2011: THE YEAR ENDER.

Πράγματα που αγάπησα μέσα στο έτος.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
MELANCHOLIA - Lars Von Trier

Ποτέ δεν ήμουν φαν του Von Trier. Και να με είχε κερδίσει γα λίγο κάποτε στα '90s, με τον καιρό και την επανάληψη με έχασε. Πιστός όμως στο υπέρτατο crush που έχω στην Kirsten Dunst (και στον όρκο μου να παρακολουθώ όλη τη φιλμογραφία της), πήγα να το δώ και ήρθα αντιμέτωπος με την πιο αυτοβιογραφική και την καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη. Είναι φανερό ότι στο φίλμ χώρεσε πολλούς προσωπικούς του δαίμονες που έχουν να κάνουν με την κατάθλιψη αλλά καθώς ο μετεωρίτης πλησίαζε στην ταινία διαπίστωσα ότι κατόρθωσε (μπορεί και εν αγνοία του) και κάτι πιο σημαντικό. Έφτιαξε την μοναδική ταινία του 2011 που μπόρεσα να νιώσω ώς επίκαιρη.

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

Και γιατί πρέπει να κάτσω εγώ να βρώ ποιός δίσκος του έτους ήταν λιγότερο χάλια από τους υπόλοιπους στην φετινή θλιβερή μουσική παραγωγή ώστε να τον ανακυρήξω πρώτο; Τέλος με τους ψυχαναγκασμούς. Τίποτα δεν μου άρεσε πραγματικά φέτος από τα καινούργια. Όλη τη χρονιά την πέρασα παρέα με ένα και μόνο δίσκο...

THE EMPYREAN - John Frusciante

Φέτος τον ανακάλυψα, και έπαθα πλάκα. Το λάθος είναι δικό μου γιατί παρόλο ότι κυκλοφόρησε χρονιά που είχα blog (2009), δεν τον είχα πάρει χαμπάρι όταν έκανα την τότε λίστα. Που να το φανταστώ πόσο διαφορετικός και καλύτερος θα ήταν σόλο από ότι με τους Red Hot Chilli Peppers (οι οποίοι δεν μου αρέσουν). Παλαιάς κοπής δίσκος, για να τον ακούς μόνος με κλειστά τα φώτα. Μια φιλόδοξη κατάθεση ψυχής. Τεράστιος καλλιτέχνης.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ KOMIK ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
HABIBI - Craig Thompson

Πέρασαν 8 χρόνια από το Blankets για να έχουμε στα χέρια μας την επόμενη δουλειά του Craig Thompson. Ένα graphic novel που δείχνει ότι κατατάσσει τον νεαρό κομίστα στην κατηγορία των καλλιτεχνών που κάποιοι θα τον ακολουθούν και θα αποθεώνουν ό,τι κάνει και άλλοι θα τον απορρίπτουν ώς υπερτιμημένο. Λίγο να ψάξεις τις κριτικές του Habibi θα διαπιστώσεις αυτή την πόλωση. Εγώ, αν και δεν έφτασε το Blankets, υποκλίνομαι μπροστά στο Habibi. Είναι απίθανη η προσπάθεια και η αφοσίωση που σου βγάζει η κάθε σελίδα. Παρά τον όγκο του κυλάει υπέροχα, η ιστορία σε συνεπαίρνει και κατάφερε μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα να με κάνει να συνδεθώ προσωπικά μαζί του και να σημαίνει κάτι για μένα. Πρόσφατα ανακοίνωσε τρείς νέες κυκλοφορίες. Watch out for this guy, κάποια μέρα θα είναι ένα από τους Μεγάλους των κόμικς.

Το άλλο graphic novel της χρονιάς δικαιωματικά ήταν η επιστοφή του Chester Brown με το Paying For It (για το οποίο μιλάω εδώ), ενώ άλλο ογκώδες graphic novel που ήταν σημαντική κυκλοφορία ήταν το Big Questions του Anders Nilsen. Δεν το έχω πάρει ακόμη λόγω οικονομικής στενότητας αλλά περιμένω πολλά απο το συγκεκριμένο κόμικ. Σαφώς η επανέκδοση της χρονιάς δεν ήταν άλλη από το...

LOST IN THE ANDES - Carl Barks

Η προηγούμενη δεκαετία ήταν η χρυσή εποχή για τα classic comics reprints. Η "μόδα" άρχισε με το Peanuts και το Krazy Kat της Fantagraphics και ακολούθησε πλήθος αρχειακών εκδόσεων από διάφορες εταιρίες. Παρόλα αυτά ένας από τους καλύτερους αμερικάνους δημιουργούς όλων των εποχών είχε περιέργως μείνει εκτός παιχνιδιού. Φέτος η Fantagraphics έρχεται να διορθώσει αυτή την έλλειψη ξεκινώντας άλλο ένα σημαντικό εκδοτικό project, να εκδώσει τα άπαντα του Carl Barks (ταυτόχρονα άρχισε και τα άπαντα του Pogo). Έχει ξεκινήσει από καλή περίοδο της καριέρας του Barks και δεύτερος τόμος κυκλοφoρεί τον Ιούνιο. Υπέροχη έκδοση, ιδανικό ανάγνωσμα για τις γιορτές. Με βλέπω να το ακολουθώ για κάμποσο καιρό.

-Εδώ το αντίστοιχο Year Ender για το έτος 2010
-Εδώ το αντίστοιχο Year Ender για το έτος 2009

TOP 5 ALBUMS OF THE 80s.

(H σειρά είναι χρονολογική)

SANDINISTA!
by The CLASH

Μπορεί και να μην το αξίζει τόσο αλλά είναι ένας δίσκος στον οποίο ανακαλύπτω στιγμές ακόμη και σήμερα. Και γιατί είναι ο ήχος της επανάστασης που δεν πέτυχε. Και γιατί είναι το sequel του καλύτερου Rock 'n' Roll δίσκου όλων των εποχών. Και γι' αυτό το review.

THE HEAD ON THE DOOR
by The CURE

Θα μπορούσε να μπεί και το υπέροχα ατμοσφαιρικό Disintegration από το τέλος της δεκαετίας, αλλά έχω ένα θέμα με την διάρκειά του. Επίσης, θεωρώ ότι είναι αρκετά υποτιμημένη από πολλούς η pop πλευρά των Cure και ήθελα να την αναδείξω.

THE QUEEN IS DEAD
by The SMITHS

O Morrissey αλλά και ο Johny Marr στα καλύτερα τους. Αν δεν σου λέει κάτι δεν θα σε "πιάσουν" ποτέ οι Smiths σαν συναίσθημα. Τόσο αληθινός δίσκος σε μια δεκαετία που κυριάρχησε το fake στην μουσική βιομηχανία. Αναλαμπή για το κοιμισμένο κιθαριστικό ροκ της εποχής.

BAD
by MICHAEL JACKSON

Δεν είναι τόσο κατώτερο ώστε όλο το hype να έχει πάει στο Thriller. Ok, το Thriller προηγήθηκε και με την επιτυχία του προσέφερε έτοιμη την συνταγή για τη συνέχεια αλλά ρίξε μια ματιά στο tracklist και θα δείς ότι δεν υστερεί καθόλου σε τραγούδια το Bad.

THE STONE ROSES
by The STONE ROSES

Από εδώ ξεκινάει όλη η φάση της Britpop που θα γινόταν μόδα την επόμενη δεκαετία. Αλλά κανένας δεν θα κατάφερνε να πιάσει το πνεύμα της καλύτερα. Με θράσσος, άγνοια κινδύνου και το ταλέντο τους οι Stone Roses απήχησαν τα 60s σε ένα δίσκο που κοίταγε ταυτόχρονα και μπροστά.

-Εδώ τα top 5 μου albums μου από την δεκαετία των '90s

-Εδώ τα top 5 μου albums μου από την δεκαετία των '00s

END OF SEASON TWO.

To Sadly Cairo θα σταματήσει για λίγο καιρό (ναι, το ξέρω, πάλι). Δεν είναι τίποτα δραματικό όπως πέρσι, απλά μια προσωρινή διακοπή για κάποιους μήνες. Ένα διάλλειμα.

Φέτος είχε πλάκα, το ευχαριστήθηκα αρκετά το blog. Υπήρχε ανταπόκριση (ευχαριστώ σε όλους) και γούσταρα πολλά άρθρα που έκανα. Τις λίστες για τα 90s (με αποκορύφωμα τα top alternative comics), τα αφιερώματα σε Fellini/ Beatles/ Morrison, τα άρθρα για Wire/ Punisher Max/ Beatles vs Stones και εννοείται το Pop Queens Showdown.

