγραφή στην Marvel την εποχή που ήταν σχεδόν χρεωκοπημένη και έτοιμη να αναλάβει ρίσκα. Το franchise των X-men του ταιριάζει γάντι και καταφέρνει να το ανανεώσει πλήρως με πλήθος φρέσκων νέων ιδεών και αλλαγών για το σύμπαν των μεταλλαγμένων (που μόλις έφυγε απο τον τίτλο η Marvel ακύρωσε σα να μην έγιναν ποτέ). Φιλόδοξο και μοντέρνο mainstream για μια νέα γενιά αναγνωστών αλλά που κλείνει το μάτι και στην παλιά. Εντάξει, έχει κάποια σχεδιαστικά προβλήματα λόγω βιαστικών fill ins, αλλά έχει και storylines με σκίτσο Quitely που απογειώνεται (Ε is for Extinction, Riot at Xavier's). Το έπαιρνα σε τεύχη όταν έβγαινε και μόλις τώρα που το ξαναδιάβασα μαζί έπιασα το "ενιαίο" της ιστορίας όλου του run και το εκτίμησα όσο έπρεπε (εξού και το edit στο κείμενο και το βαθμό).

ΒΑΘΜΟΣ: Α-

MARVEL BOY
(6 τεύχη, 1 τόμος)

Μια πρωτότυπη σειρά του στην Marvel που ουσιαστικά είναι σχόλιο και μοντέρνα προσαρμογή πάνω στο ύφος και το στύλ των κόμικς της εταιρείας της δεκαετίας του '60. Yπάρχει μπόλικος Stan Lee και Jack Kirby εδώ αλλά διαστρεβλωμένος υπό σύγχρονο πρίσμα. Η σειρά δεν τελειώνει ακριβώς καθώς ο Morrison σκόπευε να την συνεχίσει αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Ένα υποτιμημένο διαμαντάκι που αξίζει να διαβάσετε καθώς και το σκίτσο του J.G. Jones είναι αξιόλογο (εδώ ουσιαστικά έχτισε το καλό του όνομα). O Morrison έπαιξε και με την κορυφαία δημιουργία των Stan & Jack στη μίνι σειρά Fantastic Four 1,2,3,4 (σε σκίτσο του Jae Lee) αλλά με πιο μέτρια αποτελέσματα.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

WE3
(3 τεύχη, 1 τόμος)

Επιστροφή στη DC με τρείς νέες μίνι σειρές. Το Vinanarama, το Seaguy και το We3. Το τελευταίο είναι και αυτό που με διαφορά ξεχωρίζει. Ένα πρωτότυπο σενάριο που μπλέκει πειραματόζωα με εξελιγμένα οπλικά συστήματα. Έχει γρήγορο ρυθμό στην αφήγηση και αφήνει πολύ χώρο στον Frank Quitely για να παίξει με τεχνικές. Σε "πιάνει" και σαν περιπέτεια και σε συναισθηματικό επίπεδο. Η κινηματογραφική του εκδοχή είναι στα σκαριά και ίσως είναι το μόνο από το λίστα που θα μπορούσε να μεταφερθεί αξιοπρεπώς στο σινεμά.

ΒΑΘΜΟΣ: A

7 SOLDIERS OF VICTORY
(30 τεύχη, 4 τόμοι)

Συνεχίζει με ένα πολύ φιλόδοξο project. Ένα meta-series (δικός του ορισμός) που θα έμπλεκε πολλές μίνι σειρές και θα έδεναν μεταξύ τους με ένα τεύχος στην αρχή και ένα στο τέλος. Κάτι σαν προσπάθεια να δημιουργήσει το δικό του universe και να γράψει ένα crossover. Ιδέες που έχει κάνει αλλού καλύτερα. Αν δεν το διαβάσεις δεν χάνεις και τίποτα. Παρόμοια μεγάλες βλέψεις είχε και για το άλλο επικό crossover, αυτή τη φορά με τους γνωστούς χαρακτήρες της DC, το Final Crisis. Γραμμένο με την μέθοδο του channel zapping (πάλι δικός του ορισμός), αν δεν είσαι άρρωστος με την continuity της DC δεν διαβάζεται με τίποτα.

