2011: THE YEAR ENDER.

Πράγματα που αγάπησα μέσα στο έτος.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
MELANCHOLIA - Lars Von Trier

Ποτέ δεν ήμουν φαν του Von Trier. Και να με είχε κερδίσει γα λίγο κάποτε στα '90s, με τον καιρό και την επανάληψη με έχασε. Πιστός όμως στο υπέρτατο crush που έχω στην Kirsten Dunst (και στον όρκο μου να παρακολουθώ όλη τη φιλμογραφία της), πήγα να το δώ και ήρθα αντιμέτωπος με την πιο αυτοβιογραφική και την καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη. Είναι φανερό ότι στο φίλμ χώρεσε πολλούς προσωπικούς του δαίμονες που έχουν να κάνουν με την κατάθλιψη αλλά καθώς ο μετεωρίτης πλησίαζε στην ταινία διαπίστωσα ότι κατόρθωσε (μπορεί και εν αγνοία του) και κάτι πιο σημαντικό. Έφτιαξε την μοναδική ταινία του 2011 που μπόρεσα να νιώσω ώς επίκαιρη.

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

Και γιατί πρέπει να κάτσω εγώ να βρώ ποιός δίσκος του έτους ήταν λιγότερο χάλια από τους υπόλοιπους στην φετινή θλιβερή μουσική παραγωγή ώστε να τον ανακυρήξω πρώτο; Τέλος με τους ψυχαναγκασμούς. Τίποτα δεν μου άρεσε πραγματικά φέτος από τα καινούργια. Όλη τη χρονιά την πέρασα παρέα με ένα και μόνο δίσκο...

THE EMPYREAN - John Frusciante

Φέτος τον ανακάλυψα, και έπαθα πλάκα. Το λάθος είναι δικό μου γιατί παρόλο ότι κυκλοφόρησε χρονιά που είχα blog (2009), δεν τον είχα πάρει χαμπάρι όταν έκανα την τότε λίστα. Που να το φανταστώ πόσο διαφορετικός και καλύτερος θα ήταν σόλο από ότι με τους Red Hot Chilli Peppers (οι οποίοι δεν μου αρέσουν). Παλαιάς κοπής δίσκος, για να τον ακούς μόνος με κλειστά τα φώτα. Μια φιλόδοξη κατάθεση ψυχής. Τεράστιος καλλιτέχνης.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ KOMIK ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
HABIBI - Craig Thompson

Πέρασαν 8 χρόνια από το Blankets για να έχουμε στα χέρια μας την επόμενη δουλειά του Craig Thompson. Ένα graphic novel που δείχνει ότι κατατάσσει τον νεαρό κομίστα στην κατηγορία των καλλιτεχνών που κάποιοι θα τον ακολουθούν και θα αποθεώνουν ό,τι κάνει και άλλοι θα τον απορρίπτουν ώς υπερτιμημένο. Λίγο να ψάξεις τις κριτικές του Habibi θα διαπιστώσεις αυτή την πόλωση. Εγώ, αν και δεν έφτασε το Blankets, υποκλίνομαι μπροστά στο Habibi. Είναι απίθανη η προσπάθεια και η αφοσίωση που σου βγάζει η κάθε σελίδα. Παρά τον όγκο του κυλάει υπέροχα, η ιστορία σε συνεπαίρνει και κατάφερε μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα να με κάνει να συνδεθώ προσωπικά μαζί του και να σημαίνει κάτι για μένα. Πρόσφατα ανακοίνωσε τρείς νέες κυκλοφορίες. Watch out for this guy, κάποια μέρα θα είναι ένα από τους Μεγάλους των κόμικς.

Το άλλο graphic novel της χρονιάς δικαιωματικά ήταν η επιστοφή του Chester Brown με το Paying For It (για το οποίο μιλάω εδώ), ενώ άλλο ογκώδες graphic novel που ήταν σημαντική κυκλοφορία ήταν το Big Questions του Anders Nilsen. Δεν το έχω πάρει ακόμη λόγω οικονομικής στενότητας αλλά περιμένω πολλά απο το συγκεκριμένο κόμικ. Σαφώς η επανέκδοση της χρονιάς δεν ήταν άλλη από το...