Υπήρχαν και πολλά άρθρα που ήθελα να γράψω και δεν έγραψα. Ήθελα να μιλήσω παραπάνω για κάποια manga και ευρωπαϊκά κόμικς αλλά κυρίως για τα τόσα ντοκυμαντέρ που έίδα μέσα στο 2010 (περισσότερα απ' ότι είναι υγιές). Παλιά, καινούργια, ιστορικά, πολιτικά, ήταν το νέο hobby με το οποίο "κόλλησα" πιο πολύ μέσα στο έτος. Σου προτείνω (καιροί που είναι) τρία πολιτικά: Το The Corporation (για την πολιτική και τον τρόπο λειτουργίας των πολυεθνικών/ καλοφτιαγμένο αν και λίγο μεγάλο), το The Century Of the Self (4 ωριαία επεισόδια για το πώς οι ιδέες του Sigmund Freud επηρρέασαν την διαφήμιση, την κοινωνία και τελικά την πολιτική) και το Zeitgeist Addendum (πάει σε μεγαλύτερο βάθος από το συνωμοσιολογικό πρώτο μέρος και παρουσιάζει ιδέες που άσχετα αν τις κρίνεις ουτοπιστικές ή μη αντικειμενικές, είναι απίστευτα ενδιαφέρουσες).
Όπως λέει και η Naomi Klein στο Shock Doctrine: "Information Is Shock Resistance. Arm Yourself."

Α, χτές βράδυ έκανα και ένα update στην περσινή μου ανάρτηση "ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΩΡΑ" όπου στο τέλος προσέθεσα τις τρείς σημαντικότερες κυκλοφορίες του 2010 στα ελληνικά. Ρίξε μια ματιά.

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους. Υγεία, κουράγιο και αν καταφέρουμε να βρούμε και ελπίδα. Εμείς θα τα ξαναπούμε αν πάνε όλα καλά κάπου στα μέσα του φθινωπόρου του νέου έτους με καινούργια άρθρα. Ευτυχισμένο το 2011!

to be continued...

OK COMPUTER.

Περίοδος γιορτών, Τότε.

Στα πρώτα έτη της σχολής αλλά πολύ μακριά από την ωριμότητα. Εφηβικές νοοτροπίες και συμπεριφορές. Τα προβλήματα είναι το πόσο απογοήτευση είναι η φοιτητική ζωή σε σχέση με το πως την περίμενα και οι γκόμενες. Αυτά. Διάβασμα ελάχιστο, λιώσιμο ατελείωτο. Τις περισσότερες φορές ανούσιο. Τουλάχιστον σε μερικούς τομείς κοίταγα να ανοίξω το μυαλό μου και προσπαθούσα να ψαχτώ. Δεν ανακάλυψα τότε την μουσική των Radiohead. Αυτούς τους ήξερα από το σχολείο. Απλά λόγω του επιφανειακού τρόπου ακρόασης που είχα, δεν είχα καταλάβει το μεγαλείο τους. /A1rbag

Αυτό έγινε σε μια περίοδο που είχα πέσει ψυχολογικά. Όχι κάτι συγκεκριμένο, μια γενική απογοήτευση. Αρκετά έντονη όμως. Δεν έφταιγαν τα Χριστούγεννα, τις περισσότερες φορές το ευχαριστιέμαι το εορταστικό κλίμα. Τώρα που το σκέφτομαι εκ των υστέρων, δεν πρέπει να ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Πόσο πραγματικά στεναχωρημένος μπορεί να είσαι σε τέτοια ηλικία; Δεν είναι ότι μου είχε συμβεί και τίποτα τραγικό. Μάλλον ήθελα υποσυνείδητα να ζήσω έναν συγκεκριμένο ρόλο ή είχα ανάγκη να έρθω σε επαφή με μια συγκεκριμένη πλευρά του ψυχισμού μου και να την ανακαλύψω. Άντε εξήγησε τα όμως αυτά στον τότε εαυτό σου. Τα αρνητικά συναισθήματα που με έπνιγαν έμοιαζαν πολύ αληθινά. /Paran01d Andr01d/Subterranean H0mes1ck Al1en

Εκεί ήταν που το Ok Computer με βρήκε με πεσμένες τις άμυνες μου και με κέρδισε ολοκληρωτικά. Θυμάμαι ακόμη την στιγμή της αποκάλυψης. Να το ακούω και ξαφνικά να διαπιστώνω ότι πρόκειται για τελείως διαφορετικό δίσκο απ' ότι νόμιζα. Ξέρεις, αυτό που πιστεύεις ότι ο δίσκος έχει γραφτεί μόνο για σένα και για να εκφράσει ακριβώς αυτά που νιώθεις; Αυτό έπαθα. Τον έβαλλα να ξαναπαίξει. Ξανά και ξανά για τις επόμενες μέρες. Δεν πρέπει να ήταν και πολύ νορμάλ αυτό που μου συνέβαινε. Έτρωγα, κοιμόμουν και άκουγα Ok Computer. Τίποτα άλλο. Είχαμε μια ξεχωριστή σχέση, με καταλάβαινε. Με έσπρωχνε πιο βαθιά στην μελαγχολία αλλά ταυτόχρονα μου προσέφερε κάποιες στιγμές ψυχικής ανάτασης. Εγώ, η κατάθλιψη και ο δίσκος. Ζούσαμε μαζί. /Ex1t Mus1c (F0r A F1lm)/Let D0wn

Την παραμονή πρωτοχρονιάς απέφυγα να κάνω οτιδήποτε. Ακύρωσα ό,τι μπορεί να είχα κανονίσει απο καιρό και έκατσα σπίτι ολομόναχος. Ναι, τα εορτασικά πλάνα μου ήταν να μείνω να ακούω συνέχεια στο repeat το δίσκο, τι άλλο περίμενες; Εντάξει, κάποιοι φίλοι μου την ψυλλιάστηκαν την δουλειά και πέρασαν από το σπίτι μπάς και με ξεκουνήσουν. Φοβήθηκαν, μου είπαν μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι μπορεί να παίζει και καμμιά οψιόν αυτοκτονίας μέσα στο βραδινό μου σχέδιο. Υπερβολή αλλά καλοσύνη τους. Αρνήθηκα ευγενικά και τους άφησα να συνεχίσουν την νυχτερινή διασκέδαση. Εγώ έμεινα μέχρι το ξημέρωμα μόνος με τα ακουστικά. Ξαπλωμένος στο πάτωμα, το Ok Computer να παίζει και εγώ να κοιτάω το ταβάνι. Μέχρι να ξημερώσει και ακόμη παραπέρα... /Karma P0l1ce/F1tter Happ1er

-

Ενημερωτικά να σου πώ ότι ο ερχομός του νέου έτους δεν έφερε τέλος σε αυτήν την κατάσταση. Συνεχίστηκε για κάμποσο καιρό. To εάν το album την επιμήκυνε ή τελικά ήταν αυτό που με έκανε να την ξεπεράσω ποτέ δεν το κατάλαβα. /Electi0neer1ng/Cl1mb1ng Up The Walls

Περίοδος γιορτών, Τώρα.

Σήμερα δεν θεωρώ ότι έχω κατακτήσει κάποια ωριμότητα αλλά σίγουρα έχω καθαρίσει από τέτοια εφηβικά κατάλοιπα. Το πώς ένιωθα και συμπεριφερόμουν εκείνη την περίοδο, πλέον μου φαίνεται κάπως ακραίο. Προσπαθώ να εκτιμώ τα σημαντικά πράγματα στη ζωή και να μην παραγνωρίζω όσα έχω. Άλλο αν δεν τα καταφέρνω και πάλι βλέπω την κωλοκατάσταση να με περικυκλώνει. Ανεργία, μηδενικές προοπτικές, σπασμένα όνειρα, ακόμα και οι τότε φίλοι μου αποδείχτηκαν σκάρτοι και με εγκατέλειψαν. Ένας τοίχος και πάλι μπροστά μου. Κατανοώ βέβαια ότι όπως τότε τα (ανούσια) προβλήματα που είχα μου φαίνονταν αξεπέραστα έτσι και τα τωρινά μετά απο καιρό μπορεί να μου φαίνονται απλά. "Υπάρχουν και χειρότερα", "υπάρχουν και χειρότερα" επαναλαμβάνω σαν mantra. Αλλά αυτή δεν είναι μια σκέψη που με παρηγορεί αλλά με φοβίζει. /N0 Surpr1ses/Lucky

Το χέρι μου πιάνει αυτόματα το Ok Computer απο το ράφι. Μια φωνή μέσα μου λέει: "Ακόμη τα ίδια ρε μαλάκα; Θα κάτσεις πάλι να μιζεριάσεις με ένα δίσκο; Ωραία λύση! Τόσο πολύ θές να πείσεις τον εαυτό σου ότι είσαι και καλά δυστυχισμένος; Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου; Ακόμα δεν έχεις μάθει να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα. Τι σου προσφέρει; Απομόνωση από τον υπόλοιπο "κακό" κόσμο εκεί έξω; Ασφάλεια στον μικρό του σύμπαν; Έλεος, είπαμε την ξεπεράσαμε την εφηβεία, δεν θα έπρεπε να το χρειάζεσαι πιά. Και στην τελική πως είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι σε εκφράζει αυτό το πράγμα; ένας εκατομμυριούχος rock star που κλαίγεται με ακατάληπτους στίχους;" Χα, δεν έχει και άδικο σκέφτομαι καθώς ο δίσκος έχει ήδη αρχίσει να παίζει. Πριν να το καταλάβω έχω ήδη πατήσει ξανά το play για την δεύτερη φορά. Δεν έχω ιδέα που θα με βγάλει. /The T0ur1st

2010: THE YEAR ENDER.