ΒΑΘΜΟΣ: B /(FINAL CRISIS:C)

ALL STAR SUPERMAN
(12 τεύχη, 1 τόμος)

Ένα παλιό proposal του Morrison, παρατημένο για χρόνια στα συρτάρια της DC οδήγησε σε μια από τις καλύτερες και πιο ακομπλεξάριστες σουπερηρωικές ιστορίες των τελευταίων 20+ χρόνων. Πιάνει ακριβώς την ουσία του μύθου του Superman και συχρόνως πρόκειται για μια απόλυτα χαρακτηριστική δημιουργία του Morrison. Εδώ βρίσκουν έκφραση concepts και ιδέες που τον απασχολούν χρόνια ως συγγραφέα. O πάντα καλός Quitely στο σκίτσο συνεργάζεται άψογα, προσφέροντας τα μέγιστα στο μεγαλειώδες κλίμα της σειράς. Πάρτο και διάβασέ το επιτέλους, όλο τα ίδια και τα ίδια με βάζεις να λέω.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

BATMAN/ BATMAN AND ROBIN
(40+ τεύχη, 5 τόμοι μέχρι στιγμής)

Από τις πιο αμφιλεγόμενες δουλειές του. Αρχικά ήταν ένα run στο Batman που τελείωσε με το πολυδιαφημισμένο storyline "Batman:RIP", η τελική μοίρα του Batman αποκαλύφθηκε στο Final Crisis, στην συνέχεια η νέα σειρά Batman and Robin (δες series i'm currently enjoying), η μίνι σειρά Τhe Return of Bruce Wayne και η πρόσφατη καινούργια σειρά Batman Inc. O Morrison λέει ότι συνεχώς του έρχονται καινούργιες ιδέες και δεν μπορεί να σταματήσει. Αν και δεν έχει πάντα σταθερό επίπεδο, το ευχαριστιέμαι αρκετά και είμαι περίεργος να δώ πού θα καταλήξει. Αξίζει να δείς την διαδρομή από την οποία περνάει τον χαρακτήρα και πώς εκμεταλλεύεται το παρελθόν του. Σου συστήνω να δοκιμάσεις τους 3 πρώτους τόμους (Batman and Son, The Black Glove, Batman:Rip) αρκεί να μην περιμένεις κάποιου είδους closure που θα εξηγηθούν όλα. Είναι ακόμα σε εξέλιξη...

ΒΑΘΜΟΣ: A-

3 ΑΞΙΟΛΟΓΑ "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ" ALBUMS ΤΩΝ BEATLES.

2010-11-06T10:10:00.001+02:00

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: "REMIX"

DANGER MOUSE PRESENTS THE GREY ALBUM

Παρόλο που η EMI δεν διαθέτει σχεδόν ποτέ τα τραγούδια των Beatles σε τρίτους, υπάρχουν αρκετά παράνομα remixes. Έχω ακούσει πολλά, το Sgt Pepper μιξαρισμένο με το Pet Sounds, τους Beatles μιξαρισμένους με τους Radiohead και πολλά άλλα, τα περισσότερα ανέμπευστα οφείλω να ομολογήσω. Η πιο σοβαρή δουλειά που έχω ακούσει είναι αυτό το "μπλέξιμο" του White Album με το Black Album του Jay-Z. Πολύ προσεγμένο και ενδιαφέρον αποτέλεσμα (και να φανταστείς δεν μου αρέσει καν ο Jay-Z!). Ιδού το πρώτο track...

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: "ΠΑΡΩΔΙΑ"

THE RUTLES

Με επικεφαλή τον Eric Idle από τους Monty Python οι Rutles ήταν μια παρωδία των Beatles. Η πρώτη τους ταινία, All you need is Cash (1978), ένα ψευτοντοκυμαντέρ που καταγράφει την πορεία του συγκροτήματος (και αντικατοπτρίζει τις αντίστοιχες στιγμές από την πραγματική ιστορία των Beatles) είναι μια έξυπνη σάτιρα και απόλυτο must see για κάποιον fan. Τρελλό respect και στον Neil Innes που επιμελήθηκε τα τραγούδια (κυκλοφόρησαν σε cd με τίτλο Rutles). Από Beatlemania σε ψυχεδέλεια και παραπέρα, ποτέ κανείς δεν αντέγραψε τους Beatles καλύτερα.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: "ΔΙΑΣΚΕΥΗ"