LOST IN THE ANDES - Carl Barks

Η προηγούμενη δεκαετία ήταν η χρυσή εποχή για τα classic comics reprints. Η "μόδα" άρχισε με το Peanuts και το Krazy Kat της Fantagraphics και ακολούθησε πλήθος αρχειακών εκδόσεων από διάφορες εταιρίες. Παρόλα αυτά ένας από τους καλύτερους αμερικάνους δημιουργούς όλων των εποχών είχε περιέργως μείνει εκτός παιχνιδιού. Φέτος η Fantagraphics έρχεται να διορθώσει αυτή την έλλειψη ξεκινώντας άλλο ένα σημαντικό εκδοτικό project, να εκδώσει τα άπαντα του Carl Barks (ταυτόχρονα άρχισε και τα άπαντα του Pogo). Έχει ξεκινήσει από καλή περίοδο της καριέρας του Barks και δεύτερος τόμος κυκλοφoρεί τον Ιούνιο. Υπέροχη έκδοση, ιδανικό ανάγνωσμα για τις γιορτές. Με βλέπω να το ακολουθώ για κάμποσο καιρό.

-Εδώ το αντίστοιχο Year Ender για το έτος 2010
-Εδώ το αντίστοιχο Year Ender για το έτος 2009

TOP 15 MOVIES OF THE 80s.

15) THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE & HER LOVER

Art house φιλμ με απίστευτη εμμονή στη φόρμα και στο στήσιμο των πλάνων αλλά ταυτόχρονα το πιο προσιτό από όλα τα έργα του Greenaway.

14) THE 4th MAN

Ολλανδικό ψυχολογικό θρίλερ από τον άνθρωπο με την πιο παρανοϊκή φιλμογραφία όλων των εποχών (δεν τόλμησα να βάλλω Robocop στη θέση του).

13) AMADEUS

Το κλασσικό οσκαρικό φορμάτ της επικής βιογραφίας διασήμου για τον Μότσαρντ. Τα σάρωσε όπως αναμενόταν αλλά ήταν και από τα καλύτερα του είδους.

12) WINGS OF DESIRE

Αν τοποθετείς ξεκάθαρα την πλοκή και τους χαρακτήρες πάνω απο το ύφος και την ατμόσφαιρα στις ταινίες μπορεί να μην το αγαπήσεις όπως εγώ αλλά αξίζει.

11) ZELIG

Ψευδοντοκυμαντέρ για έναν άνθρωπο που μεταμορφώνεται ανάλογα με τους ποιούς έχει δίπλα του. Από τα πιο αδικημένα έργα του Woody Allen.

10) DANGEROUS LIAISONS

Πολύ απλά το καλύτερο φιλμ στην κατηγορία "δαντέλα" (έργο εποχής) ever. Απίθανες ερμηνείες απο ολόκληρο το βασικό cast.

09) DO THE RIGHT THING

Διάσημο για τον φυσικό και διασκεδαστικό τρόπο με τον οποίο καταπιανόταν με φυλετικά θέματα και την αληθοφάνεια της γειτονιάς της ιστορίας.

08) STAR WARS EPISODE V: THE EMPIRE STRIKES BACK

Με τεράστια διαφορά το καλύτερο έργο του Star Wars saga και το μόνο που ακόμη και με αυστηρά κινηματογραφικά κριτήρια, οφείλεις να δείς . Και ας μην τελειώνει.

07) PARIS, TEXAS

Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί συγκινήθηκα και με ένοιαξαν τόσο χαρακτήρες για τους οποίους ήξερα τόσα λίγα. Και πως ένας σκηνοθέτης μπορεί να επικοινωνεί τόσα συναισθήματα με τόσο λίγα λόγια.

06) THE LAST TEMPTATION OF CHRIST

Το λατρεύω απλά δεν είναι πιο ψηλά στη λίστα γιατί το κυρίο ατού που έχει είναι το απίθανο σεναριακό twist του βιβλίου και όχι τόσο καθαροί κινηματογραφικοί παράγοντες.

05) WHEN THE WIND BLOWS

Η καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων in my book. Βασισμένη στο επίσης αγαπημένο comic του Raymond Briggs. Για ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Και το πυρηνικό ολοκαύτωμα.