Αγαπημένα μου από την χρονιά που τελειώνει.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

500 DAYS OF SUMMER - Marc Webb

Ναι, ok, δεν είναι το αριστούργημα της έβδομης τέχνης αλλά κάπως κατάφερε να μιλήσει στην καρδιά μου. Ανεξάρτητος κινηματογράφος που ουσιαστικά είναι αυτό που έπρεπε να είναι το καλό mainstream. Σε ένα από τα πιο κουρασμένα genre του αμερικάνικου σινεμά, την ρομαντική κωμωδία, καταφέρνει να ξεχωρίσει και να έχει λόγο ύπαρξης. Και το κάνει απλά, αποφεύγοντας τα κλισέ του είδους και βρίσκοντας σημεία επαφής με την πραγματικότητα των ερωτικών σχέσεων. Με τις high, τις low, και όλες τις ενδιάμεσες στιγμές. Ε, ήταν και χρονιά χωρισμού η φετινή, το λάτρεψα. Η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη θα είναι το νέο reboot του Spiderman. Count me in.

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

Κάποια από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα (Arcade Fire, National, Interpol, Antony and the Johnsons) είχαν νέες κυκλοφορίες φέτος (οι Radiohead δεν πρόλλαβαν, του χρόνου). Των Interpol ήταν μάπα, στον Antony διέκρινα λίγο μανιέρα αλλά το Suburbs και το High Violet ήταν καλοί δίσκοι. Στο γνώριμο ύφος τους, ώριμοι συνθετικά, τους έφεραν ένα βήμα πιο κοντά στην καταξίωση και την εμπορική επιτυχία. Μου άρεσε και ο νέος δίσκος των Deerhunter, Halycon Digest. Αλλά ο καλύτερος δίσκος του 2010 προέκυψε από το πουθενά...

A SUFI AND A KILLER - Gonjasufi

...η μάλλον όχι απο το πουθενά, από τo "ανεμοδαρμένο κενό της ερήμου της California" που λέει και το καταπληκτικο κειμενάκι στο last fm του. Έχω φάει όλη την μυθολογία και το hype γύρω από αυτό το δίσκο, το παραδέχομαι. Ο "σοφός", "άστεγος" δάσκαλος της γιόγκα που τραγουδάει(;)/ραπάρει(;)/λέει ό,τι του κατέβει(;) πάνω στα εξαιρετικά samples του Gaslamp Killer. Το αποτέλεσμα δεν περιγράφεται, είναι από άλλον πλανήτη. Ένας ασύληπτος τύπος (πεθαίνω για τα δύο quotes του για τον δίσκο), μια περίεργη συνεργασία, και το πιο απρόσμενο μουσικό αριστούργημα που συνάντησα εδώ και πολλά χρόνια.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ KOMIK ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:
WILSON - Daniel Clowes

Η νέα δουλειά του Dan Clowes ήταν από τα πιο πολυσυζητημένα κόμικς της χρονιάς. Αρκετοί είχαν υπερβολικές απαιτήσεις και απογοητεύτηκαν. Εγώ το βρήκα ό,τι καλύτερο έχει κάνει τα τελευταία 10 χρόνια (από την εποχή του David Boring). Απανωτά one-page gags που λένε μια μεγαλύτερη ιστορία (ναι το ξέρω ότι το έχει ξανακάνει και στο Ice Haven και στο Death Ray). Την ιστορία του Wilson, ίσως του πιο εγωιστή και αντιπαθητικού πρωταγωνιστή που έχει εμφανιστεί στα alternative comics (no small feat!). Όλα στρέφονται γύρω από τον εαυτό του και το κόμικ είναι έτσι δομημένο ώστε να στο περνάει αυτό. Εσύ τον παρακολουθείς με ενδιαφέρον, κρίνεις, κάνεις συγκρίσεις με τον εαυτό σου, αλλά τελικά ο Clowes σου δείχνει ότι δεν μπορείς να έχεις πλήρη κατανόηση σε έναν άνθρωπο που παρακολουθείς απ'έξω.

O έτερος μεγάλος δημιουργός, Chris Ware κυκλοφόρησε το Acme Novelty Library 20 με τίτλο Lint. Είναι αυτοτελές αλλά θα δέσει στην συνέχεια με το saga του Rusty Brown. Άργησε και δεν μου έχει έρθει ακόμη να το διαβάσω αλλά δεν έχω αμφιβολίες για την ποιότητα του. Το τεύχος 19 που κυκλοφόρησε τέλη 2008 καθώς και το τεύχος 18 ήταν απίθανα. Κατα πάσα πιθανότητα θα είναι και αυτό...(2011 update: Και τελικά ήταν όντως υπέροχο)

Από την νέα γενιά, το Bodyworld του Dash Shaw είχε ενδιαφέρον και όσο περνάει ο καιρός κερδίζει μέσα μου αν και δεν με εντυπωσίασε τόσο όσο η προηγούμενή του δουλειά, ο Kevin Huizenga κυκλοφόρησε νέα δουλειά αλλά δεν έχω καταλάβει what the fuss is all about με τον συγκεκριμένο δημιουργό, ενώ έχω μεγάλες προσδοκίες για το Big Questions του Anders Nilsen που τελείωσε και θα κυκλοφορήσει μαζεμένο σε τόμο μέσα στο 2011.

A, στα κόμικς βεβαίως έχουμε κι αυτό...

20th CENTURY BOYS - Naoki Urasawa

Το είχα και πέρσυ ως καλύτερο κόμικ της χρονιάς αν θυμάσαι. Φέτος κατάφερε να βελτιωθεί και να γίνει ακόμη πιο πορωτικό. Δεν έχω λόγια πια για τον Urasawa. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την σταυρώσω τη σειρά να συνεχίσει έτσι μέχρι το τέλος οπότε θα μιλάμε για μια απο τις μεγαλύτερες δημιουργίες στην ιστορία της 9ης τέχνης.

ΤΑ 10 ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ DYLAN ΣΕ ΣΤΙΧΟ.

Γιατί κάθε μέρα είναι μια καλή μέρα για να θυμόμαστε τον Bob Dylan. Ο μοναδικός που ανήγαγε το γράψιμο στίχων στο rock σε τέχνη (εκτός από τον Morrissey αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση). Διάλεξα τα καλύτερα τραγούδια του σε στίχο (για μένα) και τα έβαλλα σε σειρά. Πατώντας τον τίτλο διαβάζεις όλους τους στίχους (και ακούς και τα τραγούδια αν κλικάρεις τον player στο πάνω μέρος).

10) ALL ALONG THE WATCHTOWER

"No reason to get excited", the thief he kindly spoke
"There are many here among us who feel that life is but a joke"

Μόλις τρείς στροφές αλλά οι στίχοι κρύβουν τέτοιο αέρα μυστηρίου απο πίσω, που τους θυμάσαι για πάντα.

09) SARA

Staying up for day in the Chelsea Hotel
Writing "Sad-Eyed Lady of the Lowlands" for you.

Αυτοβιογραφική παράκληση προς την γυναίκα του. Η εποχή των "ύμνων" και του έρωτα έχει περάσει. "Μείνε γιατί σε χρειάζομαι".

08) SUBTERRANEAN HOMESICK BLUES

You don't need a weather man
To know which way the wind blows.

Μέσα σε 2,5 λεπτά προσπαθεί να σου προσφέρει όσα περισσότερα tips για την ζωή έχει. Χιουμοριστικά και χρήσιμα ανάμεικτα.

07) BALLAD OF A THIN MAN

There ought to be a law
Against you comin' around

O μορφωμένος και τυπικός κύριος Jones αντιμέτωπος με ερεθίσματα πέρα από όσα έχει διδαχτεί και μπορεί να κατανοήσει.

06) BOB DYLAN'S DREAM

We thought we could sit forever in fun
Our chances really was a million to one.