ACROSS THE UNIVERSE

Διασκευές κι αν έχουν υπάρξει άπειρες πάνω στα έργα των Beatles! Δύσκολο εννοείται να προκύψουν καλύτερες από τα original κομμάτια αλλά τουλάχιστον αυτό το soundtrack της ομώνυμης ταινίας μοιάζει αρκετά φρέσκο και οι διασκευές ακούγονται ευχάριστα. Η ταινία είναι μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται την δεκαετία του 60, η οποία αν και έχει υποτυπώδες σενάριο, την καταευχαριστήθηκα αφού ξεχειλίζει από αγάπη για τους Beatles. Την ίδια αίσθηση παίρνεις και από τον δίσκο.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΟΙ BEATLES ΣΕ 14 ΒΗΜΑΤΑ.

2010-11-02T09:09:00.001+02:00

Βασικά οι Βeatles δεν χρειάζονται επιλεγμένες αναφορές στο έργο τους. Το σύνολο της δισκογραφίας τους είναι κλασσικό και αποτελεί τη βάση της μουσικής βιομηχανίας έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του rock and roll. Σε μόλις 8 χρόνια καριέρας κατάφεραν όσα δεν καταφέρνουν άλλοι σε μιά ζωή. Δεν θα μπορούσα να αφήσω την ευκαιρία να τους διαλέξω για το σημερινό αφιέρωμα και να πώ δύο λόγια για τον κάθε δίσκο του αγαπημένου μου συγκροτήματος.

(Disclaimer: Στα sample tracks δεν έχω βάλλει το καλύτερο κομμάτι κάθε δίσκου. Είναι ενδεικτικά).

PLEASE PLEASE ME (1963)

Η δισκογραφική δεν είχε ενθουσιαστεί αλλά αποφάσισε να δοκιμάσει να τους βγάλει LP υπολογίζοντας στο μικρό κοινό που είχαν ήδη από τα live αλλά και απο την επιτυχημένη πορεία κάποιων single (Please Please me/Love me do). Οι Beatles ήταν ήδη δεμένοι σαν συγκρότημα αφού είχαν περάσει άπειρες ώρες παίζοντας σε bars του Λίβερπουλ και του Αμβούργου και άρπαξαν την ευκαιρία από τα μαλλιά. Μπήκαν στο studio και μέσα σε 10 ώρες(!) ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο. The rest is history...

ΒΑΘΜΟΣ: A-

Sample Track: Twist and Shout (Με τον Lennon να ουρλιάζει και τη φωνή του να κλείνει).

WITH THE BEATLES (1963)

To κακό του δεύτερου δίσκου είναι ότι ακολουθεί εντελώς το φορμάτ του πρώτου. "Kαθαρός" ήχος σε σχέση με το Cavern, προσεγμένες οι πρωτότυπες συνθέσεις, διασκευές που φανερώνουν το ευρύ μουσικό τους γούστο και ένα δυνατό rock and roll κομμάτι για κλείσιμο. Όχι άσχημο αλλά έχεις μια αίσθηση ότι ακολουθούν την δικιά τους πετυχημένη συνταγή του Please Please me. Καλό εξώφυλλο παρεπιπτόντως.

ΒΑΘΜΟΣ: B-

Sample Track: It Won't Be Long (Ένα ιδανικό up tempo άνοιγμα για το δίσκο).

A HARD DAY'S NIGHT (1964)

Οι Beatles γνωρίζουν μεγάλη εμπορική επιτυχία, γυρίζουν ταινία (στα χνάρια του Elvis) και αυτός ο δίσκος που αποτελεί το soundtrack σηματοδοτεί την κορύφωση της Beatlemania. Για πρώτη φορά όλες οι συνθέσεις είναι δικές τους , κάτι που τότε δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. To απόλυτο cultural artifact της εποχής του, αλλά προσωπικά βρίσκω ότι τα χρόνια που πέρασαν δεν ήταν τόσο ευγενικά πάνω του.