04) THE SHINING

Οικογενειάρχης αρχίζει και τρελαίνεται και πάει να σκοτώσει την οικογένεια του. Αυτό είναι το σενάριο. Μία γραμμή. Το ότι βγήκε μια εξαιρετική ταινία δείχνει πόσο τεράστιος σκηνοθέτης ήταν ο Kubrick.

03) BLUE VELVET

Ο David Lynch στρέφει το βλέμμα του στη small town America και αγγίζει μια από τις κορυφές της καριέρας του. To φίλμ που είναι πιο κοντά σε αυτό που έκανε στην απίθανη τηλεοπτική του σειρά Twin Peaks.

02) RAGING BULL

Με τα χρόνια φάνηκε πόσο μεγάλο έργο είναι. Βιογραφία του μποξέρ Jake La Motta που γνώρισε τη δόξα με το να είναι ο εαυτός του και ακολούθως την παρακμή επειδή δεν προσπάθησε ποτέ να είναι κάτι άλλο.

01) ONCE UPON A TIME IN AMERICA

Πόσο αδικημένη ταινία. Ένα τεράστιο γκανκστερικό έπος που υπέφερε από πετσόκομμα προκειμένου να ικανοποιηθούν οι διανομείς (οι αρχικές 4,5 ώρες θεωρήθηκαν εμπορική αυτοκτονία). Αποτέλεσμα να κυκλοφορούν 3-4 versions εκεί έξω με τις μικρές σε διάρκεια να το καταστρέφουν. Αν δείς αυτη που πρέπει, το όραμα του Leone λάμπει σα διαμάντι. Ένα όραμα, που παρά το εύρος της σύλληψής του, o Leone είναι τόσο γνώστης του σινεμά που το μεταδίδει με μοναδική κινηματογραφική άνεση. Γιγάντιος σκηνοθέτης. Κάποια στιγμή είχα χάσει την πίστη μου στο μέσο και αυτή η ταινία με επανέφερε. Την πέτυχα τυχαία στην τηλεόραση, με μάγεψε και με ξενύχτησε όλο το βράδυ. Larger than life.

-Εδώ οι top 20 μου ταινίες μου από την δεκαετία των '90s

-Εδώ οι top 25 μου ταινίες μου από την δεκαετία των '00s

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

END OF SEASON TWO.

To Sadly Cairo θα σταματήσει για λίγο καιρό (ναι, το ξέρω, πάλι). Δεν είναι τίποτα δραματικό όπως πέρσι, απλά μια προσωρινή διακοπή για κάποιους μήνες. Ένα διάλλειμα.

Φέτος είχε πλάκα, το ευχαριστήθηκα αρκετά το blog. Υπήρχε ανταπόκριση (ευχαριστώ σε όλους) και γούσταρα πολλά άρθρα που έκανα. Τις λίστες για τα 90s (με αποκορύφωμα τα top alternative comics), τα αφιερώματα σε Fellini/ Beatles/ Morrison, τα άρθρα για Wire/ Punisher Max/ Beatles vs Stones και εννοείται το Pop Queens Showdown.

Υπήρχαν και πολλά άρθρα που ήθελα να γράψω και δεν έγραψα. Ήθελα να μιλήσω παραπάνω για κάποια manga και ευρωπαϊκά κόμικς αλλά κυρίως για τα τόσα ντοκυμαντέρ που έίδα μέσα στο 2010 (περισσότερα απ' ότι είναι υγιές). Παλιά, καινούργια, ιστορικά, πολιτικά, ήταν το νέο hobby με το οποίο "κόλλησα" πιο πολύ μέσα στο έτος. Σου προτείνω (καιροί που είναι) τρία πολιτικά: Το The Corporation (για την πολιτική και τον τρόπο λειτουργίας των πολυεθνικών/ καλοφτιαγμένο αν και λίγο μεγάλο), το The Century Of the Self (4 ωριαία επεισόδια για το πώς οι ιδέες του Sigmund Freud επηρρέασαν την διαφήμιση, την κοινωνία και τελικά την πολιτική) και το Zeitgeist Addendum (πάει σε μεγαλύτερο βάθος από το συνωμοσιολογικό πρώτο μέρος και παρουσιάζει ιδέες που άσχετα αν τις κρίνεις ουτοπιστικές ή μη αντικειμενικές, είναι απίστευτα ενδιαφέρουσες).
Όπως λέει και η Naomi Klein στο Shock Doctrine: "Information Is Shock Resistance. Arm Yourself."