Τα χρόνια περνούν, οι φιλίες χάνονται, οι αναμνήσεις μένουν. Η αίσθηση αυτή δεν μεταφέρθηκε ποτέ καλύτερα σε τραγούδι.


05) DESOLATION ROW

When you asked me how I was doing
Was that some kind of joke?

Διαβάζεται σαν ένα εμνευσμένο παραμύθι με πρώτη ύλη το lsd αλλά με την τελευταία στροφή παίρνει μια άλλη διάσταση.


04) MASTERS OF WAR

Let me ask you one question
Is your money that good?

Από τα καλύτερα τραγούδια "κοινωνικής καταγγελίας" που έκανε στα 60s. Άμεσο, δυνατό και to the point.


03) DON'T THINK TWICE IT'S ALLRIGHT

We never did too much talking anyway
So don't think twice, it's all right.

"Δεν δουλεύει, μην το ζορίζουμε". Με ένα μείγμα αδιαφορίας και αυτοάμυνας αφήνει μια σχέση πίσω του. Η ζωή είναι μπροστά.


02) THE TIMES THEY ARE A-CHANGIN

Then you better start swimmin'
Or you'll sink like a stone

Έμεινε στις συνειδήσεις ώς επαναστατικό και ύμνος των κινημάτων των 60ς. Αν προσέξεις σου λέει κάτι πολύ απλό. Να έχεις ανοιχτά μάτια σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου και να αποδέχεσαι ότι ακόμη και δεδομένα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Είναι φυσική εξέλιξη αλλά και ευκαιρία.


01) LIKE A ROLLING STONE

You never turned around to see the frowns on the jugglers and the clowns
When they all came down and did tricks for you

Μια κοπέλα καλής ανατροφής βρίσκεται εκτός του "περιβαλλοντός" της και βιώνει την σκληρή πλευρά της καθημερινότητας των μη προνομιούχων. Ο κυνικός Dylan δείχνει να το διασκεδάζει αλλά στο τέλος της προσφέρει μια συμβουλή. Όλη αυτή η εμπειρία μπορεί να είναι απελευθερωτική για την ίδια.

THE DAY JOHN LENNON DIED.

30 χρόνια σήμερα από τον θάνατο του Lennon. Θα μου πείς τόσοι πέθαναν κατά καιρούς με ακόμη χειρότερο τρόπο (όχι ότι να σε πυροβολήσουν είναι light) και οι οποίοι πέρασαν μια ζωή με πολλά περισσότερα βάσανα από τον Lennon. Έχει κάποιο νόημα να ξεχωρίζουμε τους θανάτους των ανθρώπων; Εντάξει μωρέ, έτσι είναι όμως με τους καλλιτέχνες που αγαπάς, τους νιώθεις λίγο δίπλα σου λές και τους ήξερες και νιώθεις έστω και αναδρομικά κάποια απώλεια. Σε καμμία περίπτωση δεν μου αρέσουν οι υπερβολές και οι φανφάρες με τις οποίες αναμφίβολα θα πλημμυρίσει το ίντερνετ σήμερα, αλλά η μουσική του κατάφερε να με αγγίξει και τον εκτιμώ για το ότι με την δύναμη που απέκτησε προσπάθησε να αφήσει κάτι καλό πίσω του.

Οπότε ένα μίνι αφιέρωμα σήμερα σε δύο μέρη. Καταρχήν θα ασχοληθώ με αυτό που πάντα τον έβαζε σε μπελάδες, το μεγάλο του στόμα. Κατά καιρούς ενοχλούσε πολλούς, για κάποιους προκαθόρισε και την τελική του μοίρα. Ανατρεπτικός, ευφυής και περίεργος, έλεγε πάντα την γνώμη του και είχε πάντα το ανοιχτό μυαλό να είναι πρόθυμος στην συνέχεια να την αναθεωρήσει. Τα αγαπημένα μου 12 quotes του Lennon.

"When I was 5 years old, my mother always told me that happiness was the key to life. When I went to school, they asked me what I wanted to be when I grew up. I wrote down ‘happy’. They told me I didn’t understand the assignment, and I told them they didn’t understand life."

"You have to be a bastard to make it, and that's a fact. And the Beatles are the biggest bastards on earth."

"Christianity will go. It will vanish and shrink. I needn't argue with that; I'm right and I will be proved right. We're more popular than Jesus now; I don't know which will go first - rock and roll or Christianity."

"My defences were so great. The cocky rock and roll hero who knows all the answers was actually a terrified guy who didn't know how to cry. Simple."

"We're trying to sell peace, like a product, you know, and sell it like people sell soap or soft drinks. If everyone demanded peace instead of another television set, then there'd be peace."

"Our society is run by insane people for insane objectives. I think we're being run by maniacs for maniacal ends and I think I'm liable to be put away as insane for expressing that. That's what's insane about it."

"Part of me suspects that I'm a loser, and the other part of me thinks I'm God Almighty."

"I believe in God, but not as one thing, not as an old man in the sky. I believe that what people call God is something in all of us. I believe that what Jesus and Mohammed and Buddha and all the rest said was right. It's just that the translations have gone wrong."

"Time you enjoy wasting, was not wasted."

"The thing the sixties did was to show us the possibilities and the responsibility that we all had. It wasn't the answer. It just gave us a glimpse of the possibility."

"You make your own dream. That's the Beatles' story, isn't it? That's Yoko's story. That's what I'm saying now. Produce your own dream. If you want to save Peru, go save Peru. It's quite possible to do anything, but not to put it on the leaders and the parking meters. Don't expect Jimmy Carter or Ronald Reagan or John Lennon or Yoko Ono or Bob Dylan or Jesus Christ to come and do it for you. You have to do it yourself."

"I don't intend to be a performing flea any more. I was the dreamweaver, but although I'll be around I don't intend to be running at 20,000 miles an hour trying to prove myself. I don't want to die at 40."

Και για κλείσιμο, επειδή άλλοι τα έχουν γράψει πολύ καλύτερα απ' ότι θα μπορούσα, ένα κλασσικό κομμάτι ροκ δημοσιογραφίας. Το κείμενο του Lester Bangs την επόμενη μέρα. Κατά πάσα πιθανότητα ο μόνος επικήδειος που θα γούσταρε ο Lennon...

Thinking the Unthinkable About John Lennon - Lester Bangs

You always wonder how you will react to these things, but I can't say I was all that surprised when NBC broke into "The Tonight Show" to say that John Lennon was dead. I always thought that he would be the first of the Beatles to die, because he was always the one who lived the most on the existential edge, whether by diving knees-first into left-wing adventurism or by just shutting up for five years when he decided he really didn't have anything much to say; but I had always figured it would be by his own hand. That he was merely the latest celebrity to be gunned down by a probable psychotic only underscores the banality surrounding his death.

Look: I don't think I'm insensitive or a curmudgeon. In 1965 John Lennon was one of the most important people in the world. It's just that today I feel deeply alienated from rock 'n' roll and what it has meant or could mean, alienated from my fellow men and women and their dreams or aspirations.

I don't know what is more pathetic, the people of my generation who refuse to let their 1960s adolescence die a natural death, or the younger ones who will snatch and gobble any shred, any scrap of a dream that someone declared over ten years ago. Perhaps the younger ones are sadder, because at least my peers may have some nostalgic memory of the long-cold embers they're kneeling to blow upon, whereas the kids who have to make do with things like the _Beatlemania_ show are being sold a bill of goods.

I can't mourn John Lennon. I didn't know the guy. But I do know that when all is said and done, that's all he was--a guy. The refusal of his fans to ever let him just be that was finally almost as lethal as his "assassin" (and please, let's have no more talk of this being a "political" killing, and don't call him a "rock 'n' roll martyr"). Did you watch the TV specials on Tuesday night? Did you see all those people standing in the street in front of the Dakota apartment where Lennon lived singing "Hey Jude"? What do you think the _real_--cynical, sneeringly sarcastic, witheringly witty and iconoclastic--John Lennon would have said about that?

John Lennon at his best despised cheap sentiment and had to learn the hard way that once you've made your mark on history those who can't will be so grateful they'll turn it into a cage for you. Those who choose to falsify their memories--to pine for a neverland 1960s that never really happened _that_ way in the first place--insult the retroactive Eden they enshrine.

So in this time of gut-curdling sanctimonies about ultimate icons, I hope you will bear with my own pontifications long enough to let me say that the Beatles were certainly far more than a group of four talented musicians who might even have been the best of their generation. The Beatles were most of all a moment. But their generation was not the only generation in history, and to keep turning the gutten lantern of those dreams this way and that in hopes the flame will somehow flicker up again in the eighties is as futile a pursuit as trying to turn Lennon's lyrics into poetry. It is for that moment--not for John Lennon the man---that you are mourning, if you are mourning. Ultimately you are mourning for yourself.