ΒΑΘΜΟΣ: B

Sample Track: Can't Buy Me Love (Στο δίσκο κυριαρχούν συνθέσεις του Lennon, αλλά 0 McCartney ξεχωρίζει με αυτό το τραγούδι).

BEATLES FOR SALE (1964)

Ταινία, αμέτρητες συνεντεύξεις και φωτογραφίσεις και αλλεπάλληλες περιοδείες (έχουν κατακτήσει και τις Ηνωμένες Πολιτείες πλέον). Η επιτυχία αρχίζει να τους κουράζει αλλά σύμφωνα με το συμβόλαιο πρέπει να κυκλοφορήσουν και δεύτερο δίσκο μέσα στη χρονιά. Ξαναγυρνάνε στην λύση των διασκευών και ο δίσκος μοιάζει αποτέλεσμα βιασύνης και κόπωσης. Έχει όμως έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα και ένας φαν θα βρεί πολλές ενδιαφέρουσες στιγμές.

ΒΑΘΜΟΣ: B

Sample Track: Βaby's In Black (Αυτό και τα δύο προηγούμενα κομμάτια στο δίσκο αποτελούν από τις πιο περίεργα σκοτεινές και ηττοπαθείς στιγμές στη καριέρα τους).

HELP! (1965)

Soundtrack για την δεύτερη ταινία (έγχρωμη αυτή τη φορά). Μετά το Please Please Me ο καλύτερος δίσκος της, ας πούμε, "γιεγιέδικης" περιόδου. Πολλά καλά τραγούδια, οι Lennon και McCartney δείχνουν αυξανόμενη δεξιοτεχνιά στο γράψιμο αν και στο σύνολο του ο δίσκος φαίνεται λίγο πιο συντηρητικός απ'ότι θα μπορούσε να είναι, και με όχι τόσο ενιαίο ύφος. Συμπέρασμα: σύγκρινέ τον με τα προηγούμενα και φαίνεται καλός, σύγκρινε τον με τα επόμενα και φαίνεται λίγος.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

Sample Track: Yesterday (Μια ακουστική μπαλάντα του McCartney με βιολιά στο backround. Τεράστια επιτυχία. Αντιγραμμένο όσο λίγα. Μπορεί να σου λέει κάτι).

RUBBER SOUL (1965)

Γνωρίζουν και επηρρεάζονται από τον Dylan, ανακαλύπτουν τη μαριχουάνα (και άλλα παραισθησιογόνα) και αποφασίζουν να πάρουν τους εαυτούς τους πιο σοβαρά ως καλλιτέχνες. H αλλαγή έχει ήδη γίνει στο μυαλό τους και εκφράζεται και στη μουσική τους. Πιο ήρεμος και γλυκός δίσκος, σε folk μονοπάτια σαν αίσθηση αλλά πιο σφιχτός και ενιαίος απο ποτέ (μέχρι τότε). Πειραματισμός στον ήχο αν και όχι τόσο διάχυτος και εμφανής όσο στο Revolver. Δώσε βάση, η καλλιτεχνική απογείωση των Beatles αρχίζει εδώ.

ΒΑΘΜΟΣ: A

Sample Track: Nowhere Man (O Lennon αφήνει την γκομενική θεματολογία στο στίχο και αρχίζει να εκφράζει πιο προσωπικές ανησυχίες και βιώματα).

REVOLVER (1966)

Οι Beatles εγκαταλείπουν τα live για να εξερευνήσουν τις δυνατότητες που τους παρέχει το studio. Πειραματίζονται με διάφορες τεχνικές ηχογράφησης και με περίεργα όργανα και ήχους (το lsd με το οποίο έχουν ενθουσιαστεί εκείνη την περίοδο βοηθάει). Ο ήχος γίνεται πιο ηλεκτρικός και ενσωματώνουν τις ποικίλες επιρροές τους πιο έξυπνα από ποτέ (μέχρι τότε πάλι, οι Beatles είχαν μια συνήθεια να ξεπερνούν συνεχώς τους εαυτούς τους!). Ο δίσκος αυτός ουσιαστικά δημιούργησε την ψυχεδέλεια. Μια νέα μουσική μοιάζει να γεννιέται.