Α, χτές βράδυ έκανα και ένα update στην περσινή μου ανάρτηση "ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΩΡΑ" όπου στο τέλος προσέθεσα τις τρείς σημαντικότερες κυκλοφορίες του 2010 στα ελληνικά. Ρίξε μια ματιά.

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους. Υγεία, κουράγιο και αν καταφέρουμε να βρούμε και ελπίδα. Εμείς θα τα ξαναπούμε αν πάνε όλα καλά κάπου στα μέσα του φθινωπόρου του νέου έτους με καινούργια άρθρα. Ευτυχισμένο το 2011!

to be continued...

2010: THE YEAR ENDER.

Αγαπημένα μου από την χρονιά που τελειώνει.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

500 DAYS OF SUMMER - Marc Webb

Ναι, ok, δεν είναι το αριστούργημα της έβδομης τέχνης αλλά κάπως κατάφερε να μιλήσει στην καρδιά μου. Ανεξάρτητος κινηματογράφος που ουσιαστικά είναι αυτό που έπρεπε να είναι το καλό mainstream. Σε ένα από τα πιο κουρασμένα genre του αμερικάνικου σινεμά, την ρομαντική κωμωδία, καταφέρνει να ξεχωρίσει και να έχει λόγο ύπαρξης. Και το κάνει απλά, αποφεύγοντας τα κλισέ του είδους και βρίσκοντας σημεία επαφής με την πραγματικότητα των ερωτικών σχέσεων. Με τις high, τις low, και όλες τις ενδιάμεσες στιγμές. Ε, ήταν και χρονιά χωρισμού η φετινή, το λάτρεψα. Η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη θα είναι το νέο reboot του Spiderman. Count me in.

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

Κάποια από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα (Arcade Fire, National, Interpol, Antony and the Johnsons) είχαν νέες κυκλοφορίες φέτος (οι Radiohead δεν πρόλλαβαν, του χρόνου). Των Interpol ήταν μάπα, στον Antony διέκρινα λίγο μανιέρα αλλά το Suburbs και το High Violet ήταν καλοί δίσκοι. Στο γνώριμο ύφος τους, ώριμοι συνθετικά, τους έφεραν ένα βήμα πιο κοντά στην καταξίωση και την εμπορική επιτυχία. Μου άρεσε και ο νέος δίσκος των Deerhunter, Halycon Digest. Αλλά ο καλύτερος δίσκος του 2010 προέκυψε από το πουθενά...

A SUFI AND A KILLER - Gonjasufi

...η μάλλον όχι απο το πουθενά, από τo "ανεμοδαρμένο κενό της ερήμου της California" που λέει και το καταπληκτικο κειμενάκι στο last fm του. Έχω φάει όλη την μυθολογία και το hype γύρω από αυτό το δίσκο, το παραδέχομαι. Ο "σοφός", "άστεγος" δάσκαλος της γιόγκα που τραγουδάει(;)/ραπάρει(;)/λέει ό,τι του κατέβει(;) πάνω στα εξαιρετικά samples του Gaslamp Killer. Το αποτέλεσμα δεν περιγράφεται, είναι από άλλον πλανήτη. Ένας ασύληπτος τύπος (πεθαίνω για τα δύο quotes του για τον δίσκο), μια περίεργη συνεργασία, και το πιο απρόσμενο μουσικό αριστούργημα που συνάντησα εδώ και πολλά χρόνια.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ KOMIK ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
WILSON - Daniel Clowes

Η νέα δουλειά του Dan Clowes ήταν από τα πιο πολυσυζητημένα κόμικς της χρονιάς. Αρκετοί είχαν υπερβολικές απαιτήσεις και απογοητεύτηκαν. Εγώ το βρήκα ό,τι καλύτερο έχει κάνει τα τελευταία 10 χρόνια (από την εποχή του David Boring). Απανωτά one-page gags που λένε μια μεγαλύτερη ιστορία (ναι το ξέρω ότι το έχει ξανακάνει και στο Ice Haven και στο Death Ray). Την ιστορία του Wilson, ίσως του πιο εγωιστή και αντιπαθητικού πρωταγωνιστή που έχει εμφανιστεί στα alternative comics (no small feat!). Όλα στρέφονται γύρω από τον εαυτό του και το κόμικ είναι έτσι δομημένο ώστε να στο περνάει αυτό. Εσύ τον παρακολουθείς με ενδιαφέρον, κρίνεις, κάνεις συγκρίσεις με τον εαυτό σου, αλλά τελικά ο Clowes σου δείχνει ότι δεν μπορείς να έχεις πλήρη κατανόηση σε έναν άνθρωπο που παρακολουθείς απ'έξω.