Remember that other guy, the old friend of theirs, who once said, "Don't follow leaders"? Well, he was right. But the very people who took those words and made them into banners were violating the slogan they carried. And their still doing it today. The Beatles did lead but they led with a wink. They may have been more popular than Jesus, but I don't think they wanted to be the world's religion. That would have cheapened and rendered tawdry what was special and wonderful about them. John Lennon didn't want that, or he wouldn't have retired for the last half of the seventies. What happened Monday night was only the most extreme extension of all the forces that led him to do so in the first place.

In some of this last interviews before he died, he said, "What I realized during the five years away was that when I said the dream is over, I had made the physical break from the Beatles, but mentally there is still this big thing on my back about what people expected of me." And: "We were the hip ones of the sixties. But the world is not like the sixties. The whole world has changed." And: "Produce your own dream. It's quite possible to do anything...the unknown is what it is. And to be frightened of it is what sends everybody scurrying around chasing dreams, illusions."

Good-bye, baby, and amen.

-Los Angeles _Times_, 11 December 1980

THE BEATLES VS THE STONES.

Λίγες σκέψεις πάνω στην ιστορική αυτή "διαμάχη".

Οι Beatles ήταν ήδη επιτυχημένοι όταν ξεκινούσαν οι Rolling Stones. Οι Stones δεν πάτησαν ακριβώς στα βήματά τους, καθώς από την αρχή είχαν το δικό τους ξεχωριστό rythm and blues στύλ, αλλά το μπάμ που έκαναν οι Beatles και η ανάγκη του κόσμου για νέα παρόμοια συγκροτήματα τους έκανε να αναδειχτούν και να βγούν στην επιφάνεια. Είδαν το άνοιγμα και μπήκαν στο παιχνίδι τόσο για τη μουσική, όσο και επειδή (σύμφωνα με δικές τους δηλώσεις) ζήλευαν όταν έβλεπαν όλα αυτά τα κορίτσια να γουστάρουν και να γυροφέρνουν τους Beatles και ήθελαν κι αυτοί κάτι αντίστοιχο (ναι, όσο απίθανο κι αν σου φαίνεται, υπήρξε εποχή που ο Mick Jagger περνούσε κι αυτός τις αγαμίες του).

Δεν υπήρχε καμμία πραγματική κόντρα. Οι Beatles είχαν πάει να δούν τους Stones live στο Λονδίνο και τους είχαν χαρίσει και το τραγούδι με το οποίο έκαναν μία από τις πρώτες τους επιτυχίες, το "I wanna be your man". Υπήρχε αλληλοσεβασμός και τα δύο συγκροτήματα είχαν φιλικές σχέσεις. Δεν ήταν και κολλητοί αλλά διατηρούσαν μια καλή επικοινωνία σε όλα τα 60s. Αν δεν με πιστεύεις ψάξε πως υποστήριζε ο ένας τον άλλον όταν η βρετανική κυβέρνηση τους κυνηγούσε για ναρκωτικά (τότε γράφτηκε το άλλο κοινό τους τραγούδι "We Love You"), δες την συμμετοχή του Lennon στο Rock and Roll Circus των Stones ή ακομα και τον Mick Jagger να κάνει τον hippie κομπάρσο στο βιντεοκλίπ του "All You Need Is Love".

Οι Beatles ήταν οπαδοί του Rock and Roll αλλά ταυτόχρονα είχαν και άλλα ακούσματα. Τους άρεσε η Motown, η κλασσική και πολλά διαφορετικά και ετερόκλητα είδη, ενώ συνέχεια προσπαθούσαν να διευρύνουν την μουσική τους παιδεία. Όταν έπαιζαν στο Αμβούργο το κοινό έκανε παραγγελίες και αναγκάζοταν να μαθαίνουν κομμάτια που δεν άνηκαν στο ρεπερτόριο τους. Είχαν τα αυτιά τους ανοιχτά σε πολλές μουσικές κατευθύνσεις και ενσωμάτωναν γρήγορα κάθε καινούργιο ήχο που τους φαινόταν ότι έχει ενδιαφέρον. Ήταν λογική επιλογή γι αυτούς (και συνεπής με την γενική κατεύθυνση και τους στόχους τους σαν συγκρότημα) το 1966 να σταματήσουν τα live, και να κλειστούν στο studio για να αφοσιωθούν στους ηχητικούς πειραματισμούς τους.
Οι Stones είχαν τον Keith Richards και τον Brian Jones που ήταν φανατικοί συλλέκτες δίσκων blues και αυτό διαμόρφωσε την μουσική τους ταυτότητα. Στα πρώτα χρόνια έχουν σε κάποια σημεία κοντινό rock and roll ύφος με τους Beatles, αλλά απο τα τραγούδια που επέλεγαν να διασκευάσουν φαινόταν ξεκάθαρα η εμμονή τους με την Αμερικανική μουσική παράδοση. Στη συνέχεια της πορείας τους η καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία των Beatles τους έκανε να προσπαθήσουν κατά καιρούς να ακολουθήσουν τα χνάρια τους (το Between the Buttons έχει πολλά στοιχεία από Rubber Soul ενώ το Their Satanic Majesties Request είναι μια κακή ξεπατικωτούρα του Sgt. Pepper) αλλά ευτυχώς το 1968 βγήκαν από το τριπάκι του να ασχολούνται με το τί κάνει ο "αντίπαλος" και με το Beggars Banquet ξαναγυρνούν στις blues ρίζες τους. Έτσι αρχίζει το γνωστό σερί των Stones που κυκλοφορούν απανωτά τους 4 καλύτερους δίσκους της καριέρας τους. Ενδιάμεσα σε αυτό το σερί, το 1970 έχουν διαλυθεί και επισήμως οι Beatles, οπότε δίκαια κερδίζουν τον τίτλο του καλύτερου συγκροτήματος του πλανήτη.

Και οι δύο είχαν πανέξυπνους και ικανούς managers (Brian Epstein/ Andew Oldham). Ο Εpstein συμμάζεψε την rock and roll εμφάνιση των Beatles με τα δερμάτινα και τα λιγδιασμένα μαλλιά (δες εδώ, εδώ και εδώ) και τους παρουσίασε με ομοιόμορφα κουστούμια (τα κουρέματα ήταν δικιά τους έμνευση). Πίστευε ότι με μια προσεγμένη εμφάνιση θα μετριαζόταν το γενικό controversy που προκαλούσε ένα rock συγκρότημα. Αντιθέτως ο Oldham πόνταρε στο controversy. Ενώ στην αρχή είχε επιβάλλει στους Stones παρόμοιο στύλ με τους Beatles (δες εδώ, εδώ και εδώ), στη συνέχεια ακολούθησε την πανέξυπνη τακτική να κάνει τους Stones να φαίνονται το αντίθετο των Beatles.
Η εικόνα των κακών και άγριων παιδιών ήταν όσο κόλπο μάρκετινγκ όσο και η καλή εικόνα των Beatles. Ίσα ίσα που οι Stones την διατήρησαν για παραπάνω ενώ οι Beatles κατόρθωσαν και ξέφυγαν σταδιακά από το επικοινωνιακό καλούπι τους στα χρόνια μετά την Beatlemania. Οι Stones δεν ήταν ποτέ στην πραγματικότητα αλήτες, προέρχονται από αστικές περιοχές του Λονδίνου και ήταν σίγουρα από πιο ευκατάστατες οικογένειες από τους Beatles που άνηκαν στην εργατική τάξη του Λίβερπουλ. Aπλά όταν γνώρισαν την επιτυχία, τους δόθηκε η ευκαιρία να ζήσουν το άγριο lifestyle που είχαν πρότυπο από τους παλιούς μπλουζίστες (ναρκωτικά, γυναίκες, ποτά, συμφωνίες με το διάβολο κτλ) και το έκαναν.

Τόσο οι Beatles όσο και οι Stones αποτελούν τεράστιο κομμάτι της pop κουλτούρας εδώ και κάμποσες γενιές. Σχεδόν όλοι έχουν κάποιες αποσπασματικές εικόνες ακόμη και χωρίς να έχουν ασχοληθεί παραπάνω και αυτό διαμόρφωσε κάποια misconceptions που προκύπτουν κυρίως από ημιμάθεια πάνω στο θέμα. Καλό είναι αν σε αφορά η συγκεκριμένη μουσική να μην μένεις στα στερεότυπα της πλειοψηφίας που έχουν διαμορφωθεί και να το ψάξεις. Θεωρώ ότι για να έχεις γνώμη για το συσχετισμό των δύο συγκροτημάτων πρέπει να έχεις ακούσει τουλάχιστον Rubber Soul/Revolver/Sgt.Pepper/White Album/Abbey Road από Beatles και Beggar's Banquet/Let It Bleed/Sticky Fingers/Exile On Main Street από Rolling Stones.