ΒΑΘΜΟΣ: A

Sample Track: Tomorrow Never Knows (Έχεις ακούσει το κλισέ "μπροστά από την εποχή του"; στους Beatles και σ' αυτό το τραγούδι ταιριάζει γάντι).

SGT. PEPPER'S LONELY HEARTS CLUB BAND (1967)

Η αλλαγή σε στύλ και ήχο από τα χρόνια της Beatlemania ήταν αισθητή αλλά το συγκρότημα ένιωθε ακόμη κάπως δέσμιο της παλιάς εικόνας του. Εξού και η ιδεά να ηχογραφήσουν ένα δίσκο ως κάποιοι άλλοι που γέννησε το Sgt Pepper. Μόνο η ηχογράφηση πήρε 4 μήνες στο studio (ασύλληπτο για την εποχή) με τους Βeatles να προσέχουν κάθε λεπτομέρεια (από το περιεχόμενο μέχρι το πανάκριβο εξώφυλλο και την συσκευασία). Κλασσική, rock, ψυχεδέλεια, Ινδική παραδοσιακή, jazz, music hall και άλλα είδη μπλέκουν σε μια πραγματική γιορτή της μουσικής. Η κύρια προτεραιότητα της καριέρας τους έχει γίνει να καθιερώσουν το LP ως αυτόνομη μορφή τέχνης. Και τα κατάφεραν.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

Sample Track: Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band/With A Little Help From My Friends/ Lucy In The Sky With Diamonds (Δεν γίνεται να τα ξεχωρίσεις. Η καλύτερη αρχή δίσκου ποτέ αν θες την γνώμη μου).

MAGICAL MYSTERY TOUR (1967)

Αρχικά ήταν ένα EP 6 τραγουδιών για να συνοδεύει την νέα τους ταινία. Στην αμερικανική version προσέθεσαν 3 ιστορικά singles (άλλα 6 τραγούδια) και κυκλοφόρησε ως album (στις Ηνωμένες Πολιτείες κάποιοι δίσκοι των Beatles κυκλοφορούσαν με διαφορετικό repackaging ενίοτε και διαφορετικό τίτλο). Η version αυτή λειτουργούσε ως ένα είδος sequel στη ψυχεδελική ατμόσφαιρα του Sgt. Pepper και έμελλε να επικρατήσει. Παρότι είναι συλλογή και όχι κανονική δουλειά των Beatles, μερικά τραγούδια που περιέχει είναι αξεπέραστα.

ΒΑΘΜΟΣ: A-

Sample Track: I Am The Walrus (Σύνθετο και υπέροχο μουσικά, στιχουργικά μια φάρσα του Lennon στους κριτικούς που προσπαθούσαν να αναλύσουν το έργο του).

THE BEATLES (WHITE ALBUM) (1968)

Ο θάνατος του manager τους Brian Epstein τους έχει συγκλονίσει, φεύγουν στην Ινδία για διαλογισμό (όπου γράφτηκε σχεδόν ο μισός δίσκος) μέχρι να απογοητευτούν και από εκεί και να γυρίσουν πίσω. H συνοχή τους έχει διαλυθεί και το κάθε μέλος θέλει να ακολουθήσει διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Οι προσδοκίες είναι τεράστιες μετά το Sgt. Pepper και το διπλό White Album ακολουθεί σχεδόν αντίθετη τακτική. Χαοτικό, αφιλτράριστο με εντελώς διαφορετικά τραγούδια και ήχους, χωρίς εμφανή σύνδεση και με περίεργες ιδέες που μοιάζουν ανολοκλήρωτες. Ιδιαίτερο δημιούργημα, φτιάχτηκε υπό συνθήκες που θα μπορούσαν εύκολα να οδηγήσουν σε μια αποτυχία. Αλλά ειναι αριστούργημα.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

Sample Track: Helter Skelter (Σαν να έχουν ανταλλάξει ρόλους ο McCartney προσφέρει τρία πολύ δυνατά ροκ κομμάτια στο White Album, ενώ ο Lennon τρείς από τις πιο μελωδικές μπαλάντες).