O έτερος μεγάλος δημιουργός, Chris Ware κυκλοφόρησε το Acme Novelty Library 20 με τίτλο Lint. Είναι αυτοτελές αλλά θα δέσει στην συνέχεια με το saga του Rusty Brown. Άργησε και δεν μου έχει έρθει ακόμη να το διαβάσω αλλά δεν έχω αμφιβολίες για την ποιότητα του. Το τεύχος 19 που κυκλοφόρησε τέλη 2008 καθώς και το τεύχος 18 ήταν απίθανα. Κατα πάσα πιθανότητα θα είναι και αυτό...(2011 update: Και τελικά ήταν όντως υπέροχο)

Από την νέα γενιά, το Bodyworld του Dash Shaw είχε ενδιαφέρον και όσο περνάει ο καιρός κερδίζει μέσα μου αν και δεν με εντυπωσίασε τόσο όσο η προηγούμενή του δουλειά, ο Kevin Huizenga κυκλοφόρησε νέα δουλειά αλλά δεν έχω καταλάβει what the fuss is all about με τον συγκεκριμένο δημιουργό, ενώ έχω μεγάλες προσδοκίες για το Big Questions του Anders Nilsen που τελείωσε και θα κυκλοφορήσει μαζεμένο σε τόμο μέσα στο 2011.

A, στα κόμικς βεβαίως έχουμε κι αυτό...

20th CENTURY BOYS - Naoki Urasawa

Το είχα και πέρσυ ως καλύτερο κόμικ της χρονιάς αν θυμάσαι. Φέτος κατάφερε να βελτιωθεί και να γίνει ακόμη πιο πορωτικό. Δεν έχω λόγια πια για τον Urasawa. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την σταυρώσω τη σειρά να συνεχίσει έτσι μέχρι το τέλος οπότε θα μιλάμε για μια απο τις μεγαλύτερες δημιουργίες στην ιστορία της 9ης τέχνης.

TOP 20 MOVIES OF THE 90s.

20) TERMINATOR 2

Ξέχνα τον Τιτανικό (λογικά το έχεις κάνει ήδη), ξέχνα και το Avatar. Αυτή είναι με διαφορά η καλύτερη ταινία του Cameron. Πρότυπη ταινία δράσης μέχρι να έρθει μια άλλη και να αλλάξει τα δεδομένα στο είδος (στο νούμερο 6 αλλά μην προτρέχεις).

19) LA HAINE

Δεν την θαυμάζω μόνο για το ότι φαίνεται ακόμη επίκαιρη αλλά κυρίως για το ύφος και το στύλ της. Κάτι φρέσκο και κινηματογραφικά cool, κόντρα στις υπόλοιπες γαλλικές παραγωγές της εποχής.

18) MANHATTAN MURDER MYSTERY

O Woody Allen είχε αρκετές αξιοπρεπείς ταινίες στην δεκαετία (Bullets over Broadway, Mighty Aphrodite). Ξεχωρίζω αυτή, ίσως επειδή ξανασυναντιέται και με την κορυφαία του πρωταγωνίστρια Diane Keaton.

17) GATTACA

Από τον σεναριογράφο του Truman Show μια καλοφτιαγμένη ταινία που θέτει ερωτήματα γενετικής ηθικής. Ορισμός καλής επιστημονικής φαντασίας (όπως και το Strange Days που δεν χώρεσε στην 20άδα).

16) SILENCE OF THE LAMBS

Καλοφτιαγμένο ψυχολογικό θρίλερ που το ανεβάζουν δύο επίπεδα πάνω οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών του. Έκανε επιτυχία, αντιγράφτηκε (Seven) και σάρωσε στα Όσκαρ (προφανώς λιγότερο συντηρητική η ακαδημία τότε).