Η δικιά μου γνώμη; Για μένα οι Beatles ήταν πάντα ανώτεροι μουσικά. Οι Stones μπορούν ίσως να τους κοντράρουν σε singles αλλά ποτέ δεν έφτιαξαν τόσο καλούς, ολοκληρωμένους δίσκους. Και τα δύο συγκροτήμα κερδίζουν ακόμη νέους θαυμαστές αλλά βρίσκω ότι η μουσική των Stones δεν ακούγεται τόσο γερασμένη επειδή απλά πατάει στο rock (που σαν είδος δεν εξελίχθηκε τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια) ενώ των Beatles έχει μια έμφυτη φρεσκάδα απόρροια των πρωτοποριακών τους ιδεών και εμνέυσεων τους στα 60s. Κόντρα στο στερεότυπο που επικρατεί, πιστεύω ότι οι Beatles εξέφραζαν ανέκαθεν το νέο, το μοντέρνο, το πρωτοπόρο. Προτεραιότητά τους ήταν να ανοίγουν δρόμους στην pop μουσική. Οι Stones αντίθετα είχαν την καρδιά τους βαθιά ριζωμένη στο παρελθόν. Σε όλη την καριέρα τους προσπαθούσαν να τελειοποιήσουν έναν συγκεκριμένο ήχο που τους γοήτευε και τους στοίχειωνε. H επιρροή των Blues πάνω τους φαίνεται σε όλες τις εκφάνσεις τους, από το τρόπο συμπεριφοράς που λέγαμε πρίν, μέχρι σήμερα που στα πρότυπα των μπλουζίστων του παρελθόντος συνεχίζουν να παίζουν μουσική μέχρι τα βαθειά γεράματα (βέβαια οι παλιοί μπλουζίστες το έκανα αυτό για να εξασφαλίσουν τα προς το ζήν, ενώ το να κάνουν το ίδιο οι δισεκατομμυριούχοι Stones τους κάνει να φαίνονται λίγο γραφικοί).
Το attitude βέβαια είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ρόκ μουσική. Και σε αυτό κανείς δεν μπορεί να κοντράρει τους Stones. Φιλτράροντας κι εδώ στοιχεία από τη μυθολογία των blues φτιάξαν ένα καινούργιο, δικό τους στύλ και χαρακτήρα που πρόβαλλαν τόσο μέσα από τα τραγούδια τους όσο και μέσα από τη συμπεριφορά τους και τα live επηρρεάζοντας και "διδάσκοντας" αμέτρητα rock συγκροτήματα στην συνέχεια. Αν διαβάσεις σχόλια ανθρώπων της εποχής θα διαπιστώσεις ότι και οι Beatles έδιναν εξίσου δυναμικά live αλλά απ' όταν τα σταμάτησαν, οι Stones εξέλιξαν πολύ παραπάνω το show τους επί σκηνής. Όπως προανέφερα βέβαια όλο αυτό το γενικό image δεν ήταν τελείως ειλικρινές αλλά δεν μπορώ να μην το θαυμάσω ως προς την θεατρικότητα του όσο κι αν στην πραγματικότητα οι Stones δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι όσο έδειχναν. Οι ανατρεπτικές ιδέες του John Lennon παραδείγματος χάρη, ενοχλούσαν πολύ περισσότερο το σύστημα από οτιδήποτε έκαναν ποτέ οι Stones. Διοτί ναι, μπορεί το να σε βρίσκουν να τρώς σοκολάτα από τα γεννητικά όργανα της γκόμενας σου (Marian Faithfull) να προκαλεί και να σοκάρει την μέση αγγλίδα νοικοκυρά αλλά δεν αποτελεί άλλοθι για να πουλάς επανάσταση.

Κακά τα ψέμματα όμως, όσο κι αν μου αρέσει μερικές φορές να τους αντιμετωπίζω με λίγη ειρωνεία αυτούς και τους fans τους (το πείραγμα είναι το μόνο νόημα αυτής της "διαμάχης") οι Stones όντως λειτούργησαν ως rock αρχέτυπο και όποιος ασχολείται σοβαρά με το συγκεκριμένο είδος πρέπει να τους έχει εικόνισμα.
Αλλά θεωρώ ότι κάποιος που ασχολείται σοβαρά γενικότερα με την μουσική δεν μπορεί παρά να έχει σε υψηλότερη εκτίμηση τον δρόμο που άνοιξαν οι Beatles...

TOP 5 ALBUMS OF THE 90s.

(H σειρά είναι χρονολογική)

AUTOMATIC FOR THE PEOPLE
by R.E.M.

Με μεγάλη καριέρα πίσω τους στα 80s, κατάφεραν με αυτό το δίσκο χωρίς καμία έκπτωση στο ύφος και τη μουσική τους να κάνουν το mainstream να τους αγκαλιάσει. Θρυλικές οι επιτυχίες από το album και κάποια πάρα πολύ καλά μη γνωστά τραγούδια.

GRACE
by JEFF BUCKLEY

Θα μπορούσα σε αυτή τη θέση να έχω τον άλλον αδικοχαμένο των 90ς (όχι για το Nevermind αλλά για το ανώτερο In Utero), αλλά φαίνεται πως δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτή την φωνή. Ο Thom Yorke και ο Antony Hegarty κράτησαν καλές σημειώσεις από τον τρόπο ερμηνείας εδώ.

O.K. COMPUTER
by RADIOHEAD

Εντάξει, εδώ δεν χρειάζεται διαφήμιση. Αν έχεις ασχοληθεί έστω και στοιχειωδώς με την σύγχρονη μουσική το έχεις ακούσει (και αν έχεις γούστο το έχεις αγαπήσει). Κι όμως, δεν είναι καθόλου υπερτιμημένο. Είναι όντως ο καλύτερος δίσκος των τελευταίων 30 ετών.

IN THE AEROPLANE OVER THE SEA
by NEUTRAL MILK HOTEL

Αυτό το album είναι κάτι σαν τον πρώτο δίσκο των Velvet Underground για τα 90s. Ολίγον obscure αλλά τόσο επιδραστικό για την μετέπειτα indie μουσική που είναι απαραίτητο. Δεν συνέχισαν αλλά γέννησαν πολλά συγκροτήματα που τους αντιγράφουν.

MEZZANINE
by MASSIVE ATTACK

Το συγκρότημα που ταυτίστηκε με τον πιο πρωτότυπο ήχο που προέκυψε από τα 90ς (trip hop) στην καλύτερή του στιγμή. Το βάζεις να παίζει και σε παρασύρει αλλού. Μίλησε για ατμόσφαιρα κανείς;

THE 90s ARE COMING!

Τι, επειδή φέτος δεν τελειώνει η δεκαετία όπως την προηγούμενη χρονιά νόμιζες ότι δεν θα έχω συνολικές λίστες για ταινίες, μουσική και κόμικς; Μπα, το γούσταρα πολύ πέρσυ για να μην το ξανακάνω. Οπότε φέτος θα πάω αντίστροφα και θα παρουσιάσω τα αγαπημένα μου από την θρυλική δεκαετία των 90s! Δεν θα σταματήσει η κανονική ροή του blog, ενδιάμεσα στις λίστες θα δημοσιεύονται άλλες αναρτήσεις. Πιο κάτω το πρόγραμμα.

Συνολικά οι λίστες που θα δημοσιευτούν στο blog για τα 90ς θα είναι:
27 Νοεμβρίου 2010 - Top 5 Albums of the Decade
30 Νοεμβρίου 2010 - Top 20 Movies of the Decade
15 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 DC Comics of the Decade
18 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 Marvel Comics of the Decade
21 Δεκεμβρίου 2010 - Top 5 Alternative Comics of the Decade

3 ΑΞΙΟΛΟΓΑ "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ" ALBUMS ΤΩΝ BEATLES.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: "REMIX"

DANGER MOUSE PRESENTS THE GREY ALBUM

Παρόλο που η EMI δεν διαθέτει σχεδόν ποτέ τα τραγούδια των Beatles σε τρίτους, υπάρχουν αρκετά παράνομα remixes. Έχω ακούσει πολλά, το Sgt Pepper μιξαρισμένο με το Pet Sounds, τους Beatles μιξαρισμένους με τους Radiohead και πολλά άλλα, τα περισσότερα ανέμπευστα οφείλω να ομολογήσω. Η πιο σοβαρή δουλειά που έχω ακούσει είναι αυτό το "μπλέξιμο" του White Album με το Black Album του Jay-Z. Πολύ προσεγμένο και ενδιαφέρον αποτέλεσμα (και να φανταστείς δεν μου αρέσει καν ο Jay-Z!). Ιδού το πρώτο track...