YELLOW SUBMARINE (1969)

Τόσο στην ταινία κινουμένων σχεδίων όσο και στο soundtrack οι Beatles είχαν ελάχιστη ανάμειξη. Περιλαμβάνει 6 τραγούδια τους, εκ των οποίων δύο είχαν ξανακυκλοφορήσει σε προηγούμενα albums, δύο είχαν απορριφθεί παλαιότερα και είχαν μπεί στο συρτάρι και δύο είναι βιαστικές πρωτότυπες συνθέσεις με το ζόρι. Όλη η δεύτερη πλευρά αποτελείται απο instrumental συνθέσεις του παραγωγού τους George Martin. H ταινία είναι ενδιαφέρουσα οπτικά αλλά ο δίσκος είναι εντελώς μη απαραίτητος για την συλλογή σου.

ΒΑΘΜΟΣ: C

Sample Track: It's All Too Much (Τουλάχιστον βρήκε ευκαιρία ο "ριγμένος" σε σχέση με τους άλλους Harrison να βγάλει κάποια ακυκλοφόρητά τραγούδια του).

ABBEY ROAD (1969)

Μετά το White Album, είχαν την ιδέα να κάνουν το Get Back. Ένα album που θα ηχογραφούσαν live (σηματοδοτώντας την επιστροφή τους στα live με μια μεγάλη συναυλία) και σαν στύλ θα ήταν γύρισμα στις Rock and Roll ρίζες τους. Η καλή επικοινωνία μεταξύ τους όμως έχει χαλάσει, τσακώνονται και ξεκόβουν (χωρίς να διαλυθούν επίσημα). Το project ναυαγεί. Μετά απο λίγο καιρό αποφασίζουν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και κάνουν ένα νέο δίσκο από την αρχή μαζί, γνωρίζοντας ότι θα είναι ο τελευταίος τους. Ένα αποχαιρετιστήριο love letter στους fans τους, ο δίσκος έχει όλα τα δυνατά στοιχεία που είναι χαρακτηριστικά της μουσικής τους και αποτελεί μια καλή εισαγωγή στο έργο τους.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

Sample Track: Something (Με αυτό το τραγούδι, ο Harrison κερδίζει επάξια το πρώτο single των Beatles που φέρει την υπογραφή του).

LET IT BE (1970)

Η εταιρία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα απομεινάρια των Get Back sessions παρόλο που οι Beatles δεν θέλουν να ασχοληθούν. Ούτε ο George Martin αναλαμβάνει και καταλήγουν στον παραγωγό Phil Spector. O Spector καταφέρνει και φτιάχνει ένα δίσκο ο οποίος κυκλοφορεί ένα μήνα μετά την ανακοίνωση της διάλυσης του συγκροτήματος. Ταυτόχρονα βγαίνει και μια ταινία ντοκυμαντέρ με υλικό από το studio. Οι κριτικές είναι για πρώτη φορά αρνητικές καθώς η προσπάθεια μυρίζει "άρπαχτή". Όμως τα χρόνια πέρασαν και ο δίσκος απέδειξε ότι είχε λόγο ύπαρξης αφού το υλικό αυτό δεν άξιζε να χαθεί.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

Sample Track: Two Of Us (Ένα συγκινητικό συμφιλιωτικό ντουέτο των Lennon/McCartney).

PAST MASTERS VOLUMES 1&2

Οι Beatles κυκλοφόρησαν στην διάρκεια της καριέρας τους εξαιρετικά singles τα οποία δεν συμπεριέλαβαν σε κάποιο album στην συνέχεια. Το Past Masters μαζεύει όλα αυτά τα singles. Το Volume One καλύπτει τα πρώτα χρόνια του συγκροτήματος ενώ το Volume Two απο την περίοδο του Help! μέχρι την διάλυση. Το Volume 1 μπορεί να σε κουράσει καθώς είναι λίγο επαναλαμβανόμενο, το Volume 2 έχει υπέροχα κομμάτια αλλά λειτουργούν καλύτερα σαν singles και όχι αν τα ακούς σαν δίσκο. Κοινώς, καλά έκαναν και τα μάζεψαν κάπου αλλά αντιμετώπισε τα σαν ξεχωριστά κομμάτια.