15) WILD AT HEART

Ιεροσυλία ότι το προτιμώ από το Lost Highway? Είναι πιο αυθόρμητο, πιο διασκεδαστικό και πιο ανθρώπινο. Έχει αδυναμίες αλλά είναι γοητευτικές. Το Lost Highway είναι ιδιαίτερο, αλλά το θεωρώ πρώιμη αρχική version του Mulholland Drive.

14) GUMMO

Τότε πίστευα ότι ο Korine θα εξελιχθεί σε μεγάλο σκηνοθέτη. Άλλες σκηνές γραμμένες στο σενάριο, άλλες αυτοσχεδιαστικές ή τυχαίες. Δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, αλλά εγώ το παρακολουθώ πάντα σχεδόν με δέος. Trailer trash μέχρι το κόκκαλο.

13) SLING BLADE

Πάλι ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος, πάλι redneck θεματολογία και περιβάλλον. Εδώ όμως ενώ εμβαθύνει στην μαυρίλα (όχι τόσο στην αηδία όπως το Gummo), στο τέλος σου προσφέρει κινηματογραφική λύτρωση απλόχερα.

12) THE BIG LEBOWSKI

Στα 00ς έβγαζαν την μία παπάρα μετά την άλλη, αλλά στα 90ς τους θεωρούσα τρομερούς. Miller's Crossing, Barton Fink, Big Lebowski. Πολύ καλά έργα με το δικό τους χαρακτήρα (αν και υποβόσκει παρόμοιο νουάρ υπόβαθρο σε όλα). Μάλλον θα μείνουν στην ιστορία για το τελευταίο.

11) THE GOODFELLAS

Καλοσκηνοθετημένο με τρομερό ρυθμό και εντυπωσιακή δομή στο σενάριο. Επικό σε βλέψεις αλλά ούτε είναι η καλύτερη ταινία του Scorsese, ούτε μπορεί να συγκριθεί με τα αριστουργήμα του γκανστερικού σινεμά.

10) TRAINSPOTTING

Μοντέρνο έργο και τολμηρό στην απεικόνιση των ναρκωτικών μακριά από διδαχές και political correctness. Ι Choose not to choose life. Κρίμα για την μετέπειτα καριέρα του Danny Boyle.

09) ED WOOD

Ο Tim Burton καταπιάνεται με την ζωή του cult b-movie σκηνοθέτη.Μια πρωτότυπη βιογραφία αντιμετωπισμένη με χιούμορ και μακριά από τα μελοδραματικά στεγανά του Hollywood. Ο Johny Depp στην πιο υποτιμημένη ερμηνεία της καριέρας του.

08) AMERICAN HISTORY X

Χαμηλών τόνων ματιά στους νεοναζί μέσω μιας αμερικάνικης οικογένειας. Μου έχει μείνει η σκηνή που ο μικρός αδερφός απογοητευμένος πλέον από τα πιστεύω του κατεβάζει ήσυχα και σχεδόν τελετουργικά τις αφίσες από το δωμάτιό του.

07) AMERICAN BEAUTY

Έφερε στο mainstream θεματολογία (σε κάποιο βαθμό και αισθητική) ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου. Έξυπνο σενάριο αλλά το αξεπέραστο ατού της ταινίας είναι ο ρόλος και η ερμηνεία του Kevin Spacey.

06) THE MATRIX

Παρά τα άκρως αποτυχημένα sequels το πρώτο Matrix ανήκει πλέον στην σφαίρα του κλασσικού. "Κλέβοντας" πανέξυπνα από θρησκευτικές θεωρίες, βιβλία cyberpunk, κινηματογραφικά είδη (Hong Kong action, anime) και κυρίως από τα σουπεηρωικά κόμικς (και λίγο από το Invisibles) έγραψε εκ νέου τους κανόνες στις ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας και επηρρέασε όσο ελάχιστα έργα το σινεμά τα τελευταία 20 χρόνια.

05) THE TRUMAN SHOW

Πόσο προφητικό ήταν αυτό το έργο? Κι όμως γυρίστηκε πρίν την έκρηξη της reality television, αν και νομίζω ότι όταν έγραφαν το σενάριο είχαν στο μυαλό τους εκτός απο σχολιασμό των media και κάποιες θεολογικές προεκτάσεις. Καλός αμερικάνικος κινηματογράφος, σε πρώτο επίπεδο θα διασκεδάσεις παρακολουθώντας το ταξίδι του Truman αλλά υπάρχει και μπόλικο υλικό σε δεύτερο επίπεδο για όποιον θέλει να προβληματιστεί.