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: "ΠΑΡΩΔΙΑ"

THE RUTLES

Με επικεφαλή τον Eric Idle από τους Monty Python οι Rutles ήταν μια παρωδία των Beatles. Η πρώτη τους ταινία, All you need is Cash (1978), ένα ψευτοντοκυμαντέρ που καταγράφει την πορεία του συγκροτήματος (και αντικατοπτρίζει τις αντίστοιχες στιγμές από την πραγματική ιστορία των Beatles) είναι μια έξυπνη σάτιρα και απόλυτο must see για κάποιον fan. Τρελλό respect και στον Neil Innes που επιμελήθηκε τα τραγούδια (κυκλοφόρησαν σε cd με τίτλο Rutles). Από Beatlemania σε ψυχεδέλεια και παραπέρα, ποτέ κανείς δεν αντέγραψε τους Beatles καλύτερα.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: "ΔΙΑΣΚΕΥΗ"

ACROSS THE UNIVERSE

Διασκευές κι αν έχουν υπάρξει άπειρες πάνω στα έργα των Beatles! Δύσκολο εννοείται να προκύψουν καλύτερες από τα original κομμάτια αλλά τουλάχιστον αυτό το soundtrack της ομώνυμης ταινίας μοιάζει αρκετά φρέσκο και οι διασκευές ακούγονται ευχάριστα. Η ταινία είναι μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται την δεκαετία του 60, η οποία αν και έχει υποτυπώδες σενάριο, την καταευχαριστήθηκα αφού ξεχειλίζει από αγάπη για τους Beatles. Την ίδια αίσθηση παίρνεις και από τον δίσκο.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΟΙ BEATLES ΣΕ 14 ΒΗΜΑΤΑ.

Βασικά οι Βeatles δεν χρειάζονται επιλεγμένες αναφορές στο έργο τους. Το σύνολο της δισκογραφίας τους είναι κλασσικό και αποτελεί τη βάση της μουσικής βιομηχανίας έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του rock and roll. Σε μόλις 8 χρόνια καριέρας κατάφεραν όσα δεν καταφέρνουν άλλοι σε μιά ζωή. Δεν θα μπορούσα να αφήσω την ευκαιρία να τους διαλέξω για το σημερινό αφιέρωμα και να πώ δύο λόγια για τον κάθε δίσκο του αγαπημένου μου συγκροτήματος.

(Disclaimer: Στα sample tracks δεν έχω βάλλει το καλύτερο κομμάτι κάθε δίσκου. Είναι ενδεικτικά).

PLEASE PLEASE ME (1963)

Η δισκογραφική δεν είχε ενθουσιαστεί αλλά αποφάσισε να δοκιμάσει να τους βγάλει LP υπολογίζοντας στο μικρό κοινό που είχαν ήδη από τα live αλλά και απο την επιτυχημένη πορεία κάποιων single (Please Please me/Love me do). Οι Beatles ήταν ήδη δεμένοι σαν συγκρότημα αφού είχαν περάσει άπειρες ώρες παίζοντας σε bars του Λίβερπουλ και του Αμβούργου και άρπαξαν την ευκαιρία από τα μαλλιά. Μπήκαν στο studio και μέσα σε 10 ώρες(!) ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο. The rest is history...

ΒΑΘΜΟΣ: A-

Sample Track: Twist and Shout (Με τον Lennon να ουρλιάζει και τη φωνή του να κλείνει).

WITH THE BEATLES (1963)

To κακό του δεύτερου δίσκου είναι ότι ακολουθεί εντελώς το φορμάτ του πρώτου. "Kαθαρός" ήχος σε σχέση με το Cavern, προσεγμένες οι πρωτότυπες συνθέσεις, διασκευές που φανερώνουν το ευρύ μουσικό τους γούστο και ένα δυνατό rock and roll κομμάτι για κλείσιμο. Όχι άσχημο αλλά έχεις μια αίσθηση ότι ακολουθούν την δικιά τους πετυχημένη συνταγή του Please Please me. Καλό εξώφυλλο παρεπιπτόντως.

ΒΑΘΜΟΣ: B-

Sample Track: It Won't Be Long (Ένα ιδανικό up tempo άνοιγμα για το δίσκο).

A HARD DAY'S NIGHT (1964)

Οι Beatles γνωρίζουν μεγάλη εμπορική επιτυχία, γυρίζουν ταινία (στα χνάρια του Elvis) και αυτός ο δίσκος που αποτελεί το soundtrack σηματοδοτεί την κορύφωση της Beatlemania. Για πρώτη φορά όλες οι συνθέσεις είναι δικές τους , κάτι που τότε δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. To απόλυτο cultural artifact της εποχής του, αλλά προσωπικά βρίσκω ότι τα χρόνια που πέρασαν δεν ήταν τόσο ευγενικά πάνω του.

ΒΑΘΜΟΣ: B

Sample Track: Can't Buy Me Love (Στο δίσκο κυριαρχούν συνθέσεις του Lennon, αλλά 0 McCartney ξεχωρίζει με αυτό το τραγούδι).

BEATLES FOR SALE (1964)

Ταινία, αμέτρητες συνεντεύξεις και φωτογραφίσεις και αλλεπάλληλες περιοδείες (έχουν κατακτήσει και τις Ηνωμένες Πολιτείες πλέον). Η επιτυχία αρχίζει να τους κουράζει αλλά σύμφωνα με το συμβόλαιο πρέπει να κυκλοφορήσουν και δεύτερο δίσκο μέσα στη χρονιά. Ξαναγυρνάνε στην λύση των διασκευών και ο δίσκος μοιάζει αποτέλεσμα βιασύνης και κόπωσης. Έχει όμως έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα και ένας φαν θα βρεί πολλές ενδιαφέρουσες στιγμές.

ΒΑΘΜΟΣ: B

Sample Track: Βaby's In Black (Αυτό και τα δύο προηγούμενα κομμάτια στο δίσκο αποτελούν από τις πιο περίεργα σκοτεινές και ηττοπαθείς στιγμές στη καριέρα τους).

HELP! (1965)

Soundtrack για την δεύτερη ταινία (έγχρωμη αυτή τη φορά). Μετά το Please Please Me ο καλύτερος δίσκος της, ας πούμε, "γιεγιέδικης" περιόδου. Πολλά καλά τραγούδια, οι Lennon και McCartney δείχνουν αυξανόμενη δεξιοτεχνιά στο γράψιμο αν και στο σύνολο του ο δίσκος φαίνεται λίγο πιο συντηρητικός απ'ότι θα μπορούσε να είναι, και με όχι τόσο ενιαίο ύφος. Συμπέρασμα: σύγκρινέ τον με τα προηγούμενα και φαίνεται καλός, σύγκρινε τον με τα επόμενα και φαίνεται λίγος.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

Sample Track: Yesterday (Μια ακουστική μπαλάντα του McCartney με βιολιά στο backround. Τεράστια επιτυχία. Αντιγραμμένο όσο λίγα. Μπορεί να σου λέει κάτι).

RUBBER SOUL (1965)

Γνωρίζουν και επηρρεάζονται από τον Dylan, ανακαλύπτουν τη μαριχουάνα (και άλλα παραισθησιογόνα) και αποφασίζουν να πάρουν τους εαυτούς τους πιο σοβαρά ως καλλιτέχνες. H αλλαγή έχει ήδη γίνει στο μυαλό τους και εκφράζεται και στη μουσική τους. Πιο ήρεμος και γλυκός δίσκος, σε folk μονοπάτια σαν αίσθηση αλλά πιο σφιχτός και ενιαίος απο ποτέ (μέχρι τότε). Πειραματισμός στον ήχο αν και όχι τόσο διάχυτος και εμφανής όσο στο Revolver. Δώσε βάση, η καλλιτεχνική απογείωση των Beatles αρχίζει εδώ.

ΒΑΘΜΟΣ: A

Sample Track: Nowhere Man (O Lennon αφήνει την γκομενική θεματολογία στο στίχο και αρχίζει να εκφράζει πιο προσωπικές ανησυχίες και βιώματα).

REVOLVER (1966)

Οι Beatles εγκαταλείπουν τα live για να εξερευνήσουν τις δυνατότητες που τους παρέχει το studio. Πειραματίζονται με διάφορες τεχνικές ηχογράφησης και με περίεργα όργανα και ήχους (το lsd με το οποίο έχουν ενθουσιαστεί εκείνη την περίοδο βοηθάει). Ο ήχος γίνεται πιο ηλεκτρικός και ενσωματώνουν τις ποικίλες επιρροές τους πιο έξυπνα από ποτέ (μέχρι τότε πάλι, οι Beatles είχαν μια συνήθεια να ξεπερνούν συνεχώς τους εαυτούς τους!). Ο δίσκος αυτός ουσιαστικά δημιούργησε την ψυχεδέλεια. Μια νέα μουσική μοιάζει να γεννιέται.