ΒΑΘΜΟΣ: B

Sample Track: Hey Jude (Ηχογραφημένο την περίοδο του White Album από τον McCartney ως ένδειξη συμπαράστασης στο γιό του Lennon, Julian για τον χωρισμό των γονιών του. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε από την Apple, θα μπορούσα να αναλύω με τις ώρες πόσο σπουδαίο είναι αλλά το αφήνω για άλλη φορά...).

DERREN BROWN IS A GENIUS.

2010-10-30T10:10:00.000+03:00

Δεν ξέρω πώς ακριβώς να τον περιγράψω σε κάποιον που δεν τον γνωρίζει. Όχι ακριβώς ταχυδακτυλουργός, ούτε ¨μάγος", το Illusionist ταιριάζει μάλλον καλά. Κάνει αρκετά χρόνια εκπομπές στην Αγγλική τηλεοράση και είναι πολύ γνωστός στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δίκαια αφού από όλους που κατά καιρούς κάναν καριέρα σε αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο τον βρίσκω μακράν τον καλύτερο. Είχα κολλήσει κάποια εποχή και είχα δεί όλα τα επεισόδια της σειράς του αλλά και κάποια specials. Ο ίδιος περιγράφει το show του ώς "a combination of magic, suggestion, psychology, misdirection and showmanship".

Αν δεν είσαι "κολλημένος" του στύλ: "Αυτά είναι όλα παραμύθια"/ "Είναι όλοι στημένοι ηθοποιοί" και διάφορα παρόμοια και του δώσεις μια τίμια ευκαιρία πιστεύω θα σε ενθουσιάσει. Ούτε ο ίδιος ισχυρίζεται ότι είναι αληθινά, το κύριο εργαλείο του είναι η παραπλάνηση του μυαλού (βέβαια στήσιμο με ηθοποιούς δεν υπάρχει). Αν δεν είσαι προκατειλημένος θα απολαύσεις ένα αξέχαστο show. Απλά πρέπει χωρίς να χάσεις την λογική και κριτική σου σκέψη να τον αφήσεις να καθοδηγήσει το μυαλό σου. Αυτό δεν κάνεις με όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες?

Τρία βιντεάκια από τη σειρά του για να πάρεις μια γεύση αν σου αρέσει...

Subliminal Advertising

Astrology Readings

Vs 9 Chess Players

...ώστε μετά να μπορείς να προχωρήσεις στα Special ωριαία επεισόδια που είναι και τα αριστουργήματά του. Βρές και παρακολούθησε το ακόλουθο top 5 (έχω αποφύγει spoilers):
-Russian Roulette (όπου μέσα από μια σειρά πειραμάτων διαλέγει κάποιον που θα οπλίσει το όπλο με το οποίο θα παίξει ο Derren Brown ρώσικη ρουλέττα Live στην τηλεόραση)
-The Heist (όπου ωθεί καθημερινούς ανθρώπους σε παραβατική συμπεριφορά με αποκορύφωμα ότι τους βάζει να ληστεύουν μια χρηματαποστολή)
-How To Win The Lottery (όπου βρίσκει σε Live σύνδεση τους αριθμούς της αγγλικής λοταρίας και μετά εξηγεί πώς το έκανε)
-How To Take Down A Casino (όπου υπολογίζει το τρόπο λειτουργίας της ρουλέττας και αποφασίζει να ποντάρει ένα τεράστιο ποσό σε ένα νούμερο)
-Something Wicked This Way Comes ( μια live παράστασή του σε κοινό για να ξέρεις πώς είναι στη σκηνή μπας και περάσει καμμιά μέρα από τα μέρη μας)

Δες τα και μετά τα συζητάμε αναλυτικότερα. Δεν ήθελα να καταστρέψω το μυστήριο. Ο άνθρωπος έχει τεράστιο ταλέντο. Θυμήθηκα να γράφω άρθρο γι αυτόν προχτές που έφτιαχνα το αφιέρωμα στον Fellini. Είμαι σίγουρος ότι ο ιταλός σκηνοθέτης θα τον λάτρευε.