04) PULP FICTION

Ε τώρα εδώ τι να γράψω; Όρισε την δεκαετία κινηματογραφικά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Έμοιαζε τόσο διαφορετικό και πρωτότυπο όταν βγήκε, και δικαίως λατρεύτηκε (και αντιγράφτηκε). Αγαπημένη ιστορία εννοείται η δευτέρη με τον boxer Bruce Willis και το αγαπημένο του ρολόϊ. Classic. Τελικά το πιο κούλ πράγμα στο Pulp Fiction είναι πόσο γελοία κάνει να φαίνεται κάθε προσπάθεια να το "αναλύσει" κάποιος.

03) FORREST GUMP

Εμπορικά είχε κάνει αίσθηση, αλλά απο κριτικές μέτρια πράγματα. Ξέρω πολλούς που το βρίζουν. Εγώ το λατρεύω και το θεωρώ υποτιμημένο. Ναι έχει συναισθηματικές ευκολίες, ναι δεν είναι ακριβώς σαφές στο μήνυμά του, μπορείς να το πείς σε σημεία αφελές και αμερικανιά αλλά αυτό ειναι το νόημα! Πρόσεξε πόσο καλοδουλεμένο σενάριο και ωραίες ερμηνείες έχει. Και μια σκηνή πραγματικά σπουδαία απο κάθε άποψη (δες φωτό).

02) EDWARD SCISSORHANDS

Η αποξένωση (της εφηβείας;) με οδηγό στην αισθητική τις βουβές ταινίες του Γερμανικού εξπρεσιονισμού και τις γοθικές ιστορίες. Μια μεγάλη δημιουργία, μακριά απο στεγανά της βιομηχανίας, από έναν νεαρό σκηνοθέτη τότε που του επέτρεψε να χτίσει στην συνέχεια μια καριέρα χωρίς να προδώσει το όραμά του. Τέτοια ταινία όμως, που να εκφράζει με τόση σαφήνεια τις ευαισθησίες του δεν ξαναέκανε. Ένα παραμύθι για όποιον ένιωσε διαφορετικός.

01) FIGHT CLUB

Κάτι παραπάνω από την ταινία μιας γενιάς αν είσαι έτοιμος να της δώσεις προσοχή. Δύσκολο να πείς για τί ακριβώς είναι αλλά ο μηδενισμός του καταλήγει σε κάποια ουσία. Νομίζω το αγαπώ για το περίεργο ταξίδι του ήρωα που απαρνείται και αποβάλλει σιγά σιγά τις επιρροές μιας σάπιας κοινωνίας (ακόμη και αυτές που έχουν επιδράσει ύπουλα πάνω του και αργεί να τις αναγνωρίσει) ενώ υποσυνείδητα αναζητά την αληθινή ζωή γύρω του. Και για το φοβερό συναίσθημα να βγαίνεις από την αίθουσα με ένα μείγμα ζαλάδας και ενθουσιασμού και να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις πόσο μεγάλη ταινία ήταν αυτό που είδες. Από τότε έχω να το ζήσω τόσο έντονα.

THE 90s ARE COMING!

Τι, επειδή φέτος δεν τελειώνει η δεκαετία όπως την προηγούμενη χρονιά νόμιζες ότι δεν θα έχω συνολικές λίστες για ταινίες, μουσική και κόμικς; Μπα, το γούσταρα πολύ πέρσυ για να μην το ξανακάνω. Οπότε φέτος θα πάω αντίστροφα και θα παρουσιάσω τα αγαπημένα μου από την θρυλική δεκαετία των 90s! Δεν θα σταματήσει η κανονική ροή του blog, ενδιάμεσα στις λίστες θα δημοσιεύονται άλλες αναρτήσεις. Πιο κάτω το πρόγραμμα.

Συνολικά οι λίστες που θα δημοσιευτούν στο blog για τα 90ς θα είναι:
27 Νοεμβρίου 2010 - Top 5 Albums of the Decade
30 Νοεμβρίου 2010 - Top 20 Movies of the Decade
15 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 DC Comics of the Decade
18 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 Marvel Comics of the Decade
21 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 Alternative Comics of the Decade