ΒΑΘΜΟΣ: A

Sample Track: Tomorrow Never Knows (Έχεις ακούσει το κλισέ "μπροστά από την εποχή του"; στους Beatles και σ' αυτό το τραγούδι ταιριάζει γάντι).

SGT. PEPPER'S LONELY HEARTS CLUB BAND (1967)

Η αλλαγή σε στύλ και ήχο από τα χρόνια της Beatlemania ήταν αισθητή αλλά το συγκρότημα ένιωθε ακόμη κάπως δέσμιο της παλιάς εικόνας του. Εξού και η ιδεά να ηχογραφήσουν ένα δίσκο ως κάποιοι άλλοι που γέννησε το Sgt Pepper. Μόνο η ηχογράφηση πήρε 4 μήνες στο studio (ασύλληπτο για την εποχή) με τους Βeatles να προσέχουν κάθε λεπτομέρεια (από το περιεχόμενο μέχρι το πανάκριβο εξώφυλλο και την συσκευασία). Κλασσική, rock, ψυχεδέλεια, Ινδική παραδοσιακή, jazz, music hall και άλλα είδη μπλέκουν σε μια πραγματική γιορτή της μουσικής. Η κύρια προτεραιότητα της καριέρας τους έχει γίνει να καθιερώσουν το LP ως αυτόνομη μορφή τέχνης. Και τα κατάφεραν.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

Sample Track: Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band/With A Little Help From My Friends/ Lucy In The Sky With Diamonds (Δεν γίνεται να τα ξεχωρίσεις. Η καλύτερη αρχή δίσκου ποτέ αν θες την γνώμη μου).

MAGICAL MYSTERY TOUR (1967)

Αρχικά ήταν ένα EP 6 τραγουδιών για να συνοδεύει την νέα τους ταινία. Στην αμερικανική version προσέθεσαν 3 ιστορικά singles (άλλα 6 τραγούδια) και κυκλοφόρησε ως album (στις Ηνωμένες Πολιτείες κάποιοι δίσκοι των Beatles κυκλοφορούσαν με διαφορετικό repackaging ενίοτε και διαφορετικό τίτλο). Η version αυτή λειτουργούσε ως ένα είδος sequel στη ψυχεδελική ατμόσφαιρα του Sgt. Pepper και έμελλε να επικρατήσει. Παρότι είναι συλλογή και όχι κανονική δουλειά των Beatles, μερικά τραγούδια που περιέχει είναι αξεπέραστα.

ΒΑΘΜΟΣ: A-

Sample Track: I Am The Walrus (Σύνθετο και υπέροχο μουσικά, στιχουργικά μια φάρσα του Lennon στους κριτικούς που προσπαθούσαν να αναλύσουν το έργο του).

THE BEATLES (WHITE ALBUM) (1968)

Ο θάνατος του manager τους Brian Epstein τους έχει συγκλονίσει, φεύγουν στην Ινδία για διαλογισμό (όπου γράφτηκε σχεδόν ο μισός δίσκος) μέχρι να απογοητευτούν και από εκεί και να γυρίσουν πίσω. H συνοχή τους έχει διαλυθεί και το κάθε μέλος θέλει να ακολουθήσει διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Οι προσδοκίες είναι τεράστιες μετά το Sgt. Pepper και το διπλό White Album ακολουθεί σχεδόν αντίθετη τακτική. Χαοτικό, αφιλτράριστο με εντελώς διαφορετικά τραγούδια και ήχους, χωρίς εμφανή σύνδεση και με περίεργες ιδέες που μοιάζουν ανολοκλήρωτες. Ιδιαίτερο δημιούργημα, φτιάχτηκε υπό συνθήκες που θα μπορούσαν εύκολα να οδηγήσουν σε μια αποτυχία. Αλλά ειναι αριστούργημα.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

Sample Track: Helter Skelter (Σαν να έχουν ανταλλάξει ρόλους ο McCartney προσφέρει τρία πολύ δυνατά ροκ κομμάτια στο White Album, ενώ ο Lennon τρείς από τις πιο μελωδικές μπαλάντες).

YELLOW SUBMARINE (1969)

Τόσο στην ταινία κινουμένων σχεδίων όσο και στο soundtrack οι Beatles είχαν ελάχιστη ανάμειξη. Περιλαμβάνει 6 τραγούδια τους, εκ των οποίων δύο είχαν ξανακυκλοφορήσει σε προηγούμενα albums, δύο είχαν απορριφθεί παλαιότερα και είχαν μπεί στο συρτάρι και δύο είναι βιαστικές πρωτότυπες συνθέσεις με το ζόρι. Όλη η δεύτερη πλευρά αποτελείται απο instrumental συνθέσεις του παραγωγού τους George Martin. H ταινία είναι ενδιαφέρουσα οπτικά αλλά ο δίσκος είναι εντελώς μη απαραίτητος για την συλλογή σου.

ΒΑΘΜΟΣ: C

Sample Track: It's All Too Much (Τουλάχιστον βρήκε ευκαιρία ο "ριγμένος" σε σχέση με τους άλλους Harrison να βγάλει κάποια ακυκλοφόρητά τραγούδια του).

ABBEY ROAD (1969)

Μετά το White Album, είχαν την ιδέα να κάνουν το Get Back. Ένα album που θα ηχογραφούσαν live (σηματοδοτώντας την επιστροφή τους στα live με μια μεγάλη συναυλία) και σαν στύλ θα ήταν γύρισμα στις Rock and Roll ρίζες τους. Η καλή επικοινωνία μεταξύ τους όμως έχει χαλάσει, τσακώνονται και ξεκόβουν (χωρίς να διαλυθούν επίσημα). Το project ναυαγεί. Μετά απο λίγο καιρό αποφασίζουν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και κάνουν ένα νέο δίσκο από την αρχή μαζί, γνωρίζοντας ότι θα είναι ο τελευταίος τους. Ένα αποχαιρετιστήριο love letter στους fans τους, ο δίσκος έχει όλα τα δυνατά στοιχεία που είναι χαρακτηριστικά της μουσικής τους και αποτελεί μια καλή εισαγωγή στο έργο τους.

ΒΑΘΜΟΣ: A+

Sample Track: Something (Με αυτό το τραγούδι, ο Harrison κερδίζει επάξια το πρώτο single των Beatles που φέρει την υπογραφή του).

LET IT BE (1970)

Η εταιρία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα απομεινάρια των Get Back sessions παρόλο που οι Beatles δεν θέλουν να ασχοληθούν. Ούτε ο George Martin αναλαμβάνει και καταλήγουν στον παραγωγό Phil Spector. O Spector καταφέρνει και φτιάχνει ένα δίσκο ο οποίος κυκλοφορεί ένα μήνα μετά την ανακοίνωση της διάλυσης του συγκροτήματος. Ταυτόχρονα βγαίνει και μια ταινία ντοκυμαντέρ με υλικό από το studio. Οι κριτικές είναι για πρώτη φορά αρνητικές καθώς η προσπάθεια μυρίζει "άρπαχτή". Όμως τα χρόνια πέρασαν και ο δίσκος απέδειξε ότι είχε λόγο ύπαρξης αφού το υλικό αυτό δεν άξιζε να χαθεί.

ΒΑΘΜΟΣ: B+

Sample Track: Two Of Us (Ένα συγκινητικό συμφιλιωτικό ντουέτο των Lennon/McCartney).

PAST MASTERS VOLUMES 1&2

Οι Beatles κυκλοφόρησαν στην διάρκεια της καριέρας τους εξαιρετικά singles τα οποία δεν συμπεριέλαβαν σε κάποιο album στην συνέχεια. Το Past Masters μαζεύει όλα αυτά τα singles. Το Volume One καλύπτει τα πρώτα χρόνια του συγκροτήματος ενώ το Volume Two απο την περίοδο του Help! μέχρι την διάλυση. Το Volume 1 μπορεί να σε κουράσει καθώς είναι λίγο επαναλαμβανόμενο, το Volume 2 έχει υπέροχα κομμάτια αλλά λειτουργούν καλύτερα σαν singles και όχι αν τα ακούς σαν δίσκο. Κοινώς, καλά έκαναν και τα μάζεψαν κάπου αλλά αντιμετώπισε τα σαν ξεχωριστά κομμάτια.

ΒΑΘΜΟΣ: B

Sample Track: Hey Jude (Ηχογραφημένο την περίοδο του White Album από τον McCartney ως ένδειξη συμπαράστασης στο γιό του Lennon, Julian για τον χωρισμό των γονιών του. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε από την Apple, θα μπορούσα να αναλύω με τις ώρες πόσο σπουδαίο είναι αλλά το αφήνω για άλλη φορά